ตอนที่ 99 ข้าแสดงไม่เหมือนตรงไหน

สองพี่น้องตระกูลฉินเองก็กำลังลอบสังเกตพวกเขาทั้งสองคนเช่นกัน

ยามนี้เฉินซื่อกลับคืนสู่สภาพปกติแล้ว ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ รูปร่างผอมบางประหนึ่งกิ่งหลิวลู่ลม ดูอย่างไรก็เป็นบัณฑิตผู้อ่อนแอไร้เรี่ยวแรงจะมัดไก่ชัด ๆ

ส่วนไป๋จิ่วยิ่งมีรูปโฉมไร้เดียงสาบริสุทธิ์ ดวงตาผลซิ่งกลมโต ริมฝีปากกระจุ๋มกระจิ๋มดั่งผลอิงเถา ไม่ว่าใครเห็นเข้าก็ต้องคิดว่าเป็นดรุณีน้อยผู้ไม่ประสีประสาต่อโลกอย่างแน่นอน

อีกทั้งพวกเขาก็ไม่ได้เห็นภาพตอนที่ทั้งสองคนกำลังสวาปามอาหาร

ดังนั้นแม้จะยังระแวดระวัง แต่ก็มิได้ด่วนสรุปว่าทั้งสองคือฆาตกร

"พวกเจ้าเป็นใครกัน" มือที่จับกระบี่ของฉินจวิ้นผ่อนแรงลงเล็กน้อย ทว่ายังคงระแวดระวังอยู่ "เกิดอะไรขึ้นกับคนพวกนี้ คนเหล่านี้... พวกเจ้าเป็นคนฆ่าหรือ"

ในน้ำเสียงซักถามของฉินจวิ้นมิได้มีความเคียดแค้นหรือโกรธเกรี้ยวอันใด เพียงแค่เอ่ยถามเรื่องราวเท่านั้น

สายตาของฉินอวี่จับจ้องอยู่ที่ไป๋จิ่ว นางอดไม่ได้ที่จะดึงแขนเสื้อของพี่ชายแล้วกระซิบเสียงเบา "พี่สาม น้องสาวผู้นั้นดูว่านอนสอนง่ายปานนั้น จะไปฆ่าคนได้อย่างไร..."

หูของไป๋จิ่วกระดิกทันที

นางรีบปั้นสีหน้าใสซื่อไร้พิษภัยพลางเอ่ยอย่างสงสัยทันควัน "พวกเราสองพี่น้องแค่ผ่านมา พอมาถึงก็เห็นศพเกลื่อนกลาดเต็มไปหมดแล้ว... ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น..."

เฉินซื่อเองก็รู้ความในทันที เขารีบผงกศีรษะให้คนทั้งสองเล็กน้อย ก่อนจะดัดเสียงให้แหลมเล็ก "ท่านทั้งสอง ผู้น้อยขอคารวะ ข้ากับน้องสาวเพิ่งจะมาถึงที่นี่ ไม่รู้ว่าผู้ใดมาเข่นฆ่าคนด้วยวิธีโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้... ทำเอาผู้น้อยตกใจแทบจะสิ้นชีพลงตรงนี้ โชคดีที่แม่นางและคุณชายปรากฏตัวขึ้น ผู้น้อยกับน้องสาวจึงค่อยเบาใจได้ขอรับ" กล่าวพลางยกแขนเสื้อขึ้นซับเหงื่ออย่างเล่นใหญ่เกินจริง

ไป๋จิ่ว "..."

มุมปากของนางกระตุก อดไม่ได้ที่จะส่งกระแสจิตไปว่า "เล่นใหญ่เกินไปแล้ว"

นางกลัวจริง ๆ ว่าอีกฝ่ายจะมองว่าพวกตนเป็นคนปัญญาอ่อน

ทว่าเฉินซื่อกลับมองนางด้วยสายตามึนงง ราวกับกำลังถามว่า 'ข้าแสดงไม่เหมือนตรงไหน'

สองพี่น้องตระกูลฉินถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ฉินอวี่กระซิบเสียงเบา "พี่ ดูแล้วไม่น่าใช่พวกเขาหรอก"

ผู้ชายดูอย่างไรก็เหมือนคนสมองไม่เต็มเต็ง ส่วนเด็กสาวคนนั้น ทั้งน่ารักเรียบร้อยขนาดนี้ จะไปฆ่าคนได้อย่างไรกัน

ฉินจวิ้น "...อืม ข้าก็คิดเช่นนั้น"

เขาเข้าใจความหมายของน้องสาวอย่างถ่องแท้ และเห็นพ้องด้วยอย่างยิ่ง

ไป๋จิ่วคิดในใจว่า ไม่รู้เป็นเพราะการแสดงของพวกตนมันหลุดโลกเกินไป หรือสองพี่น้องตระกูลฉินใสซื่อเกินไปกันแน่ สรุปคืออีกฝ่ายไม่สงสัยเลยจริง ๆ ว่าคนพวกนี้ถูกพวกเขาฆ่าตาย

แน่นอนว่า นางสงสัยว่าคงเป็นเพราะอย่างแรกมากกว่า

ฉินจวิ้นคลายความระแวงลงแล้วมองไปยังคนที่นอนอยู่บนพื้น "ป่าบึงเซินเจ๋อแห่งนี้อันตรายรอบด้านอยู่แล้ว บางทีอาจจะไปเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรดุร้ายเข้ากระมัง"

สายตาของฉินอวี่ทอดมองไปยังฉินหยวนที่ถูกตัดศีรษะ พลางเอ่ยอย่างเย็นชา "ถือว่าพี่รองรนหาที่ตายเอง หากพวกเราไม่มองแผนการของเขาออกจนหนีรอดมาได้ คนที่ตายยามนี้ก็คงเป็นพวกเราแล้ว" น้ำเสียงของนางยามกล่าวประโยคนี้แฝงความเวทนาอยู่หลายส่วน

พวกเขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า พี่รองจะจงใจล่อพวกตนไปยังสถานที่อันตรายถึงเพียงนั้น เกือบเอาชีวิตไม่รอดแล้วจริง ๆ

มารู้สึกตัวทีหลังถึงได้ตระหนักว่า ฉินหยวนต้องการให้พวกเขาตาย

แต่คาดไม่ถึงเลยว่า เมื่อได้พบกันอีกครั้ง คนที่ตายกลับกลายเป็นฉินหยวนและคนสนิทของเขาเสียเอง

ดังนั้นสำหรับพี่ชายที่คิดจะเอาชีวิตตนเองทั้งสอง ยามนี้ต้องมาตายอย่างอนาถ จึงไม่ได้รู้สึกสะเทือนใจอันใดนัก

ฉินจวิ้นก้าวไปข้างหน้า ค้นดูตามตัวศพของฉินหยวนครู่หนึ่งก่อนเอ่ยเสียงขรึม "ของมีค่าบนตัวหายไปหมดแล้ว... หรือว่าจะเจอกับผู้บำเพ็ญที่ดักชิงสมบัติเข้า"

ฉินจวิ้นเงยหน้าขึ้นเหลือบมองไป๋จิ่วกับเฉินซื่อแวบหนึ่ง

นัยน์ตาของเฉินซื่อพลันวาบแสงสีเลือดขึ้นมาสายหนึ่ง ทว่ากลับถูกหางที่โผล่พรวดออกมาด้านหลังของไป๋จิ่วฟาดเข้าให้ทีหนึ่ง

เฉินซื่อขมวดคิ้ว ถึงได้ยอมสะกดสัญชาตญาณดุร้ายลงไป

ไป๋จิ่วกะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง "พวกเราเพิ่งจะผ่านมาแท้ ๆ ที่นี่มีผู้บำเพ็ญดักปล้นชิงสมบัติอยู่จริง ๆ หรือนี่"

เฉินซื่อช่วยวิเคราะห์อย่างจริงจัง "ดูจากรูปการณ์แล้ว น่าจะถูกสัตว์อสูรฆ่าตายก่อน จากนั้นจึงถูกผู้บำเพ็ญที่ผ่านมาแถวนี้กวาดเอาของวิเศษบนตัวไปจนเกลี้ยง" เขาถอนหายใจออกมา "ช่างน่าอนาถใจยิ่งนักขอรับ..."

แววระแวงในดวงตาของฉินจวิ้นมลายหายไป

เพราะหากเป็นสองคนนี้ที่ลงมือฆ่าจริง ๆ

ก็คงไม่มีทางปล่อยให้พวกเขาสองพี่น้องรอดไปได้แน่

ฉินจวิ้นไม่ติดใจสงสัยอีก หลังจากลุกขึ้นยืนจึงเอ่ยถามทั้งสองคน "ที่แห่งนี้อันตรายอย่างยิ่ง สัตว์อสูรเพ่นพ่าน ไอพิษตลบอบอวล ซ้ำยังมีโอกาสพบเจอผู้บำเพ็ญที่ดักฆ่าชิงสมบัติอีก ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านยินดีร่วมเดินทางไปกับพวกเราพี่น้องหรือไม่ จะได้ช่วยดูแลซึ่งกันและกัน"

ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร หากมิได้จงใจแผ่กลิ่นอายพลังออกมา ผู้ที่มีระดับตบะใกล้เคียงกันมักยากจะล่วงรู้ถึงขอบเขตพลังของอีกฝ่าย

ยิ่งผู้มีตบะต่ำต้อยยิ่งไม่อาจหยั่งถึงความตื้นลึกหนาบางของผู้บำเพ็ญขั้นสูง มีเพียงผู้มีวิชาแก่กล้าเท่านั้นที่จะมองทะลุตบะของผู้บำเพ็ญขั้นต่ำกว่าได้ในพริบตาเดียว

ฉินจวิ้นจึงคิดเอาเองว่าสองคนนี้น่าจะมีตบะพอ ๆ กับตน

อีกฝ่ายก็เป็นพี่น้องกัน ยิ่งเด็กผู้หญิงคนนั้นดูไร้เดียงสาน่ารัก ส่วนคนเป็นพี่ชายสมองก็ดูจะไม่ค่อยเต็ม คงไม่ใช่พวกชั่วช้าสามานย์อะไร

สี่คนร่วมทางย่อมดีกว่าแยกกันไปคนละสอง จึงได้เอ่ยปากชักชวน

ฉินอวี่คล้องแขนไป๋จิ่วอย่างร่าเริง แววตาเปล่งประกายตื่นเต้น "งั้นพวกเราก็ไปด้วยกันเถอะนะ เด็กผู้หญิงอย่างเจ้าเดินเพ่นพ่านในที่แบบนี้มันอันตรายเกินไปแล้ว เจ้ามาอยู่กับพี่สาวดีกว่า พี่สาวปกป้องเจ้าเอง"

มุมปากของเฉินซื่อกระตุกกึก

สรุปแล้วใครกันแน่ที่อันตรายน่ะหืม?

ไป๋จิ่วกลัวว่าระหว่างทางตนจะอยากหาอะไรกิน ที่นี่มีของกินตั้งเยอะแยะ หากต้องอยู่กับสองคนนี้อาจจะวุ่นวายเอาได้

นางจึงปฏิเสธไป

ตอนบอกลากัน ฉินอวี่ยังถามชื่อของพวกเขาด้วยความอาลัยอาวรณ์

"ข้าชื่อฉินอวี่ นี่คือพี่ชายของข้า ฉินจวิ้น"

"จริงสิ หากพวกเจ้าเจอใครใช้อาวุธเวทที่เป็นกระดิ่งล่ะก็ ต้องระวังตัวให้ดีนะ อาวุธเวทชิ้นนั้นสะกดข่มวิญญาณคนได้และทำให้จิตใจปั่นป่วน มันเป็นสมบัติประจำตระกูลฉินของพวกเรา ไม่รู้ว่าถูกใครขโมยไป"

ฉินอวี่กำชับด้วยความหวังดีอย่างยิ่ง

ไป๋จิ่วพยักหน้าอย่างจริงจัง "วางใจเถอะ หากข้าเจอเข้าล่ะก็ จะหลบไปให้ไกลลิบเลย"

เฉินซื่อ "..."

จากตัวไป๋จิ่ว เขาเพิ่งจะได้เห็นเป็นครั้งแรกว่าคำว่าหน้าไม่อายมันสะกดยังไง

หลังจากแยกกับสองพี่น้องตระกูลฉิน

เฉินซื่อถึงได้พึมพำขึ้นมา "ตระกูลฉิน หรือว่าจะเป็นตระกูลฉิน หนึ่งในตระกูลใหญ่แห่งแวดวงบำเพ็ญเพียร?"

อันที่จริงไป๋จิ่วเองก็นึกออกเช่นกัน

กระดิ่งสะกดมารกับสองพี่น้องตระกูลฉิน ยากจะไม่ให้นึกเชื่อมโยงไปถึงตระกูลบำเพ็ญเพียรที่มีชื่อเสียงเกรียงไกรตระกูลนั้น

ฐานะของตระกูลฉินในแวดวงบำเพ็ญเพียรสูสีกับตระกูลมู่หรง หากจะว่าไปในยามนี้ออกจะสูงกว่าตระกูลมู่หรงอยู่หน่อยด้วยซ้ำ

เพราะในหมู่คนรุ่นเยาว์ ตระกูลฉินถือเป็นฝ่ายได้เปรียบ

หากเป็นตระกูลฉินนี้จริง ๆ ละก็

เช่นนั้นกระดิ่งสะกดมารก็ควรจะเป็นสมบัติวิเศษที่ฉู่ยวี่หว่านได้มาหลังจากกวาดล้างตระกูลฉิน

ส่วนสาเหตุที่กวาดล้างตระกูลฉิน ก็เพราะรุ่นเยาว์ของตระกูลฉินดันมีคนไปล่วงเกินนาง แถมยังทำร้ายศิษย์น้องคนหนึ่งของนางบาดเจ็บ นางเลยบุกเดี่ยวไปฆ่าล้างตระกูลฉิน ฟาดฟันซะจนไข่ไก่ยังโดนเขย่าจนไข่แดงแตกกระจาย

สองพี่น้องคู่นี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง พลอยสูญสิ้นไปพร้อมกับตระกูลฉินใต้คมกระบี่ของนาง

ตระกูลบำเพ็ญเพียรที่สืบทอดมานับพันปี ต้องอันตรธานหายไปใต้คมกระบี่ของฉู่ยวี่หว่านเช่นนี้เอง

และนั่นก็ทำให้แวดวงบำเพ็ญเพียรเพียงแค่ได้ยินชื่อฉู่ยวี่หว่านก็ขวัญหนีดีฝ่อ ไม่มีใครกล้าล่วงเกิน

ส่วนชื่อเสียงเรื่องความรักพวกพ้องปกป้องคนของตนยิ่งเลื่องลือจนไม่มีใครไม่รู้

นึกไม่ถึงเลยว่า ตอนนี้กระดิ่งสะกดมารจะตกมาอยู่ในมือข้าเสียแล้ว

เมื่อเห็นน้องสาวทำหน้าอาลัยอาวรณ์ ฉินจวิ้นจึงตบไหล่นางเบา ๆ พลางปลอบประโลม "ในเมื่อพวกเขามีปัญญาเข้ามาถึงที่นี่ได้โดยปลอดภัย ก็น่าจะมีความสามารถพอเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว"

เขามองออกว่าน้องสาวของตนชอบเด็กผู้หญิงคนนั้นมาก

ฉินอวี่ขมวดคิ้ว "แต่นางยังเด็กขนาดนั้นนี่นา... ที่นี่อันตรายจะตายไป..."

ทว่าฉินจวิ้นกลับถอนหายใจ "เจ้าเอาเวลาไปเป็นห่วงพวกเราสองคนดีกว่า ตอนนี้เหลือแค่พวกเราพี่น้องแล้ว ที่นี่คือป่าบึงผีร่ำไห้เชียวนะ... คิดจะออกไปจากที่นี่ ยังไม่รู้เลยว่าจะต้องเจอกับอันตรายอีกมากเท่าใด"