บทที่ 887 กินปูนร้อนท้อง

ส่วนเหตุผลที่จัดให้เครื่องลายครามเคลือบสีเหลืองอยู่ในอันดับที่สองในการเลือกซื้อนั้น ก็เห็นได้ชัดอยู่แล้วว่า สีเหลืองเป็นสีที่ฮ่องเต้เท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ใช้ ดังนั้น เครื่องลายครามแบบนี้จึงล้วนเป็นของใช้ส่วนพระองค์ในวังหลวง เรื่องราคาไม่ต้องพูดถึง ย่อมต้องสูงลิ่วอยู่แล้ว สำหรับเครื่องลายครามที่เหลือ ก็ไม่ใช่ว่ามันไม่ดี บางครั้งอาจจะมีของดีราคาถูกซ่อนอยู่ด้วยซ้ำ แต่นั่นก็ต้องอาศัยเวลาในการค่อยๆ เลือกดู แถมทุกอย่างก็ต้องมีลำดับก่อนหลัง ในเมื่อไม่สามารถเหมาซื้อไปได้ทั้งหมดในคราวเดียว ก็ต้องเลือกซื้อของที่ดีกว่าไปก่อน

เครื่องลายครามที่ตั้งโชว์อยู่ในตู้กระจก ไม่มีชิ้นไหนที่มีขนาดใหญ่เป็นพิเศษเลย ส่วนเครื่องลายครามเคลือบสีเหลืองนั้นมีอยู่ประมาณเจ็ดแปดชิ้น "สหาย เครื่องลายครามพวกนี้ราคาเท่าไหร่ครับ?" พนักงานขายหญิงไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง ส่วนพนักงานขายชายก็วางหนังสือพิมพ์ลง แล้วปรายตามองไปทางที่จางเสี่ยวหลงชี้ "ราคาแพงเอาเรื่องอยู่นะ คุณแน่ใจเหรอว่าจะเหมาหมด?"

จางเสี่ยวหลงพยักหน้ารับ ล้วงธนบัตรสิบหยวนสีดำปึกใหญ่ออกมา กะด้วยสายตาอย่างน้อยก็ต้องมีสักยี่สิบสามสิบใบ พนักงานขายชายถึงเพิ่งจะวางหนังสือพิมพ์ในมือลง ลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเดินมาที่หน้าเคาน์เตอร์ "จะเอาแบบเคลือบสีเหลืองทั้งหมดเลยใช่ไหมครับ?" "ใช่ครับ ผมเห็นว่าสีมันสวยดี ก็เลยอยากจะซื้อกลับไปตั้งโชว์ที่บ้านสักสองสามชิ้นน่ะครับ" "จานใบนี้ 8 หยวน ถ้วย 5 หยวน... เครื่องลายครามแปดชิ้น รวมทั้งหมดเป็นเงิน 57 หยวน 5 เหมาครับ"