ตอนที่ 92 กินเนื้อเจ้าสักชิ้นจะเป็นไรไป

สิ่งที่พวกสัตว์อสูรปิศาจหวาดกลัวที่สุดก็คืออาญาสวรรค์ ตรงกันข้ามกับเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรที่มักคล้อยตามลิขิตฟ้า จึงแทบไม่เคยกระทำการฝืนชะตา อาญาสวรรค์จึงแทบไม่เคยผ่าลงมาใส่พวกเขา

ทว่าพวกสัตว์อสูรปิศาจย่อมรู้ดีว่าบรรพบุรุษจอมขบถของพวกมันเคยถูกอาญาสวรรค์จัดการอย่างไร

ดังนั้นจึงมีความหวาดกลัวและสัมผัสรับรู้อาญาสวรรค์ได้โดยสัญชาตญาณ

ซินหวายเอ่ยเสียงขรึม "ท่านอาจารย์ จะเป็นเสี่ยวจิ่วหรือไม่ขอรับ"

เซียวอวิ๋นส่ายหน้า "ยังไม่อาจรู้ได้ แต่จิตหยั่งรู้ที่อาจารย์ทิ้งไว้ในร่างของเสี่ยวจิ่วสลายไปแล้ว ยามนี้อาจารย์สัมผัสถึงเสี่ยวจิ่วไม่ได้เลย"

อันรุ่ยก็อดกังวลมิได้ "ท่านอาจารย์ ศิษย์น้องสามก็ติดต่อไม่ได้แล้วเช่นกันเจ้าค่ะ"

แววตาของเซียวอวิ๋นหม่นลงเล็กน้อย "ระหว่างการออกหาประสบการณ์ เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นก็นับเป็นเรื่องปกติ ที่อาจารย์กังวลคืออาญาสวรรค์สายนั้น หากเป็นเสี่ยวจิ่วที่ดึงดูดมันลงมา เกรงว่านางอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต"

"อาจารย์จะลงเขาไปสักเที่ยว"

สิ้นเสียง ร่างของเซียวอวิ๋นก็อันตรธานหายไปแล้ว

ซินหวายขมวดคิ้ว เดิมทีเขาคิดจะอาสาลงเขาไปตามหาเสี่ยวจิ่วด้วยตนเอง

นึกไม่ถึงว่าท่านอาจารย์จะไปไวกว่า

ฟางหวายเอ่ยเสียงขรึม "แม้แต่ท่านอาจารย์ยังลงเขาไปด้วยตัวเอง ดูท่าอาญาสวรรค์นั่นอาจเป็นเสี่ยวจิ่วที่ดึงดูดมาจริง ๆ"

น้ำเสียงเย็นชาของอันรุ่ยแฝงความตึงเครียดขึ้นมาหลายส่วน "อาจเป็นเพราะฉู่ยวี่หว่าน"

"พวกศิษย์น้องห้าเล่า" ซินหวายถามขึ้นมากะทันหัน

ฟางหวายตอบ "ยังคงวางกับดักดักซุ่มอยู่ตามทาง"

นับตั้งแต่พวกเขารู้ว่าสามารถใช้วิธีอื่นมาบั่นทอนรัศมีตัวเอกของฉู่ยวี่หว่าน รวมถึงใช้วิธีการทางอ้อมเพื่อสังหารนางได้

พวกเขาก็เริ่มวางกับดักดักซุ่มไว้มากมายบนเส้นทางออกหาประสบการณ์ เพื่อคอยขัดขวางหนทางการเลื่อนขั้นของฉู่ยวี่หว่าน

ยิ่งไปกว่านั้นยังวางค่ายกลสังหารไว้หลายแห่ง หากยืมมือผู้อื่นกำจัดฉู่ยวี่หว่านได้ ย่อมเป็นเรื่องดียิ่ง

ด้วยเหตุนี้ พวกหยวนอี มิ่งสือ เฉินซา และอวี้หาน จึงพากันแอบลงเขาไปเงียบ ๆ นานแล้ว เพื่อไม่ให้เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น พวกเขาไม่ได้สะกดรอยตามกลุ่มของศิษย์อาฉิน จึงไม่รู้เรื่องความเปลี่ยนแปลงทางฝั่งของหลิงจือกับเสี่ยวจิ่วเลยแม้แต่น้อย

อันรุ่ยกล่าว "วางใจเถิด ในเมื่อท่านอาจารย์ลงเขาไปแล้ว ย่อมไม่น่าจะมีปัญหาอันใด พวกเราเฝ้ายอดเขาจั้ววั่งให้ดีก็พอ หากปล่อยให้คนยอดเขาอื่นรู้ว่ายอดเขาของเราเหลืออยู่เพียงไม่กี่คน คงยากจะเลี่ยงความสงสัยได้"

ซินหวายพยักหน้า เพียงแต่แววตาหม่นลงเล็กน้อย กระซิบเสียงเบา "พวกเจ้ายังจำได้หรือไม่ ว่าท่านอาจารย์เคยบอกไว้... ว่าจะให้พวกเราแยกย้ายจากไปเมื่อใด"

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของทั้งอันรุ่ยและฟางหวายต่างก็เปลี่ยนไป

ก่อนที่ท่านอาจารย์จะรับเสี่ยวจิ่วเป็นศิษย์ เคยบอกแก่พวกเขาไว้แล้ว

สำนักปี้อวิ๋นกำลังจะมีมหันตภัยครั้งใหญ่มาเยือน

เคราะห์กรรมครานี้ไม่เพียงเกี่ยวข้องกับความอยู่รอดของสำนัก แต่ยังผูกพันแนบแน่นกับชะตากรรมของพวกเขาทุกคน

เมื่อผ่านพ้นเคราะห์ภัย วาสนาศิษย์อาจารย์ของพวกเขาก็จะสิ้นสุดลง ต่างคนต่างแยกย้ายกลับคืนสู่ที่ของตน

ทว่าการปรากฏตัวของฉู่ยวี่หว่านและเสี่ยวจิ่ว กลับทำให้พวกเขาได้ล่วงรู้อนาคตของสำนักและของตนเอง จุดจบนั้นทำให้พวกเขาต้องหนาวสะท้านถึงขั้วหัวใจ

ดังนั้นพวกเขาจึงพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะเปลี่ยนแปลงจุดจบที่ถูกลิขิตไว้แล้วนั้น

ทว่าการที่พวกเขาเป็นฝ่ายไปเป็นปรปักษ์กับฉู่ยวี่หว่าน ก็เหมือนกับที่เสี่ยวจิ่วเคยบอกไว้ว่าเป็นการ "แจกค่าประสบการณ์" กลับกลายเป็นการคล้อยตามลิขิตสวรรค์ไปเสียอย่างนั้น

ช่างน่าขันสิ้นดี

การที่พวกเขาแล่นไปรนหาที่ตาย กลายเป็นบันไดให้ฉู่ยวี่หว่านเหยียบย่ำทะยานสู่สวรรค์ กลับกลายเป็นการคล้อยตามลิขิตฟ้า ใช้กระดูกของตนปูเป็นเส้นทางสู่ฟ้าให้แก่บุตรแห่งโชคชะตา

สำหรับพวกเขาแล้ว ยามนี้แทบไม่รู้แล้วว่าอันใดคือการฝืนลิขิตฟ้า

แต่เสี่ยวจิ่ว นางในฐานะผู้ล่วงรู้ความลับสวรรค์ ชะตากรรมของนางหาได้เหมือนกับพวกเขาไม่

หากมีสักวันหนึ่ง ที่พวกเขาไม่อาจเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของตนเองได้จริง ๆ

อย่างน้อยที่สุด ก็ต้องให้ศิษย์น้องเล็กผู้นี้ที่จู่ ๆ ก็บุกรุกเข้ามาในโลกของพวกเขา และเฝ้าคิดแต่จะช่วยเปลี่ยนชะตากรรมให้พวกเขา ไม่ต้องก้าวเดินซ้ำรอยเดิมของพวกตน

หมู่บ้านอู้หยิ่น

ชายเสื้อคลุมสีดำสนิทกวาดผ่านใบไม้แห้งบนพื้น เขายืนนิ่งอยู่ไม่ไกล กลิ่นอายอันทรงพลังแผ่ปกคลุมทั่วทั้งอาณาเขต ราวกับกำลังค้นหาบางสิ่ง

พลันนั้นเอง ดวงตาของเขาก็สาดประกายคมปลาบดั่งดาราราวกับคมมีดอันเย็นเยียบ

กลิ่นอายของสัตว์ร้าย

มิใช่แค่ตัวเดียว

และยังมี... ปราณมาร

แม้กลิ่นอายที่หลงเหลืออยู่ของเสี่ยวจิ่วจะเบาบางยิ่งนัก แต่เขาก็ยังคงจับสัมผัสได้

สัตว์ร้ายอีกตัวไม่รู้ว่ามีที่มาอย่างไร แต่ที่แน่ใจได้ก็คือ มันได้สัมผัสติดต่อกับเสี่ยวจิ่ว

ปราณมารนั้น ช่างคล้ายคลึงกับกลิ่นอายบนร่างของเด็กหนุ่มที่เขาเคยพบใต้ถ้ำหมื่นกระบี่แห่งสำนักปี้อวิ๋นอย่างยิ่ง

ชั่วพริบตานั้น ความกังวลระหว่างคิ้วของเขาก็ยิ่งทวีขึ้นหลายส่วน

หากเสี่ยวจิ่วเผชิญหน้ากับพวกพ้องสายเลือดเดียวกันตัวอื่น เช่นนั้นก็เป็นไปได้อย่างยิ่งที่นางจะถูกอีกฝ่ายมองเป็นเหยื่อล่า

ก็ต้องดูว่าเสี่ยวจิ่วจะสามารถใช้ประโยชน์จากเพลิงวิเศษบัวผลาญในร่างตนเองได้ดีหรือไม่แล้ว

ทางด้านฉินไห่และศิษย์พี่สามได้ส่งข่าวกลับไปยังสำนักปี้อวิ๋นแล้ว

เสี่ยวจิ่วหายตัวไปที่หมู่บ้านอู้หยิ่น พวกเขาจึงรุดหน้าพลางตามหาร่องรอยของเสี่ยวจิ่วไปพลางตลอดทาง

มีคนสงสัยว่า เสี่ยวจิ่วอาจถูกผู้สร้างแดนลับกลืนกินไปในแดนลับแห่งหมู่บ้านอู้หยิ่นนั้นแล้ว

และก็มีคนสงสัยว่า นางอาจถูกใครบางคนลักพาตัวไป

ทว่าเซียวอวิ๋นกลับกระจ่างแจ้งเป็นอย่างดี...

อาญาสวรรค์สายนั้น พุ่งเป้าไปที่เสี่ยวจิ่วอย่างชัดเจน

หากจะบอกว่าผู้ใดในสถานที่แห่งนี้สามารถเหนี่ยวนำอาญาสวรรค์ลงมาได้ นอกจากเสี่ยวจิ่วแล้ว ย่อมไม่มีทางเป็นผู้อื่นไปได้

สถานที่ที่อาญาสวรรค์และทัณฑ์สวรรค์ฟาดฟันลงมา ยังคงหลงเหลือร่องรอยเอาไว้

ร่างของเขายังมิทันขยับ ทว่าฟ้าดินกลับพลิกผันฉับพลัน ก้าวออกไปเพียงก้าวเดียว ก็มาปรากฏกายอยู่ไกลนับร้อยลี้แล้ว วิชาอภินิหารย่นระยะปฐพีเช่นนี้ หากให้บรรดาจ้าวยอดเขาแห่งสำนักปี้อวิ๋นมาเห็นเข้า เกรงว่าจะต้องตกใจจนจิตเต๋าสั่นคลอนเป็นแน่

พึงรู้ไว้ว่า แม้ผู้บำเพ็ญขั้นจินตานล้วนสามารถย่นระยะปฐพีได้ ทว่าระยะทางระหว่างใกล้แค่เอื้อมกับไกลสุดหล้า ย่อมมีความแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

ขั้นหยวนอิงขั้นสมบูรณ์สูงสุดทั่วไป อย่างมากก็ย่นได้เพียงไม่กี่สิบลี้ ทว่าความสำเร็จในการย่นระยะทางนับร้อยลี้นี้ อยู่เหนือกว่าขั้นหยวนอิงไปเนิ่นนานแล้ว!

และในยามที่เซียวอวิ๋นก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงระยะทางไกลนับพันลี้

ฝีเท้าของเขาก็พลันชะงักลงเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

ทว่าความรู้สึกคล้ายถูกลอบมองสายหนึ่งกลับทะลุผ่านเก้าชั้นฟ้าลงมา

ราวกับมีดวงตาข้างหนึ่งกำลังจ้องมองตนอยู่ สายตานั้นเก่าแก่เวิ้งว้าง แรงกดดันที่แฝงอยู่ในสายตานั้น ถึงกับทำให้ความว่างเปล่าโดยรอบสั่นสะเทือน

นัยน์ตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย "ถูกพบตัวเสียแล้วหรือ..."

ไป๋จิ่วไม่รู้ว่าตนเองหมดสติไปนานเท่าใดแล้ว

ในห้วงสติอันเลือนราง นางรู้สึกเพียงความเจ็บปวดรวดร้าวแสบร้อนดั่งไฟเผาที่พลุ่งพล่านอยู่ในกาย

แม้จะอยู่ในอาการหมดสติ ทว่ากลิ่นไหม้เกรียมของเนื้อหนังก็ยังคงลอยวนเวียนอยู่ที่ปลายจมูก สลัดไม่หลุดไปเสียที

นางมองเห็นประกายสายฟ้าและอสรพิษเพลิงนับไม่ถ้วนกำลังอาละวาดระเบิดตูมตามอยู่ในเส้นลมปราณ ในที่สุดก็เข้าโอบล้อมอยู่แถวกลุ่มเปลวเพลิงสีน้ำเงินกลุ่มนั้น

จนกระทั่งกระแสไฟเหล่านั้นถูกเพลิงสีน้ำเงินกลืนกิน แสงอัสนีบาดตาระเบิดเปรี๊ยะปรัะอยู่ในทะเลเพลิง ประดุจการดิ้นรนครั้งสุดท้ายของสัตว์ร้ายที่จนตรอก

ราวกับเพิ่งผ่านศึกใหญ่มาหมาด ๆ สงครามภายในร่างนี้ดำเนินไปเนิ่นนานเพียงใดก็ไม่อาจทราบได้ ในที่สุด สายฟ้าอันบ้าคลั่งก็ยอมสยบอยู่ใต้เปลวเพลิงสีน้ำเงินอันพิลึกพิลั่นนั้นจนได้

เปลวเพลิงนั้นยิ่งลุกโชนก็ยิ่งโหมกระหน่ำ ท่ามกลางแสงไฟปรากฏเงาร่างวิญญาณอันบิดเบี้ยวเจ็บปวดของดรุณีน้อยขึ้นมาลาง ๆ ชั่วพริบตาเดียว เงาร่างนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นรูปร่างสัตว์ร้ายเทาเถี่ย อ้าปากกว้างราวกับอ่างโลหิตแผดเสียงคำรามไร้สำเนียง ทั้งดุร้ายและทรมาน

เฉินซื่อที่นั่งอยู่ด้านข้าง กลืนน้ำลายลงคอไปหลายอึกอย่างอดรนทนไม่ไหว

เขาจ้องมองเนื้อตัวที่มีกลิ่นหอมไหม้เกรียมของไป๋จิ่ว นัยน์ตาสัตว์ร้ายเปล่งประกายดุร้าย

เขาเลียริมฝีปาก พลางขยับเข้าไปใกล้ก้าวหนึ่ง

"กินแค่คำเดียว"

"คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง"

เวลานี้แม้ไป๋จิ่วจะอยู่ในร่างเทาเถี่ย ทว่าเนื่องจากได้รับบาดเจ็บสาหัส รูปร่างในยามนี้จึงหดเล็กลงกว่าร่างจริงหลายเท่าตัวนัก

แม้ว่าเฉินซื่อจะพาตัวไป๋จิ่ววิ่งหนีได้เร็วพอตัวแล้ว

แต่ก็ยังไม่อาจหลบพ้นอาญาสวรรค์ได้หมดสิ้น

ด้วยเหตุนี้ สภาพของไป๋จิ่วในตอนนี้จึงถูกฟาดจนเรียกได้ว่าไหม้เกรียมส่งกลิ่นหอมฉุย

ผิวหนังบางแห่งถึงกับถูกฟาดจนเห็นเนื้อเห็นเลือด และกลิ่นคาวเลือดเช่นนี้สำหรับสัตว์ร้ายแล้ว นับเป็นสิ่งล่อตาล่อใจอย่างยิ่งยวด

เฉินซื่อรู้ว่าไป๋จิ่วยังไม่ตาย

วิญญาณเทวะของนางยังอยู่ อีกทั้งเพลิงวิเศษในร่างก็ยังมีทีท่าว่าจะปะทุออกมาจาง ๆ

มือของเขาแปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บแหลมคม ควักเอาเนื้อที่ถูกฟาดจนไหม้เกรียมชิ้นหนึ่งออกมาจากร่างของไป๋จิ่วอย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็ยัดเข้าปากทันที ทำทีเหมือนตนเองไม่ได้ทำอะไรลงไป แล้วเคี้ยวหยับ ๆ อยู่ในปาก

ทันใดนั้น ดวงตาของเฉินซื่อก็เป็นประกายขึ้นมา

ปกติแล้วไป๋จิ่วกินอะไรเป็นอาหารกันแน่

ไฉนเนื้อถึงได้อร่อยขนาดนี้

เขาเตรียมจะยื่นกรงเล็บ แอบควักเนื้อออกมาอีกชิ้น

ทว่ายังไม่ทันได้ส่งเข้าปาก ก็พบว่าร่างกายที่แหลกเหลวของไป๋จิ่วเริ่มสมานแผลขึ้นมาเสียแล้ว

เมื่อเห็นภาพนี้เขาก็ตะลึงงันไป จนลืมกินเนื้อเสียสนิท

และเมื่อมีชั้นแสงประกายไหลเวียนปกคลุมทั่วร่างของไป๋จิ่ว จนร่างกายสมานแผลโดยสมบูรณ์ ร่างของนางก็แปรเปลี่ยนจากสภาพสัตว์ร้ายกลายเป็นดรุณีน้อย

เลื่อนขั้นแล้วหรือ

ถึงกับก้าวเข้าสู่ช่วงเติบโตแล้ว

หลังจากผ่านพ้นช่วงวัยเยาว์ไปแล้ว สัตว์ร้ายบรรพกาลเช่นพวกเขาก็จะสามารถควบคุมรูปลักษณ์ของตนเองได้อย่างสมบูรณ์

ยามที่จิตสำนึกอยากเป็นมนุษย์ ย่อมจะกลายร่างเป็นมนุษย์ได้เองตามธรรมชาติ

มีเพียงยามที่พลังจิตอ่อนโทรมจนไม่อาจคงร่างมนุษย์ไว้ได้เท่านั้น ถึงจะถูกบีบให้คืนสู่ร่างเดิม

ไป๋จิ่วได้กลิ่นหอมอย่างหนึ่งจึงตื่นขึ้นมา

นางลืมตาขึ้น ก็มองเห็นเฉินซื่อที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

ยังคงเป็นใบหน้าคนตายขาวซีดดูอึมครึมชวนขนลุกราวกับผีพราย ท่าทางเหมือนพวกบัณฑิตผีไม่มีผิด

บนกรงเล็บของเฉินซื่อเกี่ยวชิ้นเนื้อย่างสีเหลืองทองเยิ้มด้วยน้ำมันเอาไว้ เสียงน้ำมันหยดติ๋ง ๆ ชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางความเงียบสงัด

สุกแล้วด้วย

กลิ่นหอมของเนื้อยิ่งกระตุ้นให้ความหิวโหยของนางทวีความรุนแรงขึ้น

นางเลียริมฝีปาก เอ่ยถามออกไปตามสัญชาตญาณ "เจ้ากำลังกินอะไรน่ะ"

ม่านตาของเฉินซื่อไหวระริกเล็กน้อย "เนื้อ"

ในหัวของไป๋จิ่วตอนนี้มีแต่คำว่าหิว "พอดีเลย เอามาให้ข้ากินหน่อย ข้าหิวจะแย่อยู่แล้ว"

เฉินซื่อ "..."

เขายังไม่ทันได้ขยับ แต่ไป๋จิ่วก็ยื่นมือไปคว้าเนื้อชิ้นนั้นมายัดเข้าปากตัวเองในคำเดียว

เฉินซื่อ "..."

เฉินซื่อแข็งทื่ออยู่กับที่ เบิกตากว้างมองดูไป๋จิ่วแย่งเนื้อไปกลืนลงคอทั้งชิ้น

พอกลืนเนื้อคำนี้ลงไป ไป๋จิ่วก็รู้สึกว่าความหิวโหยพลันคลายลงไปมาก

ซ้ำรสชาติยังอร่อยล้ำเลิศอีกต่างหาก

ดวงตาของนางเป็นประกายวาววับ "ยังมีอีกไหม นี่เนื้อตัวอะไรกัน"

เฉินซื่ออึกอักเล็กน้อย สุดท้ายก็ยอมบอกความจริงแก่นาง "ของเจ้า..."

ประกายในดวงตาของไป๋จิ่วดับวูบลงทันควัน เสียงแหลมสูงขึ้นมาหลายระดับ "ของข้าเรอะ"

เฉินซื่อรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก "เมื่อครู่เจ้าถูกย่างจนเกรียม ข้าก็แค่กินไปชิ้นเดียว ส่วนชิ้นนี้เจ้ากินเองนะ"

แปลกพิลึก

เขาจะมารู้สึกผิดทำไมกัน

เดิมทีเขาก็กะจะกินนางอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง

เขี้ยวของไป๋จิ่วยื่นยาวออกมาทันที "เจ้ากล้าแอบกินข้าเรอะ!!"

เฉินซื่อยังไม่ทันได้วิ่งหนี ก็ถูกไป๋จิ่วกระโจนเข้าใส่จนล้มคว่ำ

แม้จะอยู่ในร่างมนุษย์ แต่พละกำลังกลับไม่ได้ต่างจากร่างเดิมเลยสักนิด

เฉินซื่อถูกนางกดไว้ทันที ร่างทั้งสองกลิ้งเกลือกฟัดเหวี่ยงกันอยู่กลางฝุ่นตลบ กรงเล็บแหลมคมข่วนกรีดลงบนพื้นจนเป็นรอยลึก

สภาพที่กลิ้งไปฟัดไปเช่นนั้น ไม่ต่างอะไรกับสัตว์ร้ายสองตัวกัดกันเลยแม้แต่น้อย

ท้ายที่สุดก็จบลงด้วยการที่ไป๋จิ่วกัดเนื้อจากร่างของเฉินซื่อหลุดออกมาได้ชิ้นหนึ่ง

เฉินซื่อของขึ้น กุมบาดแผลพลางเต้นแร้งเต้นกาด้วยความเดือดดาล "ถ้าไม่ใช่เพราะข้าพาเจ้าหนีมา เจ้าโดนฟ้าผ่าตายไปนานแล้ว! นังเทาเถี่ยบัดซบ! กินเนื้อเจ้าไปแค่คำเดียวมันจะตายหรือไง! นี่ยังจะเนรคุณอีก!"

ไป๋จิ่วพลันชะงักงัน เขี้ยวค่อย ๆ หดกลับเข้าไป นางก้มลงมองชิ้นเนื้อเปื้อนเลือดในมือ แล้วเงยหน้ามองเฉินซื่อที่กำลังโมโหสุดขีด จากนั้นก็ฉีกเนื้อชิ้นนั้นแบ่งออกเป็นสองส่วนกะทันหัน

นางกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไร้เดียงสา "เจ้าก็กินด้วยสิ"

เฉินซื่อ "..."