บทที่ 944 แค่พวกคุณช่วยผมเล็กๆ น้อยๆ ก็พอ

"น้องหยาง ไม่ปิดบังคุณหรอกนะ เนื้อเก้งน่ะไม่มีคนเอามาขายตั้งนานแสนนานแล้ว แต่ราคาของเนื้อหมูป่า น่าจะขายได้ชั่งละ 7 หยวนนะ" จินหงเจี้ยนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว

"เนื้อหมูป่าชั่งละ 7 หยวนเหรอ?" จางเสี่ยวหลงพึมพำกับตัวเอง ภายในใจแอบคิดคำนวณ: คราวก่อนตอนที่ฉันแลกภาพวาดกระท่อมหญ้าขุนเขาลำน้ำกับเพื่อนของนายท่านเจิ้ง ฉันให้เนื้อเขาไปตั้ง 22 ชั่งรวดเดียวเลย ถ้าคิดตามราคาชั่งละ 7 หยวน นั่นก็ปาเข้าไป 154 หยวนแล้วสิ นี่มันเกินราคา 120 หยวนที่นายท่านเจิ้งเสนอมาไปไกลเลยนะเนี่ย แต่ก็นะ เนื้อหมูป่ามีราคา แต่ภาพวาดนั้นประเมินค่าไม่ได้ เรื่องนี้ก็คงนับไม่ได้หรอกว่าใครเสียเปรียบหรือใครได้เปรียบ

"น้องหยาง ราคา 7 หยวนนี่มันก็เมื่อหลายวันก่อนแล้วนะ ถ้าเป็นตอนนี้ เกรงว่าคงต้องบวกเพิ่มไปอีกสักสองสามเหมาล่ะ"