บทที่ 940 แจกันทรงหัวกระเทียมเคลือบฝ่าหลางไฉ่

จินหงเจี้ยนกลับทำหน้าที่อย่างสนุกสนานไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ปกติเขาอยู่บ้านว่างจนเคยตัว แทบจะไม่มีอะไรให้ทำ เมื่อไหร่ที่ไม่มีเงิน ก็หยิบของในบ้านออกไปขาย หรือไม่ก็เอาไปแลกข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ นี่ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากออกไปทำงาน แต่เป็นเพราะนายผู้เฒ่าที่บ้าน หรือก็คือท่านเป้ยเล่อเฒ่าไม่ยอม บอกว่าถึงยังไงเขาก็เป็นบุตรชายคนโตภรรยาเอกของท่านเป้ยเล่อ การออกไปทำงานใช้แรงงานมันทำให้เสียเกียรติ ช่วงแรกจินหงเจี้ยนก็ยังรู้สึกว่าชีวิตแบบนี้มันอิสระเสรี สบายดีอยู่หรอก

แต่พออายุมากขึ้น โดยเฉพาะตอนที่เห็นคนรอบข้างยุ่งวุ่นวายกันทุกวัน ถึงจะลำบากเหน็ดเหนื่อย แต่ชีวิตของพวกเขาก็มีความสุขเบิกบานใจดี จินหงเจี้ยนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าตัวเองช่างไม่เอาไหน เป็นหนอนแมลงกินข้าวสุกตัวยงที่ไม่มีความสำเร็จอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย วันนี้ที่ตลาดมืด จางเสี่ยวหลงปล่อยให้เขาช่วยเป็นธุระแลกเปลี่ยนสิ่งของ ทำให้จินหงเจี้ยนกลับมายุ่งวุ่นวายขึ้นมา ความยุ่งนี้ไม่เท่าไหร่ แต่กลับไปกระตุ้นความรู้สึกถึงความสำเร็จของจินหงเจี้ยนให้พลุ่งพล่านขึ้นมา มันทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ไร้ประโยชน์ไปเสียทีเดียว อย่างน้อยก็ยังช่วยคนอื่นดูของเก่าได้ และยังสามารถเสนอราคาที่ยุติธรรมสำหรับทั้งสองฝ่ายได้

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ หม่าซื่อซวินกับคังเฟิงเหนียนก็เดินเข้ามา ตอนแรกก็รายงานสถานการณ์ให้จางเสี่ยวหลงฟัง จากนั้นก็คิดจะไปช่วยจินหงเจี้ยน ใครจะไปรู้ว่าจินหงเจี้ยนไม่ยอมให้พวกเขาเข้าไปยุ่งเกี่ยว แถมยังบอกว่าเขาจัดการเองได้ทั้งหมด