ตอนที่ 91 พลิกแผ่นดินเก้าพิภพ

ในยามนั้นเอง ท้องนภาพลันปริแยก อัสนีบาตสายฟ้าสีม่วงสายหนึ่งผ่าฟาดทะลวงลงมาจากเวหา!

เขายกมือขึ้นรับสายฟ้าสวรรค์สายนั้นไว้ทันควัน แสงอัสนีเจิดจ้าบาดตากู่ร้องคำรามอย่างบ้าคลั่งอยู่ระหว่างซอกนิ้ว

ทว่าเมื่อกระแสสายฟ้าแล่นปราดจากปลายนิ้วเข้าสู่ร่าง ราวกับมีบางสิ่งที่ถูกฝังลึกค่อย ๆ ตื่นขึ้นมาในห้วงสมอง

พลันนั้น ร่างของเขาก็ร่วงดิ่งกระแทกพื้นตรง ๆ ซัดฝุ่นควันดำไหม้เกรียมให้ฟุ้งตลบเป็นวงกว้าง

ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าใด

ร่างที่ทอดกายนิ่งบนพื้นจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

ทว่ายามนี้ แววตากระจ่างใสเดิมทีได้แปรเปลี่ยนเป็นสระน้ำลึกอันเย็นเยียบสองสาย สะท้อนความมืดมิดดุจรัตติกาลนิรันดร์

ขณะเดียวกันนั้น เงาดำนับไม่ถ้วนพลันร่วงลงสู่พื้นอย่างเงียบเชียบ

พวกเขาสวมชุดคลุมสีดำ ต่างพากันคุกเข่าลงกับพื้น กล่าวด้วยความเคารพนอบน้อม "ขอคารวะท่านจอมมาร"

หนึ่งในผู้นำเงยหน้าขึ้น แววตาเปี่ยมล้นด้วยความตื่นเต้นระคนยินดี "ท่านจอมมาร ในที่สุดก็หาท่านพบแล้วขอรับ"

ทว่าบุรุษที่เดิมทีนอนอยู่บนพื้น ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่มายืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว

ปราณมารที่พลุ่งพล่านรอบกายของเขาปั่นป่วนจนทำให้อาณาบริเวณโดยรอบบิดเบี้ยวไปหมด

ยามที่ปลายเท้าเหยียบย่างไปที่ใด ทุกสิ่งล้วนมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน

ดวงตาเย็นชาตวัดมองพวกเขา พลางเอ่ยทีละคำ "พลิกแผ่นดินเก้าพิภพ ไปหาคนคนหนึ่งมาให้เปิ่นจวิน... ไม่สิ สัตว์ตัวหนึ่ง"

ทางด้านฉินไห่และหลิงจือกับพวก ต่างสัมผัสได้ถึงความผิดปกติรอบด้านมาเนิ่นนานแล้ว

ทว่าเมื่อออกตามหาไปทั่ว กลับไม่พบแม้แต่เงาของไป๋จิ่ว

ตอนที่หลิงจือตามหาไป๋จิ่ว นางก็มองเห็นศพของคนตระกูลมู่หรง

และนางมองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่านั่นเป็นฝีมือของไป๋จิ่ว

ปลายนิ้วร่ายมรรคาอาคมเร็วยิ่งกว่าความคิด ก่อนที่คนอื่นจะตามมาถึง ร่องรอยทั้งหมดที่เป็นของไป๋จิ่วก็มลายหายไปใต้แขนเสื้อของนางดุจควันบาง

ยันต์สื่อสารลุกไหม้แล้วดับลงในฝ่ามือนาง ซ้ำแล้วซ้ำเล่ากว่าสิบครั้ง ทว่ากลับไม่ได้รับการตอบรับแม้แต่น้อย

หลิงจือกำนิ้วมือที่สั่นระริกไว้แน่น ลางสังหรณ์อันเลวร้ายบางอย่างทำให้ใจของนางดิ่งวูบลง

นางรู้ดีว่าแถวนี้มีตัวอันตรายอยู่ และกลัวว่าเสี่ยวจิ่วจะตกเป็นเป้าหมายของสิ่งนั้น

และในยามที่พวกฉินไห่สัมผัสได้ว่าละแวกใกล้เคียงมีแดนลับ ไป๋จิ่วกับพวกอาจจะถูกดูดเข้าไปข้างในนั้น

กลับได้เห็นอัสนีบาตฟาดกระหน่ำลงมาตรงหน้า

ทว่าสายฟ้าสวรรค์นั้นมาเร็วและจากไปเร็วเช่นกัน

เพียงชั่วพริบตาก็พุ่งไกลออกไปนับพันลี้

แดนลับถูกสายฟ้าสวรรค์นี้ฟาดจนแหลกสลาย

วิญญาณร้ายบิดเบี้ยวและชาวบ้านที่ตกอยู่ในสภาพซากศพเดินได้นับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมาราวกับห่าฝน

ฉินไห่เรียกประชุมเหล่าศิษย์ในทันทีเพื่อสวดส่งวิญญาณร้ายเหล่านี้ และใช้วิชาฟื้นคืนสติให้แก่ชาวบ้านที่กลายเป็นซากศพเดินได้

ด้วยเหตุนี้ กลุ่มคนของสำนักปี้อวิ๋นจึงถูกรั้งตัวไว้

จำต้องอยู่สะสางผลกระทบที่หลงเหลือหลังจากแดนลับพังทลาย

และหลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็ได้พบกับฉู่ยวี่หว่านที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผล

ซ่างกวนหมิงเยวี่ยรุดเข้าไปรับฉู่ยวี่หว่านเข้าสู่อ้อมแขนทันที พร้อมโคจรพลังช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้นาง

หลิงจือมองฉู่ยวี่หว่านด้วยสายตาเย็นชา ก้าวไปข้างหน้าแล้วเค้นถามเสียงต่ำ "เสี่ยวจิ่วล่ะ"

ฉู่ยวี่หว่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร แต่... นางก็น่าจะถูกดูดเข้าไปในแดนลับเหมือนกัน ส่วนจะอยู่หรือตาย ข้าไม่รู้ด้วยหรอก"

ฉู่ยวี่หว่านทิ้งคำพูดนี้ไว้แล้วจึงจากไปพร้อมกับซ่างกวนหมิงเยวี่ย

หลิงจือจ้องมองแผ่นหลังของอีกฝ่าย แววตาพลันวาบผ่านความเย็นเยียบสายหนึ่ง

ทว่า... บนตัวของนางกลับมีกลิ่นอายของเสี่ยวจิ่วหลงเหลืออยู่อย่างชัดเจน

ยอดเขาจั้ววั่ง

เซียวอวิ๋นที่กำลังนั่งสมาธิพลันลืมตาขึ้น

ขณะเดียวกัน ประตูห้องที่เดิมทีปิดสนิทก็เปิดอ้าออกเสียงดังสนั่นภายใต้แรงกดดันมหาศาล

ลมหนาวพัดกรูเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาดั่งหยกของเซียวอวิ๋นพลันเย็นเยียบประหนึ่งถูกเคลือบด้วยเกล็ดน้ำแข็ง

เพียงชั่วพริบตา ร่างของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นเงาเลือนราง ปรากฏขึ้นบนยอดผาสูงชันหมื่นจั้งแห่งยอดเขาจั้ววั่ง

เขาทอดสายตามองรอยสายฟ้าบนขอบฟ้าที่ยังไม่สลายไปจนหมด

แลเห็นแสงสว่างวาบที่ระเบิดขึ้นมาจากที่อันไกลโพ้นอยู่รำไร

"อาญาสวรรค์..." เขาพึมพำเสียงแผ่ว สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

หรือว่าจะเป็นเสี่ยวจิ่ว?

เขาสัมผัสถึงจิตหยั่งรู้ที่ตนเองทิ้งไว้ในร่างของเสี่ยวจิ่วไม่ได้แล้ว

ช่างคล้ายกับคราวก่อนที่เพลิงวิเศษแทรกซึมเข้าสู่ร่างของเสี่ยวจิ่วจนทำให้นางหลับใหลไป

ทว่าครั้งนี้กลับแตกต่างจากคราวก่อนอย่างเห็นได้ชัด

จิตหยั่งรู้ที่เขาทิ้งไว้ในร่างของเสี่ยวจิ่วกำลังค่อย ๆ สลายไปทีละน้อย

นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่

ในเวลานี้เอง เหล่าศิษย์ที่นำโดยซินหวายก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเขา

ชายเสื้อคลุมสีดำของเซียวอวิ๋นโบกสะบัดตามแรงลมเสียงดังพึ่บพั่บ

"พวกเจ้ารับรู้ได้กันหมดแล้วใช่หรือไม่"

การรับรู้ของสัตว์ปิศาจว่องไวยิ่งกว่าผู้บำเพ็ญเพียร

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับอาญาสวรรค์