บทที่ 968 คิดราคาให้ต่ำลง

"ฉันเห็นแล้ว แป้งขาวนี่เป็นของดีจริงๆ ตอนที่พวกเรายังอยู่ดีกินดีเมื่อก่อน ก็ยังไม่เคยได้กินแป้งขาวชั้นดีขนาดนี้เลย" ตาเฒ่าไป๋ยื่นมือออกไป กอบแป้งขาวขึ้นมาหยิบมือหนึ่งอย่างระมัดระวัง มองแล้วมองอีกด้วยความหลงใหล

ตาเฒ่าเจิ้งก็ไม่ได้มีอาการดีไปกว่าเขาเลย ขาดก็แค่ยังไม่ได้อุ้มกระสอบแป้งขึ้นมาหมุนตัวเต้นรำเท่านั้นแหละ จางเสี่ยวหลงยืนดูอยู่อย่างเงียบๆ ด้านข้าง ไม่ได้เอ่ยปากเร่งรัดอะไร เจ็ดแปดนาทีต่อมา ชายชราทั้งสองถึงได้ดึงสติกลับมาจากความตื่นเต้น แล้วเอ่ยถามขึ้นพร้อมกันว่า:

"แป้งขาวพวกนี้... จะเอามาแลกให้พวกเราทั้งหมดจริงๆ เหรอ?"