ตอนที่ 93 เจ้าไปเอาลูกชายมาจากไหน

เฉินซื่อปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

เฉินซื่อโมโห

เทาเถี่ยใจร้าย

ทว่าพริบตาที่ไป๋จิ่วกลืนลงคอไปคำหนึ่งแล้วจ้องมองเขาตาเป็นประกาย เขาก็รีบแย่งอีกครึ่งหนึ่งมากินเองทันที

ไป๋จิ่ว "..."

ไอ้ฉงฉีนี่น่าจะป่วยทางจิตแหงๆ

"ฮึ ก็แค่กินเนื้อตัวเองไม่ใช่รึไง"

เขากลัวว่าเทาเถี่ยจะติดใจจนหันมากัดเขาอีกคำ

ก็เลยจำใจต้องแย่งมากินเอง

แต่เขาไม่ใช่เทาเถี่ยที่จะกินอะไรก็รู้สึกว่าช่างมันได้

อย่างเช่นตอนนี้ที่เขารู้สึกสะอิดสะเอียนกับการกินเนื้อตัวเองสิ้นดี จนต้องรีบวิ่งไปโก่งคออ้วกอยู่อีกทาง

มุมปากของไป๋จิ่วกระตุก

แค่นี้เนี่ยนะ?

อันที่จริงนางก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน แต่มันทำไงได้ล่ะ?

ก็กินเข้าไปแล้วนี่หว่า

แถมรสชาติก็ไม่เลวซะด้วย

นางรู้สึกว่าความคิดมนุษย์ของตัวเองเริ่มจะกลายร่างเป็นสัตว์ป่าเข้าไปทุกที

แต่ก็ช่างเถอะ

พวกสัตว์อสูรดุร้ายก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ

นางเริ่มทำใจยอมรับได้แล้ว

แต่ถ้าอยู่ในร่างมนุษย์แล้วต้องมานั่งทนเห็นตัวเองกินเนื้อตัวเอง นางรับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

"เจ้าไปทำอะไรมากันแน่ ทำไมถึงล่ออาญาสวรรค์มาได้" เฉินซื่อส่งเสียงทึมต่ำคาดคั้น "หากมิได้กระทำการฝืนลิขิตสวรรค์ อาญาสวรรค์ไม่มีทางฟาดลงมาแน่"

"แล้วดันประจวบเหมาะกับทัณฑ์สวรรค์ตอนเจ้าฝ่าด่านทัณฑ์อีก อัสนีหนึ่งร้อยแปดสายไม่ผ่าเจ้าให้ตายคาที่ ก็นับเป็นบุญหัวที่บิดาวิ่งเร็วนัก ไม่อย่างนั้นเจ้าคงแหลกเป็นเถ้าธุลีไปนานแล้ว"

ตามหลักการแล้ว เฉินซื่อไม่ควรช่วยนางด้วยซ้ำ

เขาควรจะยืนรอเฉยๆ ให้นางถูกผ่าตายไปเอง

แต่ไม่รู้ผีผลักหรืออย่างไร ร่างกายดันขยับเร็วกว่าสมอง คว้าตัวไป๋จิ่วโกยแน่บไปก่อนแล้ว

ระหว่างทางเขาเคยคิดจะโยนไป๋จิ่วทิ้งเหมือนกัน ทว่าอาญาสวรรค์ด้านหลังไล่กวดจี้ตูดไม่ยอมปล่อย แถมยังฟาดลงมาโดนตัวเขาเข้าจนได้

ยังไม่ทันสบโอกาสได้โยนทิ้ง สุดท้ายก็จำต้องพานางแบกรับทัณฑ์อัสนีหนึ่งร้อยแปดสายไปเต็มๆ

แต่ยังโชคดีที่อาญาสวรรค์เน้นผ่าใส่นางเป็นหลัก

เขาเลยไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไรนัก

อาจเป็นเพราะรู้ว่าเฉินซื่อเป็นคนหิ้วนางหนีออกมาแถมยังช่วยชีวิตเอาไว้ ความระแวงที่ไป๋จิ่วมีต่อเฉินซื่อในตอนนี้จึงไม่หนักหนาเท่าเมื่อก่อน

แม้เฉินซื่อจะสมองไม่ค่อยดี แต่ก็ไม่ได้มีจิตสังหารรุนแรงอะไรต่อนาง

ไป๋จิ่วเริ่มขบคิดตาม ตอนนั้นข้าก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนี่หว่า...

หรือจะเป็นเพราะนางขู่คนในกลุ่มตัวเอกให้ไปฆ่าตัวเอก?

อันนี้เป็นไปได้แฮะ

การที่นางลงมือฆ่าคนในกลุ่มตัวเอกจะไม่ล่ออาญาสวรรค์ลงมา เพราะตามเนื้อเรื่องเดิม กลุ่มตัวเอกไม่มีทางถูกฆ่าตาย มีแต่จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น

ยกเว้นเสียแต่ว่านางจะฆ่าพวกเขาตายจริงๆ

ถึงตอนนั้นก็น่าจะล่ออาญาสวรรค์ลงมาได้

งั้นก็เหลือแค่ความเป็นไปได้เดียวนั่นแหละ

บังคับให้คนในกลุ่มตัวเอกไปฆ่าตัวเอก

ทว่าไป๋จิ่วไม่มีทางบอกเรื่องพรรค์นี้ให้ฉงฉีรู้อยู่แล้ว นางจึงเอ่ยไปแค่ประโยคเดียว "อาจจะ...เพราะข้าหล่อละมั้ง"

เฉินซื่อ "..."

อย่างไรก็ดี หลังจากผ่านศึกนี้มา ไป๋จิ่วก็สัมผัสได้ว่าตนเองเลื่อนขั้นแล้ว

พลังงานในร่างแข็งแกร่งกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด และเพลิงวิเศษดวงนั้นก็ดูเหมือนจะผสานเข้ากับนางได้ดียิ่งขึ้นเพราะการฟาดฟันของทัณฑ์อัสนีในคราวนี้

ก่อนหน้านี้เพลิงวิเศษในร่างกายทำตัวเหมือนเด็กวัยต่อต้านที่คอยแต่จะหาเรื่องนางตลอด ทว่าตอนนี้สงบเสงี่ยมลงอย่างเห็นได้ชัด

ยามนี้นางสามารถควบคุมร่างมนุษย์ได้ตามใจนึกอย่างสมบูรณ์แล้ว อีกทั้งบาดแผลตามร่างกายก็ได้รับการฟื้นฟูเยียวยาในระหว่างการเลื่อนขั้น

นางรู้สึกเสียดายนิดหน่อย

ตอนอยู่ในแดนลับของฉงฉี น่าจะไปฆ่าฉู่ยวี่หว่านก่อนจริงๆ

เดิมทีนางกะว่าจะจัดการมู่หรงเซิงให้เสร็จสรรพแล้วค่อยไปหาฉู่ยวี่หว่าน

ผลสุดท้ายกลับโดนฟ้าผ่าใส่ตอนอยู่กับมู่หรงเซิงเสียนี่

เฉินซื่อเองก็ขี้เกียจจะไปสนว่านางไปฝืนสวรรค์เรื่องอะไรมา

บางทีสำหรับสัตว์อสูรดุร้ายอย่างพวกมัน การทำเรื่องฝืนลิขิตฟ้าดินบ้างก็ถือเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ

ฉงฉีหรี่นัยน์ตาสีดำสนิทลง กวาดสายตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า น้ำเสียงตอนท้ายแฝงแววหยอกเย้า "แปลกพิลึกแท้ สัตว์อสูรดุร้ายทั่วไปหากคิดจะก้าวพ้นช่วงวัยเยาว์ อย่างน้อยๆ ก็ต้องเคี่ยวกรำเป็นร้อยปี" จู่ๆ เขาก็โน้มตัวลงมาประชิด ปีกจมูกขยับฟุดฟิด "นี่เจ้าเขมือบแก่นอสูรกับโอสถทิพย์ไปมากเท่าไรกัน?"

ไป๋จิ่วถอยร่นไปข้างหลังให้ห่างจากฉงฉีสักหน่อย

นางกลัวว่าฉงฉีจะพุ่งเข้ามางับนางสักคำ

นางลูบพุงตัวเองปอยๆ

ตอนที่นางอยู่บนยอดเขาจั้ววั่ง ท่านอาจารย์ก็ป้อนโอสถให้นางกินทุกวี่ทุกวัน พวกศิษย์พี่ชายศิษย์พี่หญิงก็มักจะเก็บเผื่อไว้ให้นางอยู่เรื่อย

บางครั้งบางคราวยังพากันลงเขาไปไถของกินของใช้มาอีก

โอสถส่วนใหญ่แทบจะไหลลงพุงนางไปเกือบหมด

แถมยังเพราะมีเยอะเกินจนกินไม่หวาดไม่ไหว นางเลยแบ่งให้ต้าจินจื่อไปตั้งเยอะ

ส่วนเซี่ยวเทียน ตอนแรกก็ล่าสัตว์วิญญาณระดับปฐพีมาให้นาง แล้วค่อยๆ พัฒนาจนกลายเป็นการไปเชือดสัตว์วิญญาณระดับสวรรค์มาให้ตรงๆ เลย

แก่นอสูรนี่ไม่เคยขาดปากเลย

แถมยังมีศิษย์อาฉินคอยทำมื้อพิเศษให้อีก ถึงช่วงเวลาส่วนใหญ่ข้าจะเอาแต่กินแล้วก็นอน นอนแล้วก็กินก็เถอะ แต่บางคราวก็ตั้งใจบำเพ็ญอยู่นะ

หรือว่าจะเป็นเพราะแบบนี้? ข้าถึงได้เลื่อนขั้นเร็วขนาดนี้เนี่ย??

ใบหน้าน้อยๆ ของนางดูมึนงง พลางกระพริบตาปริบๆ

"ท่านอาจารย์ของข้าป้อนโอสถให้ข้ากินทุกมื้อ ลูกชายข้าก็ออกล่าหาแก่นอสูรมาป้อนให้ทุกวัน ข้ากินไปเท่าไรแล้วก็ไม่รู้เหมือนกัน"

มุมปากของเฉินซื่อกระตุกยิกๆ

อยากจะฆ่าสัตว์ตัวนี้ทิ้งเสียจริง

มีสายเลือดสัตว์อสูรบรรพกาลตัวไหนกลับชาติมาเกิดแล้วได้กินโอสถกับแก่นอสูรทุกมื้อกันบ้างเล่า?!

ก่อนจะถึงวัยเติบโตเต็มที่ แค่ออกไปหาอาหารก็เสี่ยงตายจะแย่ ใครจะไปรู้ว่าจะซวยเจอมนุษย์ผู้บำเพ็ญเซียนตาบอดหน้าไหนมาบังคับทำพันธสัญญา หรือโดนรุมทุบตีจนตายตกไป

เขาเคยแม้กระทั่งเข่นฆ่ากับราชาปิศาจเพียงเพื่อแก่นอสูรเน่าๆ ครึ่งก้อน และเคยต้องมุดซ่อนตัวอยู่ในปลักโคลนนานหลายเดือนเพื่อหลบหนีการตามล่าของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสูง

กว่าจะก้าวพ้นวัยเยาว์มาได้ ถึงได้เหี้ยมเกรียมออกอาละวาดได้อย่างแท้จริง

แต่เจ้าเทาเถี่ยเหม็นตัวนี้กลับได้กินดีอยู่ดีทุกมื้อเนี่ยนะ?!

ต้องรู้ก่อนว่าต้นกำเนิดพลังของเผ่าพันธุ์เทาเถี่ยนั้น คือวิถีแห่งการกลืนกินและแปรเปลี่ยนพลัง

วิธีการขุนเลี้ยงอย่างฟุ่มเฟือยหรูหราเช่นนี้ มันแทบไม่ต่างจากการยัดเส้นชีพจรวิญญาณทั้งสายลงไปในจุดตันเถียนของนางตรงๆ เลยด้วยซ้ำ!

มิน่าเล่าถึงได้เลื่อนขั้นเร็วนัก?!

สัตว์อสูรร้ายบรรพกาลบ้านไหนกลับชาติมาเกิดแล้วถูกประคบประหงมเลี้ยงดูปานนี้บ้างวะ?!

ยิ่งหวนนึกถึงความทุกข์ยากลำเค็ญตลอดหนึ่งพันปีที่ผ่านมาของตนเอง เฉินซื่อก็ยิ่งอยากจะฆ่าเจ้าเทาเถี่ยตรงหน้านี่ให้ตายคามือยิ่งขึ้นไปอีก

เขาขบฟันแน่นจนคันฟันยุบยิบ นัยน์ตาพลันวาบผ่านไปด้วยความอำมหิตและริษยา

"เจ้าอย่าอิจฉาไปเลย อิจฉาไปเจ้าก็ไม่ได้แบบข้าหรอก ถึงอย่างไรเจ้าก็ไม่มีอาจารย์ ไม่มีศิษย์พี่ชายศิษย์พี่หญิง" ไป๋จิ่วถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งอย่างเห็นอกเห็นใจเหลือเกิน "แถมเจ้ายังไม่มีลูกชายอีกต่างหาก"

ความสนใจของเฉินซื่อถูกเบี่ยงเบนไปได้สำเร็จ คำซักไซ้จึงถูกเค้นรอดไรฟันออกมา "เจ้าไปมีลูกชายมาจากที่ไหน?"

ไป๋จิ่วนึกขึ้นได้ "อ้อ ตอนนี้ข้าไม่มีลูกชายแล้วล่ะ"

เซี่ยวเทียนถูกนางทิ้งไว้ที่เมืองวั่งเยวี่ย จะว่าทิ้งก็ไม่เชิง พวกนางแค่พลัดหลงกันต่างหาก

อืม พลัดหลงกันนั่นแหละ

เฉินซื่อ "?"

ลูกชายนี่มันนึกจะไม่มีก็ไม่มีได้ดื้อๆ แบบนี้เลยเรอะ?