บทที่ 951 ภาพวาดชาวประมงเร้นกายกลางขุนเขาลำน้ำของถังปั๋วหู่

เรื่องพวกนี้ก็ช่างมันเถอะ ยังมีภาพอักษรพู่กันและภาพวาดที่สืบทอดกันมาอย่างเป็นระบบพวกนี้อีก ปกติก็หาดูได้ยากยิ่งอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการได้มาครอบครองเป็นของตัวเองเลย

จางเสี่ยวหลงไม่พูดอะไร เขาม้วนภาพเก็บเข้าที่อย่างระมัดระวัง ใส่ลงในถุงผ้า แล้ววางไว้บนเก้าอี้ข้างๆ เขาอยากจะเปิดหูเปิดตาสักหน่อย ดูสิว่าภาพวาดอีกภาพที่เหลือของคังเฟิงเหนียน จะเป็นภาพวาดชื่อก้องโลกอะไรกันแน่

"ฉันต้องไปยกเก้าอี้มาสักตัว... ไม่สิ ต้องสองตัว เอามาหนุนไว้ตรงกลาง จะได้ไม่ทำให้ภาพวาดเสียหาย..." คังเฟิงเหนียนพูดจบ ก็ไปยกเก้าอี้มาสองตัวจริงๆ จัดวางให้เป็นเส้นตรงระดับเดียวกับโต๊ะแปดเซียน พนักพิงเก้าอี้สามารถใช้รองรับการวางภาพวาดได้พอดี