ตอนที่ 89 ทัณฑ์สวรรค์

ยามนี้ไม่รู้ว่ามู่หรงเซิงเพิ่งผ่านอะไรมา บนใบหน้าของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด แววตายังเต็มไปด้วยความอำมหิตเคียดแค้น

เขาเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับไป๋จิ่วในร่างดรุณีน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้า

ทว่าครานี้ต่างจากครั้งก่อน หูสัตว์ของไป๋จิ่วโผล่ออกมา ขนปุกปุยตั้งอยู่บนศีรษะ ตอนนี้กำลังจ้องมองเขาด้วยสีหน้าเย็นชา

"เป็นเจ้า..." น้ำเสียงแหบพร่าของมู่หรงเซิงเจือไปด้วยความเร่าร้อนประหลาด

ทว่ามู่หรงเซิงเพิ่งจะอ้าปาก

ไป๋จิ่วก็พุ่งจู่โจมอย่างกะทันหัน! มีดอู๋ฉางในมือฉีกกระชากอากาศ พุ่งตรงเข้าหมายเชือดลำคอด้วยเสียงแหวกสายลม!

สีหน้าของมู่หรงเซิงเปลี่ยนไปทันที เขารีบหลบการโจมตีของไป๋จิ่ว

ทว่าเพิ่งจะหลบพ้น ก็เห็นเงาร่างกรงเล็บอสูรขนาดยักษ์ค้ำฟ้าฟาดทับลงมาอย่างบ้าคลั่ง!

ผืนดินพลันแยกออกเป็นเสี่ยงๆ!

ร่างทั้งร่างของมู่หรงเซิงถูกกดกระแทกจมลงไปในหลุมลึก!

เฉินซื่อผิวปากอย่างยียวน แววตาเปล่งประกายตื่นเต้น "วู้~~"

ดูท่าเขาจะสนใจการเห็นไป๋จิ่วลงมือฆ่าคนเอามากๆ

มู่หรงเซิงรู้สึกราวกับอวัยวะภายในฉีกขาดออกจากกัน กระอักเลือดคำโตออกมาทันที!

ยามนี้ไป๋จิ่วกลายร่างเป็นอสูรเต็มตัวแล้ว!

เมื่อมู่หรงเซิงได้เห็นอสูรยักษ์มหึมา แววตาก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง

ในจังหวะที่กรงเล็บอสูรตกลงมา เขาก็รีบหลบการโจมตีจากคมเล็บถัดไปทันควัน!

ทว่าไป๋จิ่วกลับคล้ายค้นพบของเล่นแสนสนุก

คมเล็บแหลมคมกลายเป็นเงาติดตา เหวี่ยงและฉีกกระชากเขาไม่ต่างจากของเล่น!

ไม่นานนัก ท่ามกลางเสียงทึบของการฉีกขาดของเนื้อหนัง มู่หรงเซิงก็ชุ่มโชกไปด้วยโลหิต เสื้อผ้าขาดวิ่น เนื้อตัวเละเทะจนมองเห็นกระดูกขาวโพลน!

ต้องรู้ไว้ว่านั่นคือกรงเล็บของสัตว์อสูรบรรพกาล เขาไม่มีปัญญาจะโต้กลับได้แม้แต่น้อย!

ทำได้เพียงยอมถูกปั่นหัวเล่นตามใจชอบ!

เฉินซื่อวิจารณ์เรียบๆ "ฝีมือแค่นี้ยังจะชอบเล่นสนุกอีก"

มีชีวิตมาตั้งนานขนาดนี้ ยังชอบเล่นสนุกเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

ในจังหวะเฉียดตาย มู่หรงเซิงพลันรู้สึกหนักอึ้งที่แผ่นหลัง

ไป๋จิ่วที่คืนร่างมนุษย์แล้วแตะปลายเท้าเบาๆ ลงบนหลังของเขา พอนางลงน้ำหนักเท้า กระดูกสันหลังก็แหลกละเอียดในพริบตา!

"อ๊าก!" มู่หรงเซิงกรีดร้องอย่างโหยหวน

ขณะเดียวกัน ไป๋จิ่วก็ยกมีดทำครัวฟันลงไปยังลำคอของมู่หรงเซิงทันที!

เสี้ยววินาทีวิกฤต! คมมีดฟันพลาด มู่หรงเซิงเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดกลิ้งหลบไปได้

ทว่ามีดทำครัวอู๋ฉางในมือของไป๋จิ่วกลับติดแน่นอยู่ในรอยแยกบนพื้น!

บัดซบ!

ดึงไม่ออกเว้ย!

ในตอนนั้นเอง มู่หรงเซิงคิดจะตะเกียกตะกายลุกขึ้น แต่กระดูกสันหลังหักไปแล้ว ตอนนี้ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ลุกไม่ขึ้นอีก

ได้แต่เบิกตาสีแดงก่ำจ้องเขม็งไปยังไป๋จิ่ว

"ทำไมเจ้าต้องเอาชีวิตข้าให้ได้"

เขาดูออกแล้ว นางมาที่นี่ก็เพื่อจะเอาชีวิตเขาจริงๆ

ไป๋จิ่วออกแรงตั้งเยอะกว่าจะดึงมีดทำครัวออกมาได้ นางหมุนตัวกลับมามองมู่หรงเซิง

"จะมีทำไมอะไรนักหนา อยากฆ่าก็ฆ่าสิ" นางขมวดคิ้ว

หรือยังต้องให้ข้ามานั่งอธิบายอีก

ว่าต่อไปเจ้าจะกลายเป็นหมาเลียของฉู่ยวี่หว่านงั้นเหรอ คนที่ช่วยฉู่ยวี่หว่านก็คือศัตรูของสำนักพวกข้าทั้งนั้น

กับศัตรูถ้าไม่ลงมือให้ตายคาที่ จะให้รอจนถึงวันที่มันย้อนกลับมาฆ่าพวกข้ารึไง

ถึงแม้เมื่อกี้เพิ่งซัดกับฉงฉีไปยกใหญ่จนพลังจิตยังไม่นิ่ง

แต่ยังดีที่ตลอดทางมานี้ลูกชายคนดีหาแก่นอสูรมาให้ตั้งเยอะ ระดับการบำเพ็ญกับพลังจิตของข้าเลยก้าวหน้าขึ้นมาอีกขั้นเมื่อเทียบกับตอนอยู่บนยอดเขาจั้ววั่ง

จะฆ่ามู่หรงเซิงสภาพนี้ ยังไงก็เหลือเฟืออยู่แล้ว

นางขี้เกียจพูดพล่ามกับเขา จึงชูอู๋ฉางขึ้นสูง เตรียมจะปลิดชีพมู่หรงเซิงให้จบๆ ไป

จังหวะที่มีดอู๋ฉางถูกยกขึ้นสูงอีกครา มู่หรงเซิงพลันเค้นเสียงตะโกน "ข้าช่วยเจ้าฆ่าฉู่ยวี่หว่านได้!"

คมมีดชะงักค้างกลางอากาศ

ไป๋จิ่วจ้องมองเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะหรี่ตาลง

"จริงรึ ข้าไม่เชื่อหรอก"

มู่หรงเซิงจ้องนาง แววตาเต็มไปด้วยความหนักแน่นจริงใจ "หากข้าหลอกเจ้า ขอให้ข้าตายไร้ที่กลบฝัง!"

ไป๋จิ่วเริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว

เพราะข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนในแก๊งตัวเอกจะฆ่าตัวเอกได้รึเปล่า

นางหรี่ม่านตาอสูร รอยยิ้มค่อยๆ บิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียม "ได้สิ ถ้าเจ้าทำไม่ได้ ข้าจะเคี้ยวเจ้าทีละคำๆ ให้แหลกแล้วกลืนลงท้องไปซะ"

ชิ

ตอนนี้ข้าชักจะเหมือนตัวร้ายเข้าไปทุกทีแล้วสิ

มู่หรงเซิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขอบตารื้นแดงจ้องมองไป๋จิ่ว

ทว่าในตอนนั้นเอง อัสนีบาตพลันคำรามกึกก้อง สายฟ้าแลบแปลบปลาบ!!

ท้องฟ้าคล้ายถูกระเบิดจนเกิดหลุมดำขนาดยักษ์!

กระบี่สายฟ้าสีทองเล่มหนึ่งฟาดเปรี้ยงตรงดิ่งมายังไป๋จิ่ว!

กระแสสายฟ้านั้นแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ กระทั่งเฉินซื่อก็ยังพลอยโดนลูกหลงไปด้วย

สีหน้าของเฉินซื่อเปลี่ยนไปฉับพลัน "ทัณฑ์สวรรค์งั้นรึ?!"

เมื่อเขาหันไปมองไป๋จิ่ว นางก็ถูกฟาดจนไหม้เกรียมเป็นตอตะโกไปแล้ว กระทั่งร่างมนุษย์ก็ยังคงสภาพไว้ไม่อยู่! เงาร่างสัตว์อสูรยักษ์ตนหนึ่งกำลังแผดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

จากนั้นสายฟ้าสีม่วงอีกสายก็ฟาดเปรี้ยงใส่ไป๋จิ่วทันที!

สองสาย!

สามสาย!

สีหน้าของเฉินซื่อแทบแตกสลาย "เชี่ยเอ๊ย! อาญาสวรรค์งั้นรึ?!"

เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ มองดูไป๋จิ่วที่ถูกฟาดจนสลบเหมือดไปแล้ว ก่อนจะกัดฟันพุ่งพรวดเข้าไปในแดนพายุอัสนี

เขาคว้าตัวไป๋จิ่วที่หมดสติแล้วพริบตาเดียวก็ย้ายร่างไปไกลนับพันลี้ ด้านหลังมีมังกรอัสนีเก้าชั้นฟ้าไล่กวดตามมาติดๆ!

แดนลับพังทลายแตกสลายท่ามกลางสายฟ้าฟาดกระหน่ำ

เฉินซื่อสบถด่าอย่างเดือดดาล "แดนลับของข้าก็พังไปด้วยแล้ว เจ้าแม่งไปฝืนลิขิตฟ้าอะไรมาวะเนี่ย?!"

ปากแม้จะด่าทอ ทว่าความเร็วของเขากลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย!

ยามที่สัตว์อสูรบรรพกาลเลื่อนขั้น ทัณฑ์สวรรค์จะตกลงมา

ทัณฑ์สวรรค์มีเก้าสาย

ทว่าอาญาสวรรค์กลับมีถึงเก้าสิบเก้าสาย!

ทัณฑ์สวรรค์คืออัสนีสีทอง อาญาสวรรค์คืออัสนีสีม่วง

แต่ครั้งนี้ของไป๋จิ่ว ทั้งทัณฑ์สวรรค์และอาญาสวรรค์กลับมาพร้อมกัน!

ฝืนลิขิตฟ้า ขัดต่อเต๋าสวรรค์ อาญาสวรรค์ย่อมฟาดฟันลงมา! จนกว่าจะฟาดลงมาครบทั้งเก้าสิบเก้าสาย

ซ้ำยังหนีไปที่ใดก็ตามไปฟาดที่นั่น

เขาไม่รู้ว่าไป๋จิ่วทำอะไรลงไปถึงได้เรียกอาญาสวรรค์ลงมา

แต่เขารู้ว่า เจ้าเทาเถี่ยตัวเหม็นทำเอาแดนลับล่าเหยื่อของเขาถูกทัณฑ์สวรรค์กับอาญาสวรรค์นี้ฟาดจนพินาศย่อยยับไปหมดแล้ว!