บทที่ 934 นี่คือเหล้าเก่าเก็บสิบกว่าปี

หูจื่อเฉียงปลดกระดุมคอเสื้อ ม้วนแขนเสื้อขึ้น แล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า "พวกเธอไม่รู้หรอกว่า สหายเสี่ยวหลงเพิ่งจะสร้างความดีความชอบครั้งใหญ่ ช่วยพ่อแบ่งเบาความกดดันไปได้เยอะเลย! ต้องเอาเหล้าขวดนี้ออกมา ถึงจะพอบรรยายความรู้สึกขอบคุณที่พ่อมีต่อเขาได้สักหนึ่งในหมื่น"

"หา? พ่อครับ น้องเสี่ยวหลงเพิ่งจะได้ผลงานส่วนบุคคลระดับหนึ่งมาเจ็ดครั้งไม่ใช่เหรอครับ? นี่เพิ่งมาเมืองหลวงได้ไม่กี่วัน ก็สร้างผลงานอีกแล้วเหรอ?" แม้แต่หูเซี่ยงตงที่สุขุมที่สุดในบรรดาสามพี่น้อง ตอนนี้ก็ยังอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงอีกครั้ง

"หรือว่าครั้งนี้ก็จะเป็นผลงานส่วนบุคคลระดับหนึ่งอีก?" หูเซี่ยงหนานเบิกตากว้าง มองพ่อตัวเองสลับกับจางเสี่ยวหลง