บทที่ 969 ปล่อยไก่เข้าให้แล้ว นั่นคือ อันดับหนึ่งในใต้หล้า

ตาเฒ่าเจิ้งเกาตอหนวดของตัวเอง รู้สึกเกรงใจเล็กน้อย "แต่ว่าพวกเราสองคนก็มีของเก่ากับภาพอักษรพู่กันและภาพวาดอยู่ไม่น้อย เธอถูกใจชิ้นไหนก็หยิบไปได้ตามสบายเลย"

"เดี๋ยวผมก็ต้องเดินทางออกจากเมืองหลวงแล้ว เกรงว่าคงไม่มีเวลามาเลือกดูของเก่า เอาไว้คราวหน้ากลับมาค่อยว่ากันใหม่ดีกว่าครับ! กระสอบป่านพวกนี้ผมยังต้องใช้อยู่ พวกคุณเอามาให้ผมสักสองสามใบก็พอครับ..."

จางเสี่ยวหลงรู้สึกว่าเสบียงแค่นี้น้อยเกินไป ของเก่าหรือภาพวาดชิ้นนึงก็ปาเข้าไปร้อยสองร้อยหยวนแล้ว ถ้าเป็นภาพวาดที่เก่าแก่กว่านั้น ราคาก็ยิ่งสูงขึ้นไปอีก อย่างเช่น 'ภาพไผ่ท้าแดด' สมัยราชวงศ์ซ่งที่เขาเพิ่งรับมา ขนาดภาพไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่กลับขายได้ในราคาสูงถึง 320 หยวน ดังนั้น ค่าเสบียง 415 หยวน ดูจะไม่ค่อยพอซื้ออะไรได้เลย สู้เก็บไว้คราวหน้า รอให้สะสมยอดได้เยอะกว่านี้แล้วค่อยว่ากันดีกว่า