ตอนที่ 97 ของดีนี่หว่า

ไป๋จิ่วเองก็ลอบพินิจคนไม่กี่คนตรงหน้าเช่นกัน

ชายหนุ่มคนที่เอ่ยปากน่าจะเป็นเจ้านาย ส่วนผู้ฝึกตนคนอื่นๆ ดูเหมือนจะเป็นคนรับใช้ที่ตระกูลเลี้ยงดูไว้

หากเป็นศิษย์ในสำนักออกเดินทาง ย่อมไม่ใช่การรวมกลุ่มแบบนี้แน่

ถ้าไม่ใช่วงศ์วานราชวงศ์ ก็คงเป็นคนจากตระกูลผู้บำเพ็ญเซียน

การที่จะทำให้ฉงฉีเกิดความรู้สึกหิวได้ มีความเป็นไปได้สูงว่าหมอนี่เพิ่งจะทำเรื่องชั่วช้ามาหมาดๆ

ในขณะที่ไป๋จิ่วกำลังสังเกตพวกเขา อีกฝ่ายก็กำลังประเมินพวกตนอยู่เช่นกัน

ในสถานที่อันตรายพรรค์นี้ การจับคู่กันระหว่างไป๋จิ่วกับเฉินซื่อย่อมดูพิลึกพิลั่นอย่างยิ่ง

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนหนึ่งดูเป็นเด็กสาวอายุเพียงสิบกว่าปี ส่วนอีกคนกลับเป็นบุรุษท่าทางเหมือนบัณฑิตคงแก่เรียน

มองอย่างไรก็ไม่ปกติ

คนข้างกายกระซิบกับเขาเสียงเบา "คุณชายขอรับ มีพวกฝึกวิชามารบางคนที่ชอบจับเด็กสาวตัวเล็กๆ ชายท่าทางเหมือนบัณฑิตผู้นั้นดูอย่างไรก็ไม่ใช่วิถีธรรมะ เกรงว่าพวกเราจะเจอเข้ากับผู้ฝึกวิชามารแล้วขอรับ"

ฉินหยวนได้ยินดังนั้นก็หรี่ตาลง สายตากวาดมองไปบนร่างของไป๋จิ่วราวกับลิ้นงูอันเหนียวเหนอะหนะ

ใบหน้าของเด็กสาวที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมมีเสน่ห์ดั่งดอกตูมที่รอวันผลิบาน ใบหน้าอ่อนเยาว์ดูนุ่มนิ่มไร้พิษสงอย่างแท้จริง

ไป๋จิ่วเองก็สัมผัสได้ถึงสายตาน่ารังเกียจของฉินหยวน

นางดึงแขนเสื้อของเฉินซื่อ "นี่ พวกเขาบอกว่าเจ้าเป็นพวกฝึกวิชามารแน่ะ"

ทว่าเฉินซื่อกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง

นางจึงอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองเฉินซื่อ

เชี่ยเอ๊ย!

ตกอกตกใจหมด

ยามนี้หางตาของเฉินซื่อทอประกายสีแดงชาดชวนขนลุก มุมปากบิดโค้งเป็นรอยยิ้มผิดธรรมชาติ

หน้าตาชั่วร้ายมืดมนขนาดนี้ ถ้าบอกว่าไม่ใช่พวกฝึกวิชามารแล้วใครจะเป็นวะ??

"ในเมื่อเป็นผู้ฝึกวิชามาร เช่นนั้นคุณชายอย่างข้าก็คงต้องกำจัดภัยให้ใต้หล้าเสียแล้ว" ฉินหยวนแค่นยิ้มเย็น "คิดว่าบนตัวมันคงมีของดีอยู่ไม่น้อยกระมัง"

"พอดีเลย เอามาใช้เป็นข้ออ้างเรื่องที่น้องสามกับน้องสี่ประสบภัย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวมิใช่หรือ"

ผู้ฝึกตนด้านหลังของฉินหยวนขยับก้าวเข้ามาใกล้ พลางเริ่มแผ่จิตคุกคามแห่งระดับการบำเพ็ญออกมา

ที่ฉินหยวนกล้าโอหังเช่นนี้ เป็นเพราะการบำเพ็ญของตนเองบรรลุถึงขั้นจู้จีระดับกลางแล้ว ส่วนผู้ฝึกตนข้างกายเหล่านั้น ระดับสูงสุดก็ถึงขั้นจินตาน

ยิ่งไปกว่านั้นบนตัวยังพกพาสมบัติวิเศษมาไม่น้อย

"คุณชายโปรดระวังตัวขอรับ หากเป็นผู้ฝึกวิชามารจริง พวกเราอย่าไปหาเรื่องจะดีกว่า" หนึ่งในนั้นเอ่ยเตือนเสียงเบา

สายตาของฉินหยวนจับจ้องไปที่ไป๋จิ่ว "กลัวอะไรกัน อย่าลืมสิว่าคุณชายอย่างข้าพกกระดิ่งชำระมารมาด้วย ต่อให้เป็นยอดฝีมือขั้นหยวนอิง ข้าก็ทำให้มันเชื่องเชื่อฟังได้"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เหล่าลูกน้องใต้บัญชาต่างก็พลอยใจชื้นขึ้นมา

พากันก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รังสีอำมหิตพลันระเบิดออกมาในพริบตา

ม่านตาของไป๋จิ่วหรี่แคบลงอย่างเย็นชา

กระดิ่งชำระมารรึ?

"แม่หนูน้อย เจ้าวางใจเถิด คุณชายอย่างข้าจะช่วยเจ้าให้พ้นจากกองเพลิงเดี๋ยวนี้ล่ะ ถึงตอนนั้น เจ้าก็อย่าลืมเอาตัวเข้าแลกเพื่อตอบแทนบุญคุณเล่า" ฉินหยวนจ้องมองไป๋จิ่ว ยิ้มร่าด้วยสีหน้าหื่นกระหายเสเพล

ไป๋จิ่วทำสีหน้ารังเกียจเต็มทน "เจ้าเป็นโรคจิตเรอะ เด็กตัวแค่นี้ก็ยังจะชอบลงได้?"

สภาพของนางยามนี้ดูราวกับเด็กอายุสิบสามปีเท่านั้น ยังไม่ทันโตเป็นสาวดีด้วยซ้ำ ใบหน้ายังละอ่อนอยู่เลย

ไอ้สารเลวนี่คิดไม่ซื่อแม้กระทั่งกับข้าเนี่ยนะ??

สีหน้าของฉินหยวนพลันบึ้งตึงลงทันที

เขาสะบัดมือคราหนึ่ง

คนข้างกายเปิดฉากจู่โจมใส่เฉินซื่อทันที

ไป๋จิ่วขี้เกียจแม้แต่จะลงมือ

เฉินซื่อพลันส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ สายลมปราณอันรุนแรงซัดจนคนเหล่านั้นกระเด็นถอยร่นไปในชั่วพริบตา

พัดจีบในมือของเขากวาดสะบัดออกไปจนระเบิดประกายโลหิตยาวสามเชียะ แสงวิญญาณคุ้มกายของผู้ฝึกตนทั้งห้าคนแตกกระจายราวกับแผ่นกระดาษบาง!

สองคนที่อยู่ด้านหน้าสุดไม่ทันแม้แต่จะกรีดร้อง ท่อนบนของร่างกายก็ไถลขาดตกลงสู่พื้นดินเสียแล้ว

เขาเลียริมฝีปาก ย่างสามขุมบีบกระชั้นเข้าไปทีละก้าว นัยน์ตาทอประกายดุร้ายกระหายเลือด

ฉินหยวนเห็นภาพเบื้องหน้า บนใบหน้าก็ผุดแววหวาดผวาขึ้นมารำไร

ดูเหมือนเขาจะคิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกบดขยี้ราบคาบเช่นนี้ ทั้งหวาดกลัวทั้ง...

ก่อนจะสบถด่าลั่นออกมาทันควัน "พวกสวะไม่ได้เรื่อง!"

เขาควักกระดิ่งชำระมารออกมา

"กริ๊ง——"

ยามที่เขาเขย่ามันอย่างบ้าคลั่ง

สุรเสียงมารแปรเปลี่ยนเป็นระลอกคลื่นสีดำที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ที่ใดที่มันพัดผ่าน พืชพรรณหญ้าไม้ล้วนเหี่ยวเฉาแห้งตายสิ้น

ร่างของเฉินซื่อชะงักงันไปจริงดังคาด เขาสะบัดศีรษะไปมา คล้ายกับเริ่มเลอะเลือนขาดสติ

ทว่าไป๋จิ่วกลับจ้องเขม็งไปยังกระดิ่งชำระมารลูกนั้น สายตาลุกวาวเปี่ยมด้วยความกระหาย

ของดีนี่หว่า...