ตอนที่ 88 กฎแห่งดินแดนลี้ลับ

แม้ร่างของยายเฉินจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตาอย่างสมบูรณ์แล้ว ไป๋จิ่วก็ยังคงเหม่อลอยดึงสติกลับมาไม่ได้อยู่นาน

จนกระทั่งคำพูดของเฉินซื่อดังขึ้นจึงช่วยดึงสติของนางกลับมา

"วิญญาณของมนุษย์ธรรมดาเดิมทีก็คงอยู่ได้ไม่นานอยู่แล้ว ยามนี้ถือว่าหมดสิ้นความยึดติด จึงสลายไปเร็วยิ่งขึ้น"

เฉินซื่อขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจเอาเสียเลย "ก็แค่มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ชั่วพริบตาก็ดับสูญไปแล้ว เจ้าหลับไปตื่นหนึ่ง มนุษย์พวกนั้นก็เกิดใหม่ได้ตั้งหลายชั่วคน ร้องไห้ทำไมกัน"

เดิมทีไป๋จิ่วยังคงจมอยู่กับความเศร้า พอถูกคำพูดของเฉินซื่อยั่วโมโหเข้าให้ ก็แยกเขี้ยวขู่คำรามในลำคอใส่เขาทันที

เสียงคำรามของสัตว์ร้ายบรรพกาลเปี่ยมด้วยไอสังหารคุกคาม ถึงขนาดทำให้แดนมายานี้สั่นสะเทือนไปวูบหนึ่ง

"หุบปากไปเลย เจ้าจะไปเข้าใจอะไร" ไป๋จิ่วด่ากลับไปคำหนึ่ง

เฉินซื่อส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ ไม่คิดจะถือสาหาความกับตัวเขมือบอย่างเทาเถี่ย

ไป๋จิ่วถอนหายใจออกมาเบา ๆ

แต่อย่างน้อย นางก็ได้พบหน้าท่านยายเป็นครั้งสุดท้าย

และท่านยายก็หานางจนพบ

ทั้งยังได้เห็นร่างตอนเป็นมนุษย์ของนางแล้วด้วย

นางมองไปยังทิศทางที่วิญญาณของท่านยายเพิ่งสลายหายไป พลางเอ่ยพึมพำเสียงแผ่ว "ท่านยายเป็นคนดี หวังว่าชาติหน้านางจะได้เจอลูกหมาตัวจริงที่คอยอยู่เคียงข้างจนแก่เฒ่านะ..."

ท่านยายคือคนแรกที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือนางในโลกใบนี้

และเป็นคนแรกที่ดีต่อนางจากใจจริง

ก่อนหน้านี้ นางไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าพวกตนจะมีความผูกพันลึกซึ้งถึงเพียงนี้...

ในยามนี้ นางถึงได้เข้าใจสายใยผูกพันอันแสนพิเศษระหว่างคนชรากับสัตว์เลี้ยงขึ้นมาจริง ๆ

ทันใดนั้น เฉินซื่อก็สัมผัสถึงบางอย่างได้ นัยน์ตาหรี่ลงเปล่งประกายเย็นเยียบชวนขนลุก "คนพวกนี้ฝีมือไม่เลวเลยนี่ อยู่ในดินแดนลี้ลับของข้าจนป่านนี้แล้วยังรักษาความมีสติไว้ได้อยู่"

ความคิดของไป๋จิ่วถูกดึงกลับมา ถึงนึกขึ้นได้ว่าพวกฉู่ยวี่หว่านยังคงติดอยู่ในดินแดนลี้ลับแห่งนี้

สิ้นเสียง เฉินซื่อก็สะบัดมือพาคนทั้งสองมาปรากฏตัวยังแดนมายาที่มู่หรงเซิงอยู่

เวลานี้ดวงตาของมู่หรงเซิงเปี่ยมล้นด้วยจิตสังหาร แดงก่ำจนแทบมีเลือดหยด

ส่วนคนที่เขากำลังไล่เข่นฆ่าอยู่ตรงหน้า ก็คือคนของตระกูลมู่หรงนั่นเอง

ยิ่งไปกว่านั้น ในยามนี้มู่หรงเซิงดูเหมือนจะมีสัญญาณว่าพลังแฝงกำลังถูกกระตุ้นออกมาอย่างเลือนราง

เฉินซื่อเลียริมฝีปาก "กลิ่นหอมน่ากินดีนี่"

ไป๋จิ่วรู้ดีว่าจริง ๆ แล้วมู่หรงเซิงเป็นพวกจิตใจดำมืด เป็นคนที่มีวิธีการเหี้ยมโหดอำมหิตถึงขีดสุด

แม้ว่าตระกูลมู่หรงจะเป็นตระกูลบำเพ็ญเซียนใหญ่โต แต่มู่หรงเซิงก็ก้าวขึ้นมาเป็นผู้กุมอำนาจของตระกูลได้ด้วยการเข่นฆ่าฝ่าดงเลือด ไม่เลือกวิธีการทั้งสิ้น

เพียงแต่เพราะเขาอยู่ฝั่งนางเอก เปลือกนอกเลยดูกลมกลืนสงบสุขดีหรอก

ดังนั้นนางจึงรู้ว่า มู่หรงเซิงนี่แหละที่ถูกปากเฉินซื่อเป็นที่สุด

"เขาจะหนีรอดออกจากแดนมายานี้ได้ไหม" นางเอ่ยถาม

เฉินซื่อหรี่ตาลง มุมปากยกยิ้มมีความหมายลึกซึ้ง "ขังมันไว้ไม่ใช่เรื่องยาก หากข้าไม่ลงมือ มันคิดจะออกไปก็ต้องพึ่งวาสนาของตัวเองแล้ว"

"ดินแดนลี้ลับใต้หล้าต่างก็มีกฎเกณฑ์ของมัน แม้แต่ดินแดนลี้ลับที่ข้าสร้างขึ้นมาก็มีกฎเกณฑ์เช่นกัน ข้ากำหนดกฎขึ้นมาได้ ย่อมต้องมีคนที่มองหาช่องโหว่ของกฎเจอ เว้นเสียแต่ว่าข้าจะยื่นมือเข้าไปแทรกแซงเอง"

"แต่หากข้าเข้าไปแทรกแซงมากเกินไป กฎเกณฑ์ของดินแดนลี้ลับก็จะเสื่อมถอย นานวันเข้าดินแดนลี้ลับแห่งนี้ก็จะสูญสลายไป"

"และพวกที่ถูกกักขังอยู่ในนี้ ในที่สุดก็จะกลายเป็นศพเดินได้ ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน ชั่วกัปชั่วกัลป์ไม่อาจหลุดพ้น ถึงเวลานั้น วิญญาณชั่วร้ายพวกนี้ก็ตกเป็นของให้ข้าจัดการตามใจชอบ"

ได้ยินเฉินซื่อพูดแบบนี้ ไป๋จิ่วก็เก็ทขึ้นมาทันที

ดินแดนลี้ลับแบบนี้มันก็เหมือนลงดันเจี้ยนในเกมชัด ๆ

เคลียร์ด่านได้ก็ออกไปได้

เคลียร์ไม่ผ่านก็ต้องอยู่ต่อเป็นอาหารของฉงฉี

แต่นี่มันดินแดนลี้ลับที่ฉงฉีสร้างขึ้นมาไม่ใช่เหรอ

กากชะมัด

กะอีแค่จะขังคนไว้ บังคับขังดื้อ ๆ ไม่ได้หรือไง

"แล้วดินแดนลี้ลับของเจ้ามันจะมีประโยชน์อะไร"

ใบหน้าที่ซีดเซียวอยู่แล้วของฉงฉี ยามนี้ยิ่งซีดเผือดหนักเข้าไปอีก

"กฎแห่งสวรรค์มีหรือจะยอมให้ก้าวล่วง เดิมทีดินแดนลี้ลับก็ต้องอิงอาศัยนิมิตวิญญาณแห่งฟ้าดินจึงจะกำเนิดขึ้นได้ การสร้างดินแดนลี้ลับก็แค่ทำตามกระแสธาร หากดินแดนลี้ลับทุกแห่งสามารถทำตามอำเภอใจได้จริง ป่านนี้ข้าคงกวาดพวกผู้บำเพ็ญเซียนเข้ามาขังไว้หมดแล้ว"

ไป๋จิ่วถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน "ข้าสร้างดินแดนลี้ลับบ้างได้ไหม"

ฉงฉีรู้ดีว่าสัตว์อสูรบรรพกาลเมื่อกลับชาติมาเกิดใหม่ บางครั้งก็จะสูญเสียความทรงจำในชาติก่อน รวมถึงลืมเลือนตัวตนดั้งเดิมของตนเองไปด้วย

สัตว์อสูรบรรพกาลส่วนใหญ่ต้องรอจนถึงวัยเติบโตเต็มที่ จึงจะปลุกความทรงจำดั้งเดิมของตนให้ตื่นขึ้นได้

ดังนั้นเขาจึงไม่แปลกใจเลยที่ไป๋จิ่วจะถามคำถามเช่นนี้ออกมา

เขาตอบเสียงเย็นชา "ไม่รู้"

เขาจะไปรู้ได้อย่างไรเล่าว่าเทาเถี่ยสร้างดินแดนลี้ลับได้หรือไม่

วันๆ รู้จักแต่กิน

"งั้นเจ้าลงมือฆ่าพวกนั้นตรงๆ เลยไม่ได้หรือไง" ไป๋จิ่วขมวดคิ้วซักต่อ

เฉินซื่อแย้งขึ้นมา "ไม่ได้น่ะสิ ดินแดนลี้ลับมีข้อจำกัดต่อข้าอยู่ ในดินแดนลี้ลับของข้าทำได้แค่ฆ่าคนผ่านกลไกของดินแดนลี้ลับเท่านั้น ข้าลงมือเองไม่ได้"

ไป๋จิ่วกลอกตาใส่เฉินซื่อ

"ไอ้ไร้ประโยชน์ สู้ฆ่าพวกมันข้างนอกเสียยังดีกว่า"

เฉินซื่อ "?"

หากอยู่ข้างนอกเขาสามารถลงมือฆ่าพวกนั้นได้ตรงๆ ก็จริง

แต่ไอ้เทาเถี่ยไร้ประโยชน์นี่มีสิทธิ์อะไรมาด่าว่าเขาไร้ประโยชน์กันหา

เห็นได้ชัดว่าไป๋จิ่วไม่ได้ใส่ใจคำตอบนี้นัก สายตาของนางจับจ้องไปที่มู่หรงเซิงเขม็ง

ในเนื้อเรื่องเดิม ทั้งฉู่ยวี่หว่านและมู่หรงเซิงต่างก็รอดพ้นออกจากดินแดนลี้ลับแห่งนี้ได้อย่างปลอดภัย

นั่นหมายความว่า พวกเขาจะกระตุ้นศักยภาพในดินแดนลี้ลับแห่งนี้ และค้นพบ "รหัสผ่าน" เพื่อผ่านด่านไปได้

ในเมื่อมู่หรงเซิงถูกขังไว้...

ร่างของนางพลันวาบผ่าน พริบตาเดียวก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้ามู่หรงเซิง