บทที่ 952 นั่นก็ต้องดูด้วยว่าฉันหลี่อวี้เหมยจะเต็มใจหรือเปล่า

คังเฟิงเหนียนรู้สึกตื่นเต้นมาก เดิมทีเขาคิดว่าภาพอักษรพู่กันและภาพวาดสองสามชิ้นที่ตัวเองเอาออกมา อย่างมากก็คงหักลบได้สักหนึ่งพันหยวน ก็น่าจะสุดๆ แล้ว ใครจะไปคิดว่าน้องหยางตรงหน้าจะใจป้ำขนาดนี้ ถึงกับยอมให้หักลบกับค่าเสบียงทั้งหมดเลย นั่นมันเป็นเงินก้อนโตถึง 1,319 หยวน 3 เหมาเชียวนะ!

เขาม้วนภาพด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย จางเสี่ยวหลงเห็นดังนั้นก็กลัวว่าเขาจะทำภาพพังเอาได้ แบบนั้นคงขาดทุนย่อยยับแน่ ดังนั้น จางเสี่ยวหลงจึงรีบก้าวเข้าไป "นายท่านคัง ให้ผมจัดการเองดีกว่าครับ..."

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง รับม้วนภาพมาอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ ม้วนเก็บอย่างเบามือ แล้วใส่กลับเข้าไปในถุงผ้าตามเดิม ในใจก็แอบทอดถอนใจ: ภาพวาดดีๆ แบบนี้ ทำไมถึงไม่มีกล่องใส่ภาพวาดมาให้ด้วยนะ? ไม่กลัวพวกแมลงกินไม้มากัดแทะภาพวาดจนพังหรือไง? นายท่านคังคนนี้ช่างสะเพร่าจริงๆ