บทที่ 943 พวกเราขอเรียกนายว่าน้องหยางได้ไหม

จินหงเจี้ยนก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง เขาเคาะเถ้าบุหรี่ แล้วกล่าวสมทบอย่างไม่รีบร้อนว่า "นายผู้เฒ่าที่บ้านฉันก็ตัดใจไม่ลงหรอกนะ ที่จะเอาของเก่าพวกนี้ที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษไปขาย แต่ช่วงนี้ก็เริ่มคิดตกแล้วล่ะ ปีสองปีมานี้ถ้าไม่เจอภัยแล้ง ก็น้ำท่วม เสบียงอาหารก็ยิ่งฝืดเคือง พาลทำให้ไม่มีเนื้อหมูจะกินไปด้วย นายผู้เฒ่าท่านก็เลยคิดว่า สู้ปล่อยวางดีกว่า อันไหนควรขายก็ต้องขาย การได้กินอิ่มท้องต่างหากถึงจะเป็นเรื่องจริงที่สุด" "..."

ทั้งสามคนพูดคุยกันด้วยเสียงไม่ดังนัก แต่จางเสี่ยวหลงก็ยังได้ยินอย่างชัดเจน เขาคิดในใจว่า: โชคดีนะที่ฉันคิดเผื่อไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นคงต้องเสียใจทีหลังแน่ๆ เพื่อแลกกับความอิ่มท้อง ของในบ้านนายท่านเป้ยเล่อเฒ่าก็สามารถเอามาขายได้ตามสบาย แล้วก็คังเฟิงเหนียนคนนั้นอีก ถึงกับยอมเอาภาพวาดโบราณที่เก็บสะสมไว้ในบ้านออกมา เพื่อแลกกับเสบียงของเขา ยังไม่รู้เลยว่าบ้านหม่าซื่อซวินจะเอาอะไรมาแลก แต่ก็น่าจะไม่ใช่ของห่วยๆ หรอก ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ แต่เลือกที่จะออกจากเมืองหลวงไปเลย พวกเขาอาจจะเอาของพวกนี้ไปแลกเสบียงที่ตลาดมืดหมดแล้วก็ได้ รอจนฉันมาเมืองหลวงครั้งหน้า แล้วเพิ่งมารู้เรื่องนี้เข้า จะไม่เสียใจจนแทบคลั่งเลยเหรอ? บ้าเอ๊ย ครั้งนี้ต้องให้พวกเขากักตุนเสบียงไว้ให้พอ แต่ราคาเสบียงมันไม่สูง แลกของได้ไม่เยอะเท่าไหร่ ฉันคงต้องหาเนื้อมาให้พวกเขาเยอะหน่อยแล้วล่ะ...

สิบกว่านาทีต่อมา จางเสี่ยวหลงก็แบกกระสอบป่านสองใบเดินเข้ามาในบ้าน เขาใช้มือข้างเดียวจับปากกระสอบป่านให้มั่นคง ส่วนมืออีกข้างก็หิ้วเนื้อหมูป่าสี่สิบจิน และเนื้อเก้งอีกสามสิบห้าจิน พวกจินหงเจี้ยนสามคนกำลังคุยกันอย่างออกรส พอเห็นจางเสี่ยวหลงเดินเข้ามา ก็ถึงกับตกตะลึงจนอ้าปากค้าง