ตอนที่ 100 ข้าอยากกินอันนั้น

เฉินซื่อเห็นไป๋จิ่วจู่ ๆ ก็กลายร่างเป็นลูกหมาอีกครั้ง จึงเอ่ยถามขึ้นมาว่า "เหตุใดเจ้าถึงกลับไปเป็นหมาอีกแล้วล่ะ"

ไป๋จิ่วก้าวขาทั้งสี่อย่างเย่อหยิ่งเย็นชา "ไม่อยากเป็นคน"

"เจ้าไม่เข้าใจหรอก พอได้เป็นหมาแล้ว เจ้าถึงจะรู้ซึ้งถึงข้อดีของการเป็นหมา"

คบค้าสมาคมกับคนยังต้องเปลืองสมองคิด

แต่เป็นหมาไม่ต้อง

เฉินซื่อไม่เข้าใจ แต่ก็เคารพการเป็นหมาของไป๋จิ่ว

เดิมทีเป็นการร่วมทางของหนึ่งคนกับหนึ่งสุนัข

ทว่าไม่นานนัก ก็กลายเป็นสัตว์ร้ายกายสีดำทะมึนตัวหนึ่ง โดยมีสัตว์น้อยขนนุ่มฟูก้อนหนึ่งหมอบอยู่บนหลัง

พร้อมกับมีเสียงคำรามก่นด่าลอยแว่วมาเป็นระลอก

"เจ้าหลอกให้ข้าคืนร่างเดิมเพื่อจะเอาข้ามาเป็นสัตว์ขี่เนี่ยนะ?!"

"ลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะโว้ย!"

"ไม่ลง"

"ลงมา!"

"หงิงๆ โฮ่งๆ บรู๊ววว~~!!"

"..."

ทว่าในจังหวะที่เฉินซื่อเตรียมจะลงมือโจมตีไป๋จิ่วนั้นเอง

ที่ปลายกรงเล็บของไป๋จิ่วพลันปรากฏเปลวเพลิงสายหนึ่งลุกโชนขึ้นมา "ข้าจะเอาเพลิงวิเศษเผาขนเจ้าจริง ๆ ด้วยนะ"

เฉินซื่อกลัวเพลิงวิเศษ จึงจำใจต้องยอมกลายเป็นสัตว์ขี่ของไป๋จิ่วแต่โดยดี

ด้วยเหตุนี้ สัตว์ร้ายตัวมหึมาที่แบกลูกหมาสีขาวตัวจ้อยไว้บนหลังจึงเดินกร่างไปทั่วป่าบึงผีกู่ร้อง

การเดินทางราบรื่นไร้อุปสรรค ไม่มีสัตว์อสูรหน้าไหนกล้าเฉียดกรายเข้าใกล้พวกมันแม้แต่ก้าวเดียว

และเพราะได้กลืนกินวิญญาณของฉินหยวนเข้าไป เฉินซื่อจึงรู้ว่าสถานที่ที่พวกตนอยู่นี้มีชื่อเรียกว่าป่าบึงผีกู่ร้อง

ส่วนไป๋จิ่ว เมื่อได้รู้ว่าไอ้สถานที่บัดซบนี่อยู่ห่างจากสำนักปี้อวิ๋นไกลถึงครึ่งหนึ่งของแดนจิ่วโจว นางก็ถึงกับมึนตึ้บไปเลย

เจ้าฉงฉีเวรนี่มันวิ่งเก่งชะมัด!

แต่นางก็ยังคงคำนวณช่วงเวลาสำคัญตามเส้นเรื่องอย่างละเอียดถี่ถ้วน

นางไม่มั่นใจนักว่าจะสามารถไปดักทำลายวาสนาของฉู่ยวี่หว่านได้ทันทุกจุดหรือไม่

ทว่ายังโชคดีที่ตอนนี้รัศมีนางเอกของฉู่ยวี่หว่านได้บิดเบี้ยวไปจากเนื้อเรื่องเดิมแล้ว

ฉู่ยวี่หว่านในยามนี้จึงไม่ได้เก่งกาจเหมือนในเนื้อเรื่องเดิม ทั้งรัศมีนางเอกก็พลอยอ่อนกำลังลงไปด้วย

กระนั้นตัวนางเองก็ต้องแข็งแกร่งขึ้นให้ได้ มิฉะนั้นคงยากที่จะสังหารฉู่ยวี่หว่านกับหงส์พันธุ์ทางตัวนั้น

เมื่อรู้แน่ชัดแล้วว่าที่นี่คือที่ไหน ป่าบึงผีกู่ร้องจึงกลายเป็นแหล่งหาอาหารของสองสัตว์ร้ายไปโดยปริยาย

แก่นอสูรระดับสูงตกเข้าท้องของตัวเอง ส่วนระดับต่ำก็เก็บรวบรวมไว้ รอออกไปจากที่นี่แล้วค่อยเอาไปขายแลกหินวิญญาณที่หอการค้า

ด้วยความที่สองสัตว์ร้ายมีภูมิต้านทานต่อไอพิษ ซ้ำยังมีเฉินซื่ออยู่ด้วย จึงแทบไม่พานพบอันตรายใด ๆ เลย ไป๋จิ่วจึงถือโอกาสเก็บเกี่ยวสมบัติสวรรค์ระดับสูงกลับมาได้อีกเป็นกระตั้ก

ต้องรู้ไว้ก่อนว่า ผู้บำเพ็ญคนอื่นที่ดั้นด้นเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ ล้วนหวังจะเสาะหาวาสนาเช่นนี้กันทั้งนั้น เพราะนอกจากจะช่วยเพิ่มพูนตบะแล้ว ยังนำไปขายได้ราคาสูงลิ่วอีกด้วย

ทว่าของล้ำค่าเหล่านั้นกลับถูกพวกไป๋จิ่วทั้งสองเก็บเกี่ยวไปได้อย่างตามอำเภอใจ

หากผู้บำเพ็ญคนอื่นมารู้เข้า คงอิจฉาตาร้อนจนแทบอยากจะฆ่าคนแย่งชิงเป็นแน่

แต่ไป๋จิ่วก็คิดไม่ถึงว่า พวกตนยังเดินวนเวียนไม่ทันไร ก็ดันบังเอิญมาเจอกับสองพี่น้องตระกูลฉินเข้าอีกจนได้

สองพี่น้องตระกูลฉินกำลังถูกงูยักษ์ตัวหนึ่งโจมตี ดูท่าทางคงจะพัวพันต่อสู้กันมานานมากแล้ว

ฉินอวี่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้จึงมีเพียงฉินจวิ้นเป็นหลักที่คอยต้านรับการต่อสู้อยู่

แต่ดูจากสภาพแล้ว คงจะทนยื้อต่อไปได้อีกไม่นาน

งูยักษ์ตัวนี้คือสัตว์ร้ายระดับสวรรค์ มันเริ่มมีสติปัญญาและจิตวิญญาณแล้ว ลำตัวมหึมา น้ำพิษที่หยดลงมาจากเขี้ยวพิษตกลงสู่พื้นดิน กัดกร่อนสิ่งมีชีวิตบนผืนดินจนทะลุเป็นรูพรุนในชั่วพริบตา

"เสี่ยวอวี่ หนีไปเร็ว!"

สิ้นเสียงตะโกนแหบแห้งของฉินจวิ้นไม่ทันไร หางงูก็ฟาดกวาดมาราวกับแส้เหล็กกล้า ซัดร่างเขากระเด็นลอยไปไกลกว่าสิบจั้ง!

ฝุ่นควันตลบอบอวล ลมคาวเลือดพัดกรรโชกอย่างบ้าคลั่ง!

ขอบตาของฉินอวี่แดงก่ำ "พี่สาม!"

ไม่ไกลออกไป เฉินซื่อที่คืนร่างมนุษย์ยืนเอามือไพล่หลัง โดยมีไป๋จิ่วนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนศีรษะของเขา สองขาหน้าเกาะเส้นผมเขาไว้แน่น ใบหูตั้งชัน

เฉินซื่อแลบลิ้นสีแดงสดเลียริมฝีปาก "สองคนนี้ตบะไม่เลวเลยนี่ หรือจะจับกินไปด้วยเลยดีล่ะ เจ้ากินงูยักษ์ ข้ากินคน"

ไป๋จิ่วขมวดคิ้ว "พวกเขาสองคนไม่ใช่คนเลว เจ้ากินเข้าไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก"

ฉงฉีชอบกินคนชั่ว ยิ่งวิญญาณบริสุทธิ์สะอาดเท่าไร สำหรับเขาก็ยิ่งจืดชืดไร้รสชาติราวกับเคี้ยวขี้ผึ้ง

ด้วยเหตุนี้ ตั้งแต่แรกเขาจึงไม่ได้มีความคิดที่จะล่าพี่น้องคู่นี้เป็นอาหารเลย

เฉินซื่อลองคิดดูก็จริง "ถ้างั้นช่างเถอะ พวกเราไปกันดีกว่า"

ในโลกของสัตว์ร้าย ย่อมไม่มีอารมณ์หรือคำศัพท์อย่างความเห็นอกเห็นใจและความสงสารเวทนาอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น การมีชีวิตอยู่มาเนิ่นนานนับหมื่นปี ต่อให้เคยแปดเปื้อนอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์มาบ้าง ก็ย่อมค่อย ๆ ถูกสายธารแห่งกาลเวลากัดกร่อนจนเลือนหายไปจนหมดสิ้น

ในสายตาของเฉินซื่อ ผู้บำเพ็ญธรรมดาก็เป็นเพียงแมลงชีปะขาวที่เกิดเช้าตายค่ำ และเป็นได้แค่อาหารเท่านั้น

สิ่งที่พอจะคู่ควรให้เขาปรายตามองได้ มีเพียงเชื้อสายบรรพกาล และทวยเทพหรือมารร้ายจากมิติดินแดนที่สูงส่งกว่าเท่านั้น

แม้แต่เทพเซียนที่บำเพ็ญจนเหาะเหินขึ้นสู่สวรรค์ในภายหลัง หากเทียบกับช่วงที่เขารุ่งโรจน์ถึงขีดสุดแล้ว ก็แค่นั้นเอง

ไป๋จิ่วกดหัวเขาไว้ "แต่ข้าอยากกินเจ้านั่นนี่"

เฉินซื่อของขึ้นทันควัน "เจ้าอยากกินแล้วไม่รู้จักไปล่าเองหรือไง! จะมากดหัวข้าทำไมเนี่ย!"

ชั่วพริบตานั้น ไป๋จิ่วก็พุ่งวาบออกไปทันที!

ทั่วร่างพกพาประกายไฟและสายฟ้าแปลบปลาบ พุ่งทะยานเข้าใส่งูยักษ์ตัวนั้น!

เห็นเพียงเงาร่างสีขาวดุจดาวตกพุ่งแหวกเวหา ชั่วพริบตาก็ทะลวงผ่านปากเปื้อนเลือดที่อ้ากว้างของงูยักษ์เข้าไปอย่างจัง!

แสงสีขาวพุ่งทะลวงผ่านลำคอ แล้ววกวนทะลุผ่านเกล็ดหนาไปมา ชั่วพริบตาก็แทงสัตว์ร้ายร่างยักษ์ตัวนี้จนพรุนเป็นรังผึ้ง!!

เมื่อซากงูยักษ์ร่วงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ทั้งผืนป่าก็พลอยสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไปด้วย! ฝุ่นดินตลบอบอวลซัดสาดราวกับเกลียวคลื่น!

ครั้นควันและฝุ่นจางหาย สองพี่น้องตระกูลฉินก็เห็นเพียงสัตว์ตัวน้อยที่ขาวราวก้อนหิมะนั่งสงบนิ่งอยู่ตรงหน้าส่วนหัวของงูยักษ์ ลิ้นสีชมพูแลบเลียปลายจมูกเบา ๆ

พลันเห็นมันอ้าปากน้อย ๆ ร่างงูยักษ์ยาวสิบจั้งกลับถูกกระแสวนไร้รูปดูดกลืน พริบตาเดียวก็ผลุบหายเข้าไปในปากของมันจนหมดสิ้น

ฉินอวี่กุมหัวไหล่ที่เลือดซึม สบตากับพี่ชายด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด "นี่มัน..."

เห็นเพียงสัตว์ตัวน้อยเลียริมฝีปาก แถมยังใช้อุ้งเท้าน้อย ๆ ตบพุงตัวเองแปะ ๆ

ไอ้งูยักษ์นี่หน้าตาน่าเกลียดชะมัด

ทั้งที่หน้าตาคล้ายกันแท้ ๆ ทำไมร่างจริงที่เป็นมังกรเจียวของศิษย์พี่ใหญ่ถึงได้หล่อเท่ขนาดนั้นล่ะเนี่ย?