ตอนที่ 95 คิดตื้นไปแล้ว

ไป๋จิ่วเศร้าใจแทบตาย

ของในสร้อยคอเก็บของล้วนเป็นสิ่งที่นางยอมทุ่มเงินก้อนโตซื้อมาจากเมืองวั่งเยวี่ยทั้งนั้น

ทว่าตอนนี้กลับไม่มีชิ้นไหนใช้การได้เลยสักอย่าง

นางถึงขั้นติดต่อศิษย์พี่หญิงไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ

หากศิษย์พี่หญิงติดต่อนางไม่ได้ จะต้องเป็นห่วงมากแน่ๆ

ใบหน้าเล็กๆ ของนางมีแววหม่นหมอง พลางยกมือลูบสร้อยคอเก็บของที่สวมอยู่บนคอ

สร้อยคอเก็บของเส้นนี้ศิษย์พี่ใหญ่เป็นคนให้มา หากพังไปจริงๆ นางก็ตัดใจทิ้งไม่ลง

เฉินซื่อเอนกายพิงต้นไม้ด้านหลังอย่างเกียจคร้าน เอาหลังถูกับลำต้นไปมาแล้วหลับตาพักผ่อน พลางเอ่ยอย่างเฉื่อยชา "อาวุธเวทขั้นสูงพังแล้วก็ใช่ว่าจะซ่อมไม่ได้เสียหน่อย หากหาวัตถุดิบดีๆ ได้ยังเลื่อนระดับได้อีกด้วย สร้อยคอเก็บของของเจ้าเส้นนี้แม้ระดับจะไม่สูงนัก แต่ก็พอถูไถนับเป็นอาวุธเวทขั้นสูงได้ เหนือกว่าอาวุธเวทขั้นสูงยังมีอาวุธเวทระดับสวรรค์ ระดับเทวะ และระดับศักดิ์สิทธิ์ ทว่าในพิภพนี้ไม่มีอาวุธเวทระดับเทวะหรอก สูงสุดก็แค่ระดับสวรรค์เท่านั้นแหละ"

พอเห็นเฉินซื่อเอาหลังถูกับต้นไม้ ไป๋จิ่วก็พลอยรู้สึกคันหลังยิบๆ ขึ้นมาทันควัน อยากจะไปถูบ้างเหมือนกัน

หูของไป๋จิ่วผึ่งขึ้นมาทันที รีบเอ่ยถามด้วยความกระหายใคร่รู้อย่างยิ่ง "ถ้าอย่างนั้นขอถามหน่อย จะซ่อมแซมแล้วก็เลื่อนระดับยังไงหรือ"

เฉินซื่อแสยะยิ้มจนเผยให้เห็นฟันแหลมคมขาววาววับเรียงเป็นพรืด

"ก็ไปหาผู้หลอมศาสตราน่ะสิ ส่วนเรื่องวัตถุดิบก็แล้วแต่ดวง"

ไป๋จิ่วเข้าใจทะลุปรุโปร่ง

ตอนนั้นศิษย์พี่ใหญ่ก็ไปปล้นชิงวัตถุดิบมา ให้ศิษย์พี่มิ่งสือหลอมสร้อยคอเก็บของเส้นนี้ให้นาง

ดังนั้น ของพรรค์วัตถุดิบเนี่ย นางต้องไปหาจากพวกที่มีสมบัติติดตัวถึงจะถูก

สายตาของนางจึงตวัดไปมองเฉินซื่อ

เฉินซื่อลืมตาโพลงขึ้นมาทันควัน นัยน์ตาดำขลับลึกราวกับหลุมดำจ้องมองไป๋จิ่วอย่างดุดัน เปิดปากมาก็พูดทันที "ข้าไม่มีโว้ย!"

สายตาแบบนั้นจ้องจนขนของเขาลุกชันไปทั้งตัว

มีหรือที่เขาจะไม่รู้ความหมายของนาง?

ไป๋จิ่ว "..."

อดไม่ได้ที่จะแขวะในใจ 'เสียชาติเกิดชะมัด แม้แต่ของวิเศษสักชิ้นยังไม่มี'

สีหน้าของเฉินซื่อที่เดิมทีก็ดูไม่ดีอยู่แล้ว ยิ่งบูดบึ้งขึ้นไปอีก

เขาไม่พูดอะไร เพียงแค่นเสียงฮึในลำคอแล้วหลับตาลงตามเดิม

ทว่าสายตาไวอย่างไป๋จิ่วสังเกตเห็นว่า มือของเฉินซื่อเผลอลูบตรงเอวโดยไม่รู้ตัว

ตรงนั้นปูดนูนตุงออกมา มองปราดเดียวก็รู้ว่าซ่อนของไว้แน่ๆ

ไป๋จิ่วหรี่ตาลง จ้องมองตรงเอวที่ปูดโปนของเขาอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

เฉินซื่อหลับตาพักผ่อนต่อไป

ไป๋จิ่วเองก็นั่งสมาธิ เพื่อเสริมความมั่นคงให้พลังบำเพ็ญและระดับขั้นของตน

นางลองควบคุมเพลิงวิเศษภายในร่างดู พบว่ายามนี้สามารถควบคุมเพลิงวิเศษได้ดั่งใจนึกแล้ว

ไม่เหมือนก่อนหน้านี้ที่เหมือนบีบยาสีฟัน เค้นออกมาได้ทีละนิดละหน่อยเท่านั้น

นางเพิ่งจะเข้าสู่ช่วงเติบโต และสัตว์อสูรบรรพกาลในช่วงเติบโต ก็แข็งแกร่งพอจะต่อกรกับผู้บำเพ็ญระดับหยวนอิงของเผ่ามนุษย์ได้สบาย

แต่ในฐานะผู้บำเพ็ญเผ่ามนุษย์ พลังที่นางสามารถเปิดเผยออกมาได้กลับอยู่ที่ระดับจินตานเท่านั้น

ภายในสำนัก นอกจากท่านอาจารย์แล้ว บรรดาศิษย์พี่หญิงศิษย์พี่ชายต่างก็แสดงพลังบำเพ็ญอยู่ในระดับจู้จีขั้นปลายไปจนถึงจินตานขั้นต้นไม่เท่ากัน

ในสำนักปี้อวิ๋น หากในหมู่ศิษย์มีใครบรรลุถึงระดับจินตานได้ ก็นับว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์ยอดเยี่ยมที่หาได้ยากยิ่งแล้ว

แต่นางรู้ดี ไม่ว่าจะเป็นท่านอาจารย์หรือบรรดาศิษย์พี่ พลังที่แท้จริงหาได้เป็นอย่างที่พวกเขาแสดงออกมาไม่

คนในสำนักของนางล้วนชอบแอ๊บกระจอกกันทั้งนั้น

ดังนั้นนางจึงต้องสืบทอดธรรมเนียมอันดีงามนี้ของสำนักต่อไป

ในเนื้อเรื่องเดิมไม่ได้เอ่ยถึงเป็นพิเศษเลยว่า ตกลงแล้วฉู่ยวี่หว่านสังหารคนทั้งยอดเขาจั้ววั่งได้อย่างไร

หากคนในสำนักกลายร่างเป็นปิศาจเผยร่างจริงออกมา ฉู่ยวี่หว่านไม่มีทางกวาดล้างยอดเขาจั้ววั่งจนเกลี้ยงได้แน่

ดังนั้น มีความเป็นไปได้สูงมากว่าก่อนหน้านั้นต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นสักอย่าง จนทำให้ทุกคนในสำนักไม่อาจใช้พลังปิศาจ และไม่อาจใช้พลังที่แท้จริงได้ สุดท้ายจึงต้องตกตายตามบท กลายเป็นบันไดให้นางเอกเหยียบขึ้นไป

กระทั่งท่านอาจารย์ยังโดนนางดูดจนกลายเป็นศพแห้งกรังได้เนี่ยนะ...

ในใจของนางพลันผุดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาแวบหนึ่ง

ในนิยายต้นฉบับ ดูเหมือนว่าฉู่ยวี่หว่านจะได้วิชาบำเพ็ญชนิดหนึ่งมา ระหว่างการออกไปฝึกฝนนอกสำนักครั้งนี้นี่แหละ

วิชานี้ในนิยายไม่ได้อธิบายอะไรไว้มากนัก แต่โคตรจะเทพ สามารถดูดซับพลังบำเพ็ญของผู้บำเพ็ญที่อยู่ระดับสูงกว่าตัวเองได้

และนับจากนั้นเป็นต้นมา ใครก็ตามที่รนหาที่มาท้าดวลเดี่ยวกับฉู่ยวี่หว่าน ล้วนกลายเป็น "ไรเดอร์ส่งพลังบำเพ็ญ" มาให้ถึงที่กันหมด

นางลองเค้นสมองนึกทบทวนดูอย่างละเอียด ถึงสถานที่ที่ฉู่ยวี่หว่านได้คัมภีร์ "บันทึกปรโลกทมิฬ" เล่มนั้นมาในนิยายต้นฉบับ

คิดไปคิดมา ลมปราณแท้จริงรอบกายของนางก็โอบล้อมเส้นชีพจรพลางไหลเวียนอย่างเชื่องช้า

การนั่งสมาธิบำเพ็ญเพียรของไป๋จิ่ว นอกจากจะโคจรลมปราณแท้จริงสักหน่อยแล้ว เวลาส่วนใหญ่ล้วนใช้ไปกับการนอนหลับ

ดังนั้นครั้งนี้จึงไม่ต่างกัน พอโคจรพลังครบหนึ่งรอบโจวเทียน นางก็ผล็อยหลับไป

และหลังจากนางหลับไป รอบกายจึงค่อยปรากฏชั้นรัศมีสีขาวน้ำนมจางๆ เข้ามาปกคลุม

ห่อหุ้มนางเอาไว้ราวกับดักแด้ไหม

เฉินซื่อนอนหลับไปครู่หนึ่ง พอลืมตาขึ้นมา ก็เห็นไป๋จิ่วนั่งสมาธิหลับสนิทอยู่

ยามเห็นประกายแสงสีขาวน้ำนมไหลเวียนรอบกายนาง พลันริษยาจนอยากจะฆ่าคนขึ้นมาทันที

แววตาฉายเจตนาฆ่าและความริษยาอย่างไม่ปิดบังแม้แต่น้อย

ฟันขบกัดกันจนส่งเสียงดังกรอดๆ

แค่นอนหลับก็เพิ่มพลังบำเพ็ญได้ มีเพียงเจ้าหมอนี่ตัวเดียวเท่านั้นแหละ

เมื่อครั้งฟ้าดินเพิ่งถือกำเนิด เทาเถี่ยก็ตระเวนกินไปทั่ว มีอะไรก็กินหมด ยิ่งกินก็ยิ่งตัวโต และยิ่งกินจุขึ้นเรื่อยๆ

ต่อมาถึงขั้นกลืนกินฟ้าดิน จนกระทั่งถูกอาญาสวรรค์ฟาดผ่าไปยกใหญ่ถึงได้ยอมเพลาลง

สิ่งที่มันกินเข้าไปสามารถแปรเปลี่ยนเป็นพลังของตัวเองได้ ซึ่งกระบวนการนี้จำเป็นต้องอาศัยการนอนหลับเข้ามาทำให้สมบูรณ์

เพราะมีเพียงในสภาวะหลับใหลเท่านั้น การแปรเปลี่ยนพลังงานจึงจะไม่ถูกรบกวน

นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำไมแค่นอนหลับนางก็เพิ่มพลังบำเพ็ญได้

ทว่าสำหรับสัตว์อสูรร่วมรุ่นตัวอื่นๆ วิธีการบำเพ็ญของเทาเถี่ยมันคือการจับพวกเขากดลงกับพื้นแล้วไถหน้าชัดๆ

แม้พวกเขาจะรู้ดีแก่ใจว่า ถึงกินแล้วจะเพิ่มพลังบำเพ็ญได้

แต่การกินก็ใช่ว่านึกอยากกินเมื่อไหร่ก็จะได้กิน

ผู้ล่าย่อมมีความเสี่ยงที่จะถูกล่ากลับเช่นกัน

เทาเถี่ยเองก็ไม่เว้น

หลังจากไป๋จิ่วพักผ่อนจนเต็มอิ่มและตื่นขึ้นมา ก็เตรียมตัวจะไปหาพวกศิษย์พี่สาม ถือโอกาสตามหาผู้หลอมศาสตรามาซ่อมสร้อยคอเก็บของด้วย

เฉินซื่อก็ตั้งใจจะแยกย้ายไปคนละทางกับนางเช่นกัน

ไป๋จิ่ว "เจ้าไม่อยากให้ข้าตอบแทนบุญคุณหรือ"

เฉินซื่อรู้สึกประหลาดใจพิกล "นั่นมันเรื่องที่พวกผู้บำเพ็ญมนุษย์เจ้าเล่ห์เขาทำกัน สัตว์อสูรดุร้ายอย่างพวกเรายังต้องตอบแทนบุญคุณด้วยหรือ เจ้าบ้าไปแล้วหรือไร"

ที่เขาช่วยไป๋จิ่วก็แค่อารมณ์ชั่ววูบล้วนๆ

เหมือนกับถ้าจู่ๆ เขาอยากจะฆ่าไป๋จิ่ว ก็คงลงมือสังหารนางทันที

ตอบแทนบุญคุณหรือ ในความคิดของสัตว์อสูรดุร้ายอย่างพวกเขา เรื่องพรรค์นั้นไม่มีอยู่จริงหรอก

ไป๋จิ่วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะประสานอุ้งเท้าคารวะด้วยความเลื่อมใส "...พี่ชาย ข้ามันคิดตื้นไปเอง"

ไม่พูดถึงเรื่องอื่น แค่คำว่าพี่ชายคำนี้ของไป๋จิ่ว ก็ทำเอาเฉินซื่อสบายเนื้อสบายตัวไปทั้งร่าง

ไป๋จิ่ว "งั้นก็ได้ เจ้าไปเถอะ"

นางโบกอุ้งเท้าไปมา

เฉินซื่อเหลือบมองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินไปในทิศทางตรงกันข้ามกับนาง

ไป๋จิ่วเองก็ก้าวเดินไปอีกทิศทาง เตรียมตัวจะจากไป

ทว่าไป๋จิ่วเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ด้านหลังพลันมีลมหนาวเย็นยะเยือกพัดวูบผ่าน

เฉินซื่อก็มายืนอยู่ข้างกายนางแล้ว

เขาเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ข้าเพิ่งนึกขึ้นได้ เจ้าตอบแทนบุญคุณได้อยู่นี่"

ไป๋จิ่ว "?"

เฉินซื่อหันมามองนาง ใบหน้าซีดขาวนั้นดูจริงจังยิ่ง "ขุนเจ้าให้อ้วนขึ้นอีกนิด แล้วค่อยแล่เนื้อชิ้นหนึ่งให้ข้ากิน"

มุมปากของไป๋จิ่วกระตุก "...ใหญ่แค่ไหน"

เฉินซื่อยกฝ่ามือขึ้นมาข้างหนึ่ง แสยะยิ้มยิงฟันแหลมคม "เท่านี้"

ไป๋จิ่ว "มารดาเจ้าเถอะไป๊!"

นางโกยอ้าวเผ่นแน่บทันที

ทว่าเฉินซื่อกลับตามมาทันอย่างสบายๆ

ราวกับภูตผีที่วิญญาณไม่ยอมไปผุดไปเกิด