บทที่ 953 ตอกอัดฐานรากให้แน่น

กริ๊ง... เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานดังขึ้นกะทันหัน หลี่อวี้เหมยรีบเอื้อมมือไปยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาทันที "ฮัลโหล ฉันหลี่อวี้เหมยค่ะ... เอ่อ แม่ แม่นั่นเอง! ตกลงว่าเมื่อไหร่หนูถึงจะได้ไปจากสถานที่ซอมซ่ออย่างอำเภออันผิงนี่สักทีคะ?"

"อวี้เหมย ลูกก็โตป่านนี้แล้ว ทำไมถึงยังทำตัวเป็นเด็กๆ อยู่อีก? ลูกไม่ลองคิดดูให้ดีล่ะ ถ้าตอนนี้หนีไปจากอำเภออันผิงแบบนี้ นั่นมันก็เป็นพวกหนีทัพไม่ใช่หรือไง? ทำแบบนี้จะโดนคนอื่นเขาหัวเราะเยาะเอานะ"

"แม่ หนูจะเป็นพวกหนีทัพไปได้ยังไง? แม่ไม่รู้อะไร คนในสถานีตำรวจชอบมาชี้นิ้วซุบซิบนินทาหนู พูดจากระทบกระเทียบแดกดัน ฟังแล้วมันน่าโมโหจริงๆ"