ตอนที่ 90 ความชั่วร้ายของฉู่ยวี่หว่าน

ดังนั้น เฉินซื่อจึงออกแรงวิ่งกระหน่ำอย่างไม่คิดชีวิต โดยมีทัณฑ์สวรรค์สีทองและทัณฑ์ลงทัณฑ์สีม่วงไล่กวดตามหลังมาติด ๆ

ผู้บำเพ็ญเพียรบางคนเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นร่างหนึ่งกำลังสับเท้าวิ่งหนีอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่เบื้องหน้า โดยมีสายอัสนีบาตไล่กวดตามหลังไม่ลดละ ระเบิดประกายไฟและสายฟ้าฟาดเปรี้ยงปร้างเป็นระลอกอยู่ข้างหลัง!

ราวกับว่าแม้แต่ความว่างเปล่ากลางเวหาก็ยังถูกระเบิดจนปริแตกเป็นรอยแยกสายแล้วสายเล่า!

"นั่นมันอะไรกันน่ะ"

"ไม่รู้สิ..."

"ทำไมดูเหมือนทัณฑ์ลงทัณฑ์เลยล่ะ"

"เจ้าเคยเห็นใครวิ่งหนีทัณฑ์ลงทัณฑ์ได้เร็วขนาดนี้ด้วยรึ"

"ก็จริง..."

......

คนทั่วไปหารู้ไม่ว่า สัตว์อสูรดุร้ายบรรพกาลตั้งแต่ยุคเริ่มแรกของฮุ่นตุ้นไม่ใช่พวกที่จะยอมอยู่นิ่ง ๆ สงบเสงี่ยมอยู่แล้ว

ดังนั้นจึงมักจะโดนทัณฑ์ลงทัณฑ์อยู่บ่อยครั้ง

ภายหลังพอโดนผ่าจนเข็ดหลาบ ถึงได้ยอมอยู่อย่างสงบเสงี่ยมขึ้นมาบ้าง

ส่วนวิชาหลบหลีกทัณฑ์ลงทัณฑ์นั้น ก็ฝึกฝนจนช่ำชองมาตั้งนานนมแล้ว

ทว่าถึงกระนั้น ก็ใช่ว่าจะรอดพ้นไปได้โดยไร้รอยขีดข่วน

ด้วยความที่ทัณฑ์ลงทัณฑ์สร้างความเสียหายให้แก่พวกมันหนักหนาสาหัสเกินไป บางคราถึงขั้นถูกฟาดตายคาที่จนต้องไปเวียนว่ายตายเกิดใหม่

ในกาลต่อมา พวกมันจึงสงบเสงี่ยมเจียมตัวกันเป็นอย่างยิ่ง

เฉินซื่อไม่รู้เลยว่าไป๋จิ่วไปทำอะไรมา ถึงได้เรียกทัณฑ์ลงทัณฑ์ลงมาผ่าได้ตรง ๆ แบบนี้!

ที่ประจวบเหมาะยิ่งกว่านั้นคือ นางดันจะมาฝ่าด่านทัณฑ์เอาในเวลานี้เนี่ยนะ

ทัณฑ์สวรรค์ก็มาด้วยอีก!

ทัณฑ์สวรรค์เก้าสายกับทัณฑ์ลงทัณฑ์อีกเก้าสิบเก้าสาย แม่งเอ๊ย ใครจะไปทนรับไหววะ!!

ลำพังแค่รับทัณฑ์สวรรค์ก็อาจทำให้พวกมันถึงแก่ความตายได้แล้ว

ไม่ต้องพูดถึงทัณฑ์ลงทัณฑ์อีกเก้าสิบเก้าสายที่กำลังโหมกระหน่ำลงมาเลย!

เฉินซื่อทำได้เพียงพาไป๋จิ่วพริบตาเคลื่อนย้ายพลางสับเท้าวิ่งสุดกำลัง ช้าไปเพียงเสี้ยววินาทีก็กลัวว่าจะถูกฟาดจนแหลกเป็นผงธุลี!

แดนลับพังทลายลง

ร่างของฉู่ยวี่หว่านปรากฏขึ้นกลางแนวป่า

ภาพลวงตาทั้งหมดรอบกายสลายหายไปจนสิ้น กลับมีกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้งตลบอบอวลขึ้นมาแทน

นางจึงเพิ่งได้สติรู้ตัวว่าตนเองหลุดพ้นออกมาจากแดนลับแล้ว

สภาพรอบด้านราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่า ทุกหนแห่งดำเป็นตอตะโก

ทว่าในยามนี้ ความคิดของฉู่ยวี่หว่านยังคงติดตรึงอยู่กับภาพลวงตาที่เพิ่งเห็นไปเมื่อครู่

ในภาพมายาเมื่อครู่ นางได้พบกับไป๋จิ่ว

นางต้องการทำพันธสัญญากับไป๋จิ่ว แต่ไป๋จิ่วกลับปฏิเสธหัวชนฝา ซ้ำยังกัดนางจนบาดเจ็บ

จากนั้น นางก็เห็นไป๋จิ่วแย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างของนางไป

ทั้งวาสนาที่ควรเป็นของนาง ทั้งผู้คนที่ควรเคียงข้างนาง...

นางถึงขั้นเห็นไป๋จิ่วเข้ามาแทนที่ตำแหน่งของนาง ได้รับการประจบเอาใจจากทุกคน ได้รับความรักใคร่เสน่หาจากทุกคน...

ทั้งท่านอาจารย์ ทั้งศิษย์พี่ศิษย์น้องของนาง ต่างก็พากันรุมล้อมเอาอกเอาใจไป๋จิ่วเพียงตัวเดียว

ความริษยา โทสะ และความไม่ยินยอมพร้อมใจเอ่อล้นท่วมท้นจิตใจ

นางสังหารไป๋จิ่วในภาพมายานั้น ตัวแล้วตัวเล่า

นางคล้ายถูกกักขังไว้ในนั้น ไม่อาจก้าวเดินออกจากฝันร้ายนั้นได้เลย

กระทั่งได้ยินเสียงนกหงส์กู่ร้อง ถึงได้ปลุกสติสัมปชัญญะของนางให้ฟื้นคืนมา

จากนั้น อัสนีสวรรค์ก็คำรามลั่นข้างหู แดนลับพลันแตกกระจาย! ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น

นางเหม่อลอยไปชั่วขณะ

เบื้องหน้าพลันมีสุรเสียงนุ่มนวลไพเราะของบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้น

"ในแดนลับแห่งนี้ จะสะท้อนความปรารถนาที่ซุกซ่อนอยู่ลึกที่สุดในก้นบึ้งหัวใจ และล่อชักนำความชั่วร้ายในวิญญาณออกมา แม่นาง เจ้าเห็นสิ่งใดหรือ"

นางชะงักไปเล็กน้อย

ความปรารถนาในก้นบึ้งหัวใจของนาง...

คนชั่วช้าในก้นบึ้งวิญญาณ...

แท้จริงแล้ว ล้วนเกี่ยวข้องกับไป๋จิ่วทั้งหมดเลยหรือ

นางเงยหน้าขึ้นมองบุรุษตรงหน้า คล้ายกับตกตะลึงในความสง่างามหมดจดของอีกฝ่ายไปชั่วขณะ ยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ไปพักใหญ่

ก่อนจะแย้มยิ้มบาง ๆ ออกมาแล้วเอ่ยว่า "ที่แท้ก็คือผู้มีพระคุณนี่เอง ไม่ทราบว่าคุณชายมีนามว่ากระไร ตอนนี้แต่งงานมีคู่ครองแล้วหรือไม่เจ้าคะ"

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของฉู่ยวี่หว่านชั่วครู่ จากนั้นจึงพยักหน้าเล็กน้อย "ข้ามีนามว่าเฟิ่งหลิว" พลางยกยิ้มมุมปาก "ยังมิได้แต่งงานมีคู่ครอง"

เมื่อแดนลับเลือนหายไป ป่าทึบที่เคยตั้งอยู่ ณ ที่แห่งนี้เดิมทีก็แลดูคล้ายกับถูกทำลายล้างอย่างหนักหน่วง

ทุกแห่งหนล้วนดำเป็นตอตะโกและเต็มไปด้วยร่องรอยของการถูกอัสนีบาตฟาดกระหน่ำ

ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าใด

เงาร่างหนึ่งค่อย ๆ ก้าวเข้ามาในอาณาบริเวณที่พวกไป๋จิ่วเคยอยู่เมื่อไม่นานมานี้

ใบหน้าอันหล่อเหลาชั่วร้ายดุจปีศาจของเด็กหนุ่มมืดครึ้มจนน่าสะพรึงกลัว

ไอสีดำจาง ๆ รอบกายแผ่ซ่านออกมาจากภายในร่าง ทะเลมารปั่นป่วนซัดสาด

สายตาของเขาค่อย ๆ ทอดมองไปยังหลุมลึกบนพื้นดินที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโลหิต

"ท่านแม่..." ริมฝีปากบางขยับเผยอ เสียงสองคำนั้นค่อย ๆ หลุดรอดออกมาจากลำคอ