บทที่ 942 ฉันกลัวว่าพวกคุณสามคนจะรับไว้ไม่ไหว

จางเสี่ยวหลงย่อมรู้ดีว่าบ้านของจินหงเจี้ยนอยู่ที่ไหน ก็เหมือนกับนายท่านเจิ้งนั่นแหละ ล้วนอยู่ที่ซอยหนานหลัวกู่เซี่ยง ส่วนบ้านของคังเฟิงเหนียนและหม่าซื่อซวิน อยู่ที่ซอยเป่ยหลัวกู่เซี่ยง ห่างจากตลาดมืดถนนเยียนไต้เสียเจียไม่ไกลนัก ไม่นานนัก ทั้งสี่คนก็มาถึงบ้านเลขที่ 88 ซอยหนานหลัวกู่เซี่ยง ซึ่งเป็นบ้านของจินหงเจี้ยน

ตอนนี้เป็นเวลาดึกดื่นค่อนคืนแล้ว ทั้งสี่คนเดินย่องเข้าไปในบ้านอย่างแผ่วเบา เพราะกลัวว่าจะทำให้คนอื่นตื่น จินหงเจี้ยนดึงสวิตช์เปิดไฟ ปิดประตูบ้าน แล้วถึงได้เอ่ยอย่างเกรงใจว่า "ขอโทษด้วยจริงๆ นะครับ บ้านผมมีแค่ตรงนี้ที่พอจะเงียบสงบ คุยกันได้สะดวกหน่อย"

จางเสี่ยวหลงกวาดสายตามองผ่านๆ ก็พบว่าที่นี่น่าจะเป็นห้องเก็บของ ภายในมีหีบไม้วางซ้อนกันอยู่มากมาย หีบไม้พวกนี้ดูคุ้นตามาก คราวก่อนที่เขามาแลกชามกระเบื้องเตาติ้งใบใหญ่ที่บ้านจินหงเจี้ยน แจกันคู่ที่เฉียนหลงฮ่องเต้พระราชทานให้บรรพบุรุษตระกูลจิน ก็ถูกบรรจุไว้ในหีบไม้แบบนี้ไม่ใช่หรือไง? เขาอดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนกตกใจในใจ แม่เจ้าเอ๊ย ดูจากหีบไม้เล็กใหญ่พวกนี้แล้ว จำนวนอย่างน้อยๆ ก็ต้องมีสักหนึ่งถึงสองร้อยใบเลยทีเดียว ไม่ต้องคิดให้มากความ ของที่บรรจุอยู่ในหีบไม้พวกนี้ ต้องไม่ใช่ของถูกๆ อย่างแน่นอน ไม่แน่อาจจะเป็นเครื่องลายครามชั้นเลิศ หรือไม่ก็พวกภาพอักษรพู่กันโบราณอะไรเทือกนั้น