ตอนที่ 94 ร่างจริงของพระเอกเฟิ่งหลิว

ต่อสีหน้าของเฉินซื่อที่ถึงจะไม่เข้าใจ แต่ก็ตกตะลึงพรึงเพริดเป็นอย่างยิ่งนั้น

ไป๋จิ่วกลับดูสงบนิ่งเป็นอย่างมาก

ก็แหม เซี่ยวเทียนมันระเบิดเวลาชัด ๆ ขืนฟื้นความทรงจำขึ้นมาเมื่อไหร่ คงได้ตามมารังควานนางแน่

ยังไงก็เคยเป็นแม่ลูกกันมาช่วงหนึ่ง นางเองก็ไม่อยากเห็นทั้งสองคนต้องมาเข่นฆ่าทำร้ายกันเองหรอก

เพราะฉะนั้นการแยกทางกับเซี่ยวเทียนจึงเป็นเรื่องที่ต้องเกิดอยู่แล้ว

เว้นเสียแต่ว่าเขาจะยอมแกล้งโง่ไปตลอดชีวิต

"แดนลับของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง คนพวกนั้นล่ะ ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหนกัน" ไป๋จิ่วเอ่ยถามพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ

พระเอกปรากฏตัวแล้ว แต่นางยังไม่รู้เลยว่าสถานการณ์ของเขาเป็นอย่างไรบ้าง

เฉินซื่อแค่นหัวเราะอย่างหงุดหงิด "เจ้ายังมีหน้ามาถามอีกรึ แดนลับของข้าโดนอาญาสวรรค์ของเจ้าผ่าจนแหลกเป็นผุยผงไปตั้งนานแล้ว พอแดนลับพังทลาย คนพวกนั้นย่อมร่วงหล่นลงไป ไม่ตายก็รอดเท่านั้นแหละ"

เขาเอ่ยเสริมพลางกัดฟันกรอด "ส่วนที่ที่พวกเราอยู่ตอนนี้น่ะรึ ผีสิถึงจะรู้!"

ตอนนั้นมัวแต่วิ่งหนี จะไปรู้ได้ยังไงว่าเตลิดมาถึงไหนแล้ว

เฉินซื่อดูท่าทางจะโมโหแทบแย่กับท่าทีของไป๋จิ่ว ทั้งที่เป็นตัวต้นเรื่องแท้ ๆ แต่กลับทำหน้าไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย

ไป๋จิ่วเองก็รู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง พลันนั้นหูขนปุกปุยก็ผลุบโผล่ออกมากระดิกดุ๊กดิ๊ก นางหดคอลงอย่างรู้สึกผิด "นั่นข้าไม่ได้ขอให้อาญาสวรรค์ผ่าลงมาใส่ตัวเองเสียหน่อย..."

สงสัยจะเป็นหมานานไปหน่อย เดี๋ยวนี้เรื่องทำตัวออดอ้อนน่ารักถึงได้คล่องแคล่วเชี่ยวชาญปานนี้

เฉินซื่อจ้องมองนางหน้านิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็แค่นเสียงฮึดฮัดแล้วหันหน้าหนีไปทางอื่น

"คนส่วนใหญ่น่าจะวิญญาณหลุดจากร่าง กลายเป็นซากศพเดินได้ แต่ชายหญิงคู่ที่มีเรื่องบาดหมางกับเจ้านั่น คงไม่เป็นอะไรหรอก"

แดนลับเป็นของเขา เขาย่อมรับรู้ได้

คลื่นพลังที่แฝงอยู่ในร่างของคนทั้งสองนั้น แตกต่างจากคนอื่นอย่างสิ้นเชิง

"อีกอย่าง เจ้าผู้ชายคนนั้น ไม่ใช่มนุษย์" เขาสำทับอีกประโยค "แต่ไม่รู้ว่าร่างแท้จริงคืออะไร ทว่ากลิ่นอายน่ารังเกียจบนตัวมันกลับคละคลุ้งรุนแรงนัก"

ไป๋จิ่วรู้ดีว่าคู่ชายหญิงที่เฉินซื่อพูดถึง ก็คือฉู่ยวี่หว่านกับว่าที่สามีในอนาคตของนาง

"เขาเป็นสายเลือดสัตว์เทพหงส์เพลิง" นางเอ่ย

ใบหน้าของเฉินซื่อปรากฏแววประหลาดใจขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนที่ดวงตาจะหรี่ลงเปล่งประกายเย็นเยียบ "ที่แท้ก็สายเลือดหงส์เพลิงขนด่างนี่เอง มิน่าเล่ากลิ่นถึงได้น่ารังเกียจขนาดนี้"

สัตว์อสูรมีความรังเกียจเดียดฉันท์สัตว์เทพโดยสัญชาตญาณอยู่แล้ว

"แต่เจ้ารู้ได้อย่างไร ขนาดข้ายังมองไม่ออกถึงร่างแท้จริงของมันเลย" เฉินซื่อจ้องไป๋จิ่วเขม็ง

ยามนี้ทั้งสองกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น

คนหนึ่งเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งยังเยาว์วัย คนหนึ่งเป็นบัณฑิตหน้าขาวผู้เย็นชา อีกคนเป็นดรุณีน้อยผู้น่ารักสดใส

ทั้งที่ดูไม่เข้ากันเลยแม้แต่น้อย ทว่ากลับกลมกลืนกันอย่างประหลาด

ไป๋จิ่วถามย้อน "ข้าจะรู้ได้ยังไงมันเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วยล่ะ"

เฉินซื่อ "..."

ไป๋จิ่วรู้ซึ้งถึงสัจธรรมข้อหนึ่งดีว่า เวลาที่ไม่อยากอธิบาย แถมยังอธิบายไม่เคลียร์ ก็ไม่ต้องไปอธิบายมันเลยซะสิ้นเรื่อง

เปลืองน้ำลายเปล่า ๆ

ตอนที่นางเป็นหมาอยู่ที่สำนักปี้อวิ๋น แม้จะพูดไม่ได้ แต่นางก็ชินกับการขี้เกียจพูดไปแล้ว

เพราะงั้นเป็นหมามันก็มีข้อดีของการเป็นหมาอยู่นี่นะ

ส่วนสามีในอนาคตของฉู่ยวี่หว่านคนนั้น ก็คือเฟิ่งหลิว เชื้อสายบรรพกาลแห่งเผ่าพันธุ์สัตว์เทพหงส์เพลิง

ทว่าเฟิ่งหลิวไม่ใช่สายเลือดหงส์เพลิงพันธุ์แท้ แต่กำเนิดมาจากหงส์เพลิงกับมนุษย์

พูดง่าย ๆ ก็คือ เฟิ่งหลิวเป็นพันธุ์ทางนั่นแหละ

ทว่าตามเนื้อเรื่องเดิม ในอนาคตเมื่อเขาเติบโตเต็มที่ก็จะเป็นถึงเพดานพลังรบของนิยายทั้งเล่ม แม้แต่ฉู่ยวี่หว่านเมื่ออยู่ต่อหน้าเขาก็ยังเป็นรองอยู่ขั้นหนึ่ง

ดังนั้นเขาจึงสามารถเป็นผู้ปกป้องฉู่ยวี่หว่าน และกลายเป็นที่พึ่งพิงอันมั่นคงของนางได้อย่างแท้จริง

ตามเนื้อเรื่องเดิม ฉู่ยวี่หว่านกับเฟิ่งหลิวไม่ได้เจอกันครั้งแรกที่นี่ไม่ใช่เหรอ

หรือว่าเนื้อเรื่องมันเลื่อนเข้ามาเร็วขึ้นเนี่ย

แต่นางรู้ว่า ฉู่ยวี่หว่านกับเฟิ่งหลิวนั้นพานพบกันท่ามกลางวิกฤตครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งสองตกหลุมรักกันตั้งแต่แรกพบ แล้วค่อย ๆ พัฒนาเป็นความรักความผูกพันอันลึกซึ้ง

เดิมทีนางกะจะอาศัยแดนลับของฉงฉี กวาดล้างพวกนั้นให้สิ้นซากในคราวเดียวแท้ ๆ

แต่ดันมาเจออาญาสวรรค์เวรตะไลนี่เสียนี่

นางเอื้อมมือไปคลำสร้อยคอเก็บของของตัวเอง

ยังดีที่ยังอยู่บนคอตัวเอง

ดังนั้น เฉินซื่อจึงได้เห็นไป๋จิ่วควักเอากระจกบานหนึ่งออกมาจากสร้อยคอเก็บของ แล้วส่องดูตัวเองอยู่นานสองนาน

"เหมือนข้าเมื่อก่อนเป๊ะเลยแฮะ..."

"ทำไมเพิ่งจะอายุสักสิบสามสิบสี่เองล่ะเนี่ย..."

หลังจากนางพึมพำกับตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก็หยิบเอายันต์สื่อสารออกมาจากสร้อยคอเก็บของอีก

ทว่ากลับพบว่ายันต์สื่อสารใช้การไม่ได้เสียแล้วสักใบ

"ทำไมถึงใช้ไม่ได้สักแผ่นเลยล่ะเนี่ย" นางยังกะว่าจะใช้ยันต์สื่อสารติดต่อศิษย์พี่สามอยู่แท้ ๆ

เฉินซื่อกลอกตา "สร้อยคอเก็บของเส้นนี้ระดับขั้นต่ำเกินไป ตอนที่อาญาสวรรค์ผ่าใส่เจ้า มันก็ผ่าของข้างในพังไปด้วย ถือเป็นเรื่องปกติ สร้อยคอเก็บของของเจ้านี่ไม่พังไปด้วยสิถึงจะแปลก แต่ดูแล้วก็เสียหายไปบ้างเหมือนกัน กะดูแล้วคงใส่ของเข้าไปไม่ได้เท่าไรแล้วล่ะ"

แม้ความจริงแล้ว ในภพนี้และภายในสำนัก สร้อยคอเก็บของเส้นนี้นับว่าระดับขั้นไม่เลวเลยก็ตาม

ทว่าสำหรับผู้บำเพ็ญระดับสูง และพวกที่อยู่มาหลายหมื่นปี ท่องไปตามภพภูมิต่าง ๆ จนเห็นโลกมามากอย่างพวกเขา ระดับขั้นของสร้อยคอนี้ก็นับว่าต่ำจริง ๆ

อย่างไรเสีย แดนวิญญาณแห่งนี้ก็ไม่ได้นับว่าเป็นภพภูมิระดับสูงอะไร

ของวิเศษที่สร้างขึ้นมาได้ก็มีปัญญาทำได้แค่นั้นแหละ

ไป๋จิ่วได้ยินดังนั้นก็รีบสำรวจข้าวของในสร้อยคอเก็บของทั้งหมดรอบหนึ่งทันที

จากนั้นเฉินซื่อก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนคร่ำครวญดังขึ้นระลอกหนึ่ง

"อ๊ากกกก ฟ้าผ่าตายเถอะ ของที่ข้าซื้อมาพังหมดเกลี้ยงเลย!!"

"เงินของข้าละลายแม่น้ำหมดแล้ว!!"

"อ๊ากกกก บรู๋ววว บรู๋ววว บรู๋ววว!!"

เฉินซื่อพลันนั่งหลังตรงเผง กาน้ำบ้านไหนเดือดจนหวีดล่ะเนี่ย?