บทที่ 937 อ้อยที่หอมหวาน

"โห... อ้อยพวกนี้โตมา... ลำต้นตรงแด่วเลย ไม่มีคดงอเลยสักนิด"

"แม่เจ้า... ความสูงนี่มันสูงกว่าตัวฉันไปตั้งเยอะ แบบนี้มันไม่สูงตั้งห้าเมตรกว่า เกือบจะหกเมตรเลยเหรอเนี่ย?"

จางเสี่ยวหลงยืนอยู่ในดงอ้อย พลันรู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กลงไปถนัดตา พอหันไปมองความอวบหนาของลำต้นอ้อย ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม