บทที่ 913 โจมตีทีละคน

หมาล่าเนื้อทั้งสองตัววิ่งเร็วมาก เพียงพริบตาเดียวก็หายเข้าไปในป่าจนลับสายตา เสียงหมาเห่าที่แว่วมาเป็นระยะ ทำให้เหล่าหลินรู้ว่าหมาล่าเนื้อยังคงวิ่งไล่ตามกระต่ายอยู่

"แม่มเอ๊ย กระต่ายป่าตัวนี้มันวิ่งเร็วนักหรือไงวะ? ปกติแค่ฉันสูบบุหรี่ไม่ทันหมดมวน เจ้าดำก็น่าจะคาบกระต่ายป่ากลับมาได้แล้วนี่นา?" เหล่าหลินสูบบุหรี่อึกสุดท้ายเสร็จ กำลังจะขยี้ก้นบุหรี่ลงกับพื้น จู่ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ ฟาดเข้าที่ต้นคอของเขาอย่างจัง

"แย่แล้ว..." เหล่าหลินสัมผัสได้ถึงลมกระโชกแรงที่พัดมาจากด้านหลังต้นคอ เขารู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงเตรียมจะเบี่ยงตัวหลบ แต่น่าเสียดายที่ความคิดเพิ่งจะแล่นเข้ามา ร่างกายกลับตอบสนองไม่ทันคำสั่งของสมอง เขารู้สึกเหมือนถูกของแข็งกระแทกเข้าที่ต้นคออย่างแรง จากนั้นสติสัมปชัญญะก็ดับวูบดำมืดไป