ตอนที่ 98 กินแล้วจะทำไมล่ะ

แต่ในขณะเดียวกัน ตอนนี้ไป๋จิ่วก็สัมผัสได้ถึงแรงฉีกกระชากทางวิญญาณ ทรมานเหลือแสน กว่าจะทรงตัวไว้ได้ก็แทบแย่

นางเองก็ได้รับผลกระทบจากอาวุธเวทชิ้นนั้นเช่นกัน

กระทั่งร่างมนุษย์ก็เกือบจะรักษาสภาพไว้ไม่อยู่

ทว่าชั่วประกายไฟแลบนั้นเอง เหตุการณ์พลันพลิกผัน!

เฉินซื่อแหงนหน้าคำรามก้องสะเทือนฟ้า ดวงตาคู่นั้นพลันกลายเป็นเนตรสัตว์อสูรสีชาด ไอสังหารดุร้ายน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกจากทั่วร่าง พัดจีบที่เพิ่งบินกลับมาเมื่อครู่ พลันกลายสภาพเป็นลำแสงสีโลหิตพุ่งทะลวงออกไปอีกครา!

ไป๋จิ่วเบิกตากว้างทันที

เพราะนางเห็นว่าบนหน้าพัดนั้นประหนึ่งมีวิญญาณร้ายสุดสยองนับไม่ถ้วนกำลังดิ้นรน! แย่งชิงกันโผทะยานหนีออกมา! กรีดร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา!

พัดจีบตวัดผ่านลำคอของฉินหยวนดุจคมมีด ศีรษะที่ยังคงค้างสีหน้าตื่นตะลึงปลิวกระเด็นออกไปในพริบตา!

โลหิตสาดกระเซ็นรดกระดิ่งชำระมาร ส่งเสียง "ฉี่..." กัดกร่อนดังออกมา

เมื่อไป๋จิ่วเห็นดังนั้น ก็พุ่งปราดออกไปดั่งเงาพรายทันที นางก้มลงเก็บกระดิ่งชำระมารที่ร่วงอยู่บนพื้นขึ้นมาถือไว้ พลางพลิกดูสำรวจอย่างละเอียด

ของชิ้นนี้ถึงขนาดส่งผลต่อสัตว์อสูรบรรพกาลวัยโตเต็มวัยได้ ย่อมต้องเป็นของวิเศษชั้นยอดแน่นอน

อีกทั้งท่านอาจารย์เคยบอกไว้ว่า ยิ่งระดับขั้นของอาวุธเวทสูงส่งเท่าใด ก็ยิ่งขึ้นอยู่กับระดับพลังบำเพ็ญของผู้ใช้มากเท่านั้น

พูดง่ายๆ ก็คือ ผู้ที่มีพลังบำเพ็ญต่ำต้อย ย่อมยากที่จะดึงอานุภาพทั้งหมดของอาวุธเวทออกมาได้

ฉินหยวนคนนี้ก็แค่อยู่ขั้นจู้จี ยังสำแดงพลังได้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้

แต่น่าเสียดาย ที่สิ่งที่เขาเผชิญหน้าอยู่คือสัตว์อสูรบรรพกาลที่เพิ่งโตเต็มวัย

ถ้าตัวนางไม่มีเพลิงวิเศษละก็ เมื่ออยู่ต่อหน้าเฉินซื่อ นางคงไม่พอให้เขาเคี้ยวติดซอกฟันด้วยซ้ำ

ในระหว่างที่นางกำลังพินิจพิจารณากระดิ่งชำระมารอยู่นั้น เฉินซื่อก็เริ่มสวาปามเหยื่อแล้ว

"ง่ำๆๆ..."

ไป๋จิ่วเหลือบมองแวบหนึ่ง พบว่าซากศพบนพื้นเหี่ยวแห้งกลายเป็นถุงหนังลีบไปหมดแล้ว

ในห่วงโซ่อาหารของไป๋จิ่วก็มีจิตวิญญาณของผู้บำเพ็ญเพียรรวมอยู่ด้วย ดังนั้นนางจึงเลือกคนที่พลังบำเพ็ญสูงส่งสองคน อาศัยจังหวะที่เฉินซื่อยังไม่ได้กิน รีบสูบจิตวิญญาณของผู้บำเพ็ญขั้นจินตานทั้งสองนั้นเข้าท้องตัวเองก่อนทันที

เฉินซื่อถลึงตาใส่นางแวบหนึ่ง

แสดงท่าทางหวงของกินประหนึ่งสัตว์ป่าไม่มีผิด

ไป๋จิ่วถลึงตากลับไปเช่นกัน "กินไปแล้ว จะทำไมล่ะ?"

เฉินซื่อชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเบะปาก "ฮึ ครั้งหน้าเจ้าฆ่า ข้ากิน"

พูดจบเขาก็เลียริมฝีปาก สีหน้าอิ่มเอมเปรมปรีดิ์ "ไอ้พวกนี้รสชาติไม่เลวเลย"

เฉินซื่อนั่งขัดสมาธิลงด้วยความเคยชิน จากนั้นจึงเริ่มย่อยสลายวิญญาณที่เพิ่งกลืนกินเข้าไป

ครั้นเขาลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ก็พบว่าไป๋จิ่วกำลังลูบๆ คลำๆ ตามตัวศพแต่ละคน ท้ายที่สุดก็ล้วงเอาข้าวของจากตัวฉินหยวนออกมาได้อีกหน่อย แล้วกวาดลงสร้อยคอเก็บของของตนจนเกลี้ยง

น่าเสียดายที่สร้อยคอเก็บของชำรุดเสียหาย นางจึงทำได้เพียงคัดสรรเฉพาะของชั้นเลิศเก็บเข้ากระเป๋า

ปกติแล้วเฉินซื่อแทบไม่มีนิสัยฆ่าคนแล้วปล้นของหรือค้นตัว เว้นแต่จะเจอสิ่งที่ตัวเองสนใจ

ดังนั้นเขาจึงดูแคลนพฤติกรรม "เก็บขยะ" ของไป๋จิ่วอย่างยิ่ง

ก็มีแค่กระดิ่งอันนั้นที่พอดูเข้าท่าหน่อย

"อาวุธเวทระดับสวรรค์ มิน่าล่ะไอ้เด็กนี่ถึงได้อวดดีนัก" เฉินซื่อออกความเห็นประโยคหนึ่ง

ไป๋จิ่วเก็บของเสร็จเรียบร้อยก็เอ่ยถาม "พัดของเจ้าเป็นของพรรค์ไหนกัน?"

เฉินซื่อเชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิ "อาวุธเวทประจำกาย พัดล่าวิญญาณ"

ไป๋จิ่วเข้าใจกระจ่างแจ้งทันที

ที่แท้ก็อาวุธเวทประจำกายนี่เอง

อาวุธเวทประจำกายไม่เหมือนกับอาวุธเวททั่วไป มันหลอมรวมชีวิตร่วมบำเพ็ญกับผู้เป็นนาย อีกทั้งมีเพียงเจ้าของเท่านั้นที่ใช้การได้

อานุภาพมหาศาล ไร้ซึ่งขีดจำกัด

ขึ้นอยู่กับว่าตัวผู้ใช้แข็งแกร่งเพียงใด อาวุธเวทประจำกายก็แข็งแกร่งเพียงนั้นโดยแท้

ต่างจากอาวุธเวททั่วไปที่มีขีดจำกัดพลัง ยากจะหลุดพ้นจากพันธนาการของระดับขั้น เช่นว่าอาวุธเวทระดับสวรรค์ ก็สำแดงได้เพียงพลังของระดับสวรรค์เท่านั้น

ในตอนนั้นเอง คนกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นไม่ไกล

ทั้งสองมีประสาทรับกลิ่นฉับไว จึงสัมผัสได้ทันควัน

เป็นชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่ง ดูท่าจะได้รับบาดเจ็บกันทั้งคู่

ยามที่แลเห็นภาพตรงหน้า สีหน้าของคนทั้งสองก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง

"นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นกัน?"

ไป๋จิ่วกับเฉินซื่อเองก็หันไปมองพวกเขา

"นั่น... นั่นหัวพี่รองนี่!" หญิงสาวโพล่งออกมาอย่างลืมตัว

ชายหนุ่มคนนั้นก้าวขึ้นหน้าไปหนึ่งก้าว เอาตัวบังปกป้องนางไว้ด้านหลัง

เฉินซื่อกระซิบเสียงเบากับไป๋จิ่ว "สองคนนี้เป็นพี่น้องกัน ไอ้เด็กที่เราเพิ่งฆ่าไปเมื่อกี้เป็นพี่ชายของพวกมัน เมื่อครู่เพิ่งวางกับดักหลอกให้พวกมันไปตาย ดูท่าคงยังไม่ถึงที่ตาย"

ไป๋จิ่วรู้ว่าสัตว์ร้ายอย่างฉงฉีพอดูดกลืนวิญญาณเข้าไปแล้ว จะสามารถล่วงรู้เรื่องราวตอนที่คนผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่ได้ จึงไม่ได้ประหลาดใจอะไร

ตรงกันข้าม กลับถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นไปประโยคหนึ่งว่า "ทำไมถึงต้องฆ่าน้องแท้ ๆ ของตัวเองด้วยล่ะ"

เฉินซื่อกระซิบเสียงเบา "เพราะพรสวรรค์ของสองพี่น้องคู่นี้ดีกว่ามัน มันก็เลยอิจฉา"

ไป๋จิ่วส่งเสียง "อ้อ" ออกมาคำหนึ่ง

จากนั้นก็ซ่อนกระดิ่งสะกดมารของตัวเองให้มิดชิดยิ่งขึ้นกว่าเดิม