ตอนที่ 96 ช่วยรักษาคาร์แร็กเตอร์ให้สมบูรณ์หน่อยเถอะ

เฉินซื่อตามติดไป๋จิ่วมาแบบนั้นเอง

และภายใต้การเยาะเย้ยถากถางรวมถึงการเหยียดรสนิยมความงามจากไป๋จิ่ว ในที่สุดสารรูปของเฉินซื่อก็ดูเหมือนมนุษย์มนาขึ้นมาบ้างแล้ว

เช่นยอมเปลี่ยนฟันที่ตนเองนึกว่างดงามนักหนากับดวงตาดำสนิทไร้แววนั่นให้กลายเป็นแบบที่มนุษย์มี

ส่วนไป๋จิ่วก็แปลงกายเป็นเด็กสาวมนุษย์อย่างเต็มตัวเช่นกัน

"แบบนี้ดูดีแล้วรึ" เฉินซื่อถือกระจกบานเล็กของไป๋จิ่ว ส่องไปพลางเดินไปพลาง

เฉินซื่อในยามนี้ แม้จะยังดูเย็นเยียบมืดมนอยู่บ้าง ทว่าทั้งตัวไม่ได้ดูน่ากลัวเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

สารรูปก่อนหน้านี้ที่เฉินซื่อแต่งออกมาตามรสนิยมตัวเอง ไป๋จิ่วคิดว่าเด็กสามขวบบนถนนเห็นเข้าคงร้องไห้จ้าแน่นอน

แต่หากว่ากันตามเนื้อผ้า หนังหน้าชุดนี้ของเฉินซื่อก็นับว่าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาอยู่ ใบหน้าซูบตอบเข้าคู่กับคิ้วตาที่ดูดุดันอมทุกข์เล็กน้อย ช่างดูเหมือนบัณฑิตตกอับที่ตรากตรำอ่านตำราข้างหน้าต่างหนาวเหน็บไม่มีผิด

นางจำได้ว่าศิษย์พี่รองเคยบอกไว้ สัตว์อสูรที่อายุยืนยาว มีตบะแก่กล้า โดยทั่วไปร่างมนุษย์ที่แปลงออกมามักไม่ขี้ริ้วขี้เหร่ ส่วนใหญ่ล้วนหล่อเหลางดงามทั้งสิ้น

สัตว์อสูรยิ่งมีอายุยืนยาวตบะสูงส่ง ยามแปลงกายก็มักจะโน้มเอียงไปทางงดงามหล่อเหลา ดั่งเช่นผู้บำเพ็ญเพียรที่เมื่อระดับบำเพ็ญรุดหน้า ละอองไอหยาบกร้านสลายสิ้น ย่อมบังเกิดกลิ่นอายสง่างามดุจเซียนขึ้นมาเองโดยธรรมชาติ

พอนึกดูเช่นนี้แล้ว บรรดาศิษย์พี่ชายหญิงที่เป็นมหาปิศาจบนยอดเขาจั้ววั่งก็ไม่มีใครหน้าตาดูไม่ได้เลยสักคน แม้กระทั่งศิษย์พี่ห้าที่หน้าตาดูห่ามที่สุด ก็ยังมีคิ้วกระบี่ตาดั่งดวงดารารูปร่างสูงใหญ่หล่อเหลาเอาการ

จู่ๆ ไป๋จิ่วก็นึกขึ้นได้ "ที่เจ้าบอกก่อนหน้านี้ว่ารูปนอกของข้าคือหมาน้อย หมายความว่าอย่างไร"

นางไม่เคยเข้าใจเลยว่า ในเมื่อร่างจริงของตนคือเทาเถี่ย แล้วไฉนถึงกลายมาเป็นลูกหมาได้

เฉินซื่อมองไป๋จิ่วด้วยสายตาเหมือนมองคนโง่ "เจ้ารู้หรือไม่ว่าการถือกำเนิดของสัตว์ร้ายบรรพกาลหมายถึงอะไร"

ไป๋จิ่วส่ายหน้า

เฉินซื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงทะนงตัว "หมายความว่าโลกบำเพ็ญเพียรนี้จะต้องถูกพวกเราปั่นป่วนจนฟ้าถล่มแผ่นดินทลายอีกครา สรรพชีวิตในเก้าพิภพจะต้องตกเป็นอาหารในจานของพวกเราอย่างไรเล่า!"

ไป๋จิ่วลำคอขยับ แอบกลืนน้ำลายลงคอเงียบๆ

"พวกเราคือการเวียนว่ายจุติของวิญญาณแท้ ทุกครั้งที่มาเกิดใหม่เพื่อไม่ให้คนจำได้ จึงต้องใช้รูปนอกมาปกป้อง ซ่อนเร้นธาตุแท้ดั้งเดิมของตนเอง พูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือการแย่งชิงร่าง และร่างที่แย่งชิงมานี้ ก็คือเปลือกนอกร่างที่สองนอกจากร่างแท้"

เฉินซื่อเก็บกระจกบานเล็กแล้วกล่าวต่อ "วาสนาของแต่ละตนไม่เหมือนกัน จึงไม่อาจเหมารวมได้ อย่างข้าแย่งชิงร่างของมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งมา ภายหลังรังเกียจว่ามันหน้าตาอัปลักษณ์ ข้าก็เลยทิ้งร่างนั้นไปเสีย ถึงอย่างไรพอเข้าสู่วัยเติบโต ข้าก็แปลงกายเองได้อยู่แล้ว"

สัตว์ร้ายบรรพกาลที่เป็นอมตะไม่ดับสูญเช่นพวกเขานั้น แตกต่างจากสัตว์อสูรบรรพกาลที่สืบเผ่าพันธุ์ขยายพันธุ์ทั่วไป

เผ่าพันธุ์ที่สามารถสืบพันธุ์ได้ มักอยู่ในห่วงโซ่อาหารที่ค่อนข้างมั่นคง ทั้งยังรักสงบ

ทว่าพวกเขานั้นสามารถเจาะฟ้าให้ทะลุเป็นรูได้ ทั้งยังมีวิญญาณแท้ที่ไม่ดับสูญ

ดังนั้นหลังตายจึงได้เวียนว่ายมาจุติใหม่

ไป๋จิ่วฟังแล้วก็เข้าใจกระจ่างแจ้ง

สรุปคือหมาน้อยก็คือเปลือกนอกในการจุติใหม่ของวิญญาณแท้เทาเถี่ย

และยังเป็น "รูปนอก" ที่สัญชาตญาณสัตว์ร้ายบรรพกาลสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตนเอง

สิ่งที่เรียกว่ารูปนอก แท้จริงแล้วก็คือร่างเปลือก

แล้ววิญญาณคนยุคปัจจุบันอย่างนางล่ะ

จู่ๆ นางก็เริ่มงงเต๊ก

เพราะนางชักไม่แน่ใจแล้วว่าวิญญาณของตัวเองยังเป็นมนุษย์อยู่จริงหรือเปล่า

แต่นางเป็นพวกมองโลกในแง่ดีเสมอ

คิดไม่ออกก็ไม่ต้องไปคิดมัน

ถึงอย่างไรในความทรงจำตอนนี้นางคือมนุษย์ เช่นนั้นนางก็นับว่าตนเองเป็นมนุษย์ไปก็แล้วกัน

พอกลายเป็นสัตว์ก็ค่อยคิดว่าตัวเองเป็นสัตว์ก็สิ้นเรื่อง

นางเป็นคนประเภทอยู่ตามมีตามเกิด สบายๆ อยู่แล้ว

ไม่อย่างนั้นคงไม่มาเป็นหมาอย่างลั้นลาได้ขนาดนี้หรอก

เฉินซื่อรู้เรื่องต่างๆ ไม่น้อย ไป๋จิ่วจึงถือโอกาสนี้ทำความเข้าใจเรื่องที่ตนไม่เคยรู้ตั้งมากมาย

อย่างเช่นสัตว์ร้ายบรรพกาลเช่นพวกตน ในร่างแท้บรรพกาลยุคเติบโตเต็มวัย พลังฝีมือทัดเทียมกับเทพโบราณ แม้แต่ทวยเทพธรรมดาก็ยังไม่ใช่คู่มือของพวกเขา

ทว่าการจุติใหม่ของวิญญาณแท้เช่นนี้ ช่างยากเย็นยิ่งนักที่จะเติบโตจนบรรลุถึงร่างแท้บรรพกาลยุคดึกดำบรรพ์ได้

"เจ้าเข้าสู่วัยเติบโตเต็มตัวแล้วรึ แต่ทำไมดูไม่ค่อยเก่งกาจเท่าไรเลยล่ะ" ไป๋จิ่วปรายตามองเฉินซื่อแล้วพึมพำ

เฉินซื่อแค้นจนคันเขี้ยว "บิดาเพิ่งจะโตเต็มวัย เจ้าจะไปรู้อะไร! เวลาบิดาเก่งกาจขึ้นมา บิดายังนับถือตัวเองเลย!"

ไป๋จิ่วนิ่งเงียบมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เขย่งปลายเท้าแล้วยกมือขึ้นตบศีรษะเขาเบาๆ สีหน้าจริงจังยิ่ง "เจ้าต้องจำไว้นะ คาร์แร็กเตอร์ของเจ้าคือบัณฑิต บัณฑิตเขาไม่พูดว่าบิดาหรอก ช่วยรักษาคาร์แร็กเตอร์ให้สมบูรณ์หน่อยเถอะ"

แม้ตอนนี้ไป๋จิ่วจะอยู่ในร่างมนุษย์ แต่ในสายตาของเฉินซื่อ มันแทบไม่ต่างอะไรกับการที่นางยกอุ้งเท้าที่มีเนื้อนุ่มนิ่มขึ้นมาตบหัวเขาเลยสักนิด

เขาขมวดคิ้วมุ่น

เจ้าเทาเถี่ยบัดซบนี่ ทำไมเดี๋ยวนี้ถึงได้รู้มากนักนะ

เขาพลั้งปากถามออกไปตามสัญชาตญาณ "แล้วข้าควรจะพูดว่าอะไรล่ะ ผู้น้อยงั้นหรือ"

จากนั้นเขาก็พึมพำกับตัวเอง "ผู้น้อยเพิ่งจะโตเต็มวัย เวลาผู้น้อยเก่งกาจขึ้นมา ผู้น้อยยังนับถือตัวเองเลยงั้นหรือ"

ไป๋จิ่ว "..."

นางก้าวเท้าเดินหนีทันที

"เป็นตัวเองน่ะดีแล้ว"

เฉินซื่อเดินตามไป๋จิ่วไปพลาง ทบทวนวิธีใช้คำว่าผู้น้อยไปพลาง

"ผู้น้อยขอน้อมคารวะขอรับ~~"

ตอนนี้ไป๋จิ่วอยากจะตบปากตัวเองสักสองฉาดจริงๆ

ปากมากดีนัก

ตอนนี้นางพอได้ยินคำว่าผู้น้อยสองคำนี้ ขนก็ลุกซู่ไปทั้งตัว

ตอนนี้พวกเขาจำเป็นต้องไปเมืองที่มีผู้คนอาศัยอยู่ ถึงจะรู้ว่าตนเองอยู่ที่ไหน และหาตัวผู้หลอมศาสตราได้

ทว่าจุดที่พวกเขาอยู่นี้กลับเป็นป่าบึง

จึงจำเป็นต้องข้ามผ่านป่าบึงแห่งนี้ออกไปให้ได้ก่อน ถึงจะไปถึงที่ที่มีผู้คนอาศัย

ทว่าสิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ ดินแดนแถบนี้คือ 'ป่าบึงผีคร่ำครวญ' อันเลื่องชื่อที่ทำให้ผู้คนทั่วทั้งแผ่นดินเก้าแคว้นต้องอกสั่นขวัญแขวน

วงนอกเป็นป่าไอพิษ ส่วนใจกลางคือบึงพิษเน่าเปื่อยที่เดือดพล่าน

และจุดที่ไป๋จิ่วตื่นขึ้นมา ก็คือรอยต่อระหว่างป่าไอพิษกับบึงแห่งนี้นี่เอง

แม้สถานที่พรรค์นี้จะแทบไร้ร่องรอยมนุษย์ แต่ก็ยังคงดึงดูดผู้ฝึกตนจำนวนมากให้เข้ามาแสวงหาโชคและวาสนา เพียงแต่ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน คนที่สามารถรอดชีวิตกลับออกไปได้มีน้อยยิ่งกว่าน้อย

ไม่ว่าจะเป็นพืชปิศาจกินคนที่มีอายุพันปี หรือสัตว์อสูรอำมหิตที่ซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืด ต่างก็ทำให้ที่นี่กลายเป็นสุสานฝังเซียนอย่างแท้จริง

ยิ่งไปกว่านั้น หากตบะต่ำต้อยลงมาหน่อย แค่ไอพิษอย่างเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้ตายโดยไร้ซากแล้ว

ทว่าไป๋จิ่วกับเฉินซื่อต่างมีภูมิคุ้มกันไอพิษร้ายกาจพวกนี้อยู่แต่เดิม ไอพิษจึงแทบส่งผลอะไรต่อพวกเขาไม่ได้เลย

ส่วนพวกสัตว์อสูรเหล่านั้น ยิ่งหวาดกลัวกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวบนร่างของทั้งสองคน จนไม่กล้าเฉียดกรายเข้ามาแม้แต่น้อย

พวกเขาจึงเดินทางได้อย่างราบรื่นไร้อุปสรรคตลอดทาง

นานๆ ทีจะเจอสัตว์อสูรหลงเข้ามาสักตัวสองตัว ก็ถูกไป๋จิ่วจับกินเป็นของว่างเสียหมด

ทว่าเดินไปได้ไม่ไกลนัก พวกเขาก็พบกับคนกลุ่มหนึ่ง

"เฮ้ย พวกเจ้าเป็นใครกัน"

ชายหนุ่มแต่งกายหรูหราคนหนึ่งในกลุ่มก้าวเดินออกมา

ส่วนด้านหลังเขามีผู้ฝึกตนตามมาอีกหลายคน สายตาแต่ละคนจ้องมองพวกเขาสองคนอย่างระแวดระวัง

เฉินซื่อกลืนน้ำลายลงคออย่างตื่นเต้น แววตาฉายประกายดุร้าย

ไป๋จิ่วได้ยินชัดเจน

เจ้านี่หิวแล้ว