บทที่ 941 แจกันเล็กไปหน่อย

หากไม่มีอิทธิพลอยู่บ้าง คงโดนคนอื่นหมายหัวไปตั้งนานแล้ว จะมานั่งแลกของสบายใจเฉิบอยู่ที่นี่ได้ยังไง? จางเสี่ยวหลงเก็บแจกันคู่หนึ่ง เหรียญเงิน กระถางธูปทองแดง และของอื่นๆ ให้เรียบร้อย แล้วเดินออกจากตลาดมืดไป จากนั้นก็หาสถานที่ลับตาคน เก็บแจกันและสิ่งของต่างๆ เข้าไปไว้ในมิติชั้นที่สาม ก่อนจะหยิบตะกร้าใส่พายเนื้อออกมาจากมิติอีกใบ แล้วเดินกลับมาที่แผง

"น้องชาย นี่คือ... พายเนื้อเหรอ?" หม่าซื่อซวินมองดูพายเนื้อและหมั่นโถวทางฝั่งจินหงเจี้ยนที่ใกล้จะหมดเต็มที ในใจก็หมดหวังไปแล้ว จางเสี่ยวหลงวางตะกร้าลงบนพื้น "ใช่ครับ เพื่อนผมเพิ่งเอามาส่งให้เมื่อกี้ ยังร้อนๆ อยู่เลย!" หม่าซื่อซวินได้ยินดังนั้นก็ดีใจสุดขีด ความผิดหวังในใจมลายหายไปในพริบตา ครึ่งชั่วโมงต่อมา ของในตลาดมืดที่ควรจะแลกก็แลกไปจนหมดแล้ว ไม่มีคนมาต่อคิวอีก เหลือเพียงจินหงเจี้ยน หม่าซื่อซวิน และคังเฟิงเหนียนสามคนที่ยังคงรั้งอยู่หน้าแผงของจางเสี่ยวหลง

"น้องชาย ของในกระสอบป่านนี่คือของที่เพิ่งแลกมาเมื่อกี้ทั้งหมด นายลองดูสิ" จินหงเจี้ยนส่งกระสอบป่านในมือให้จางเสี่ยวหลง หลังจากวุ่นวายมากว่าหนึ่งชั่วโมง เขาก็รู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองมาก ทั้งคนดูเหมือนจะมีแรงผลักดันอะไรบางอย่าง ใบหน้าก็ดูมีน้ำมีนวลขึ้นมา จางเสี่ยวหลงเปิดกระสอบป่านออก มองดูผ่านๆ สองสามที ก็ยกกระสอบป่านขึ้นพาดบ่า