ตอนที่ 87 ไจ่ไจ๋บ้านเรา ต้องเติบโตมาเป็นอย่างดีนะ

เฉินซื่อจ้องมองไป๋จิ่วที่เดินเข้าไปใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เขาเองก็อยากรู้เหลือเกินว่าไป๋จิ่วมีความหลังอะไรกับยายแก่คนนี้กันแน่

ไป๋จิ่วรีบเดินเข้าไปข้างกายยายเฉินทันที

เอ่ยอย่างร้อนรนว่า "ยายจ๋า ข้าคือไจ่ไจ๋ ยายมองดูสิ ข้าคือไจ่ไจ๋ไง!"

ไป๋จิ่วพูดพลางทำไม้ทำมือประกอบ "ยายยังจำได้ไหม ตอนที่ยายเก็บข้ากลับบ้าน ข้าตัวเล็กแค่นี้เองนะ"

น้ำเสียงของนางเจือความร้อนรน ทั้งยังแหบพร่าลงไปหลายส่วน "พวกหมาตัวใหญ่รังแกข้า ก็เป็นยายที่ช่วยไล่พวกมันไป ยายไม่อยากรู้หรือว่าเวลาข้ากลายร่างเป็นคนแล้วหน้าตาเป็นยังไง ยายมองข้าสิ มองดูข้าสิ..."

"ตอนนี้ข้าหน้าตาแบบนี้ ข้าแปลงกายเป็นคนได้แล้วนะ..."

แววตาที่ขุ่นมัวเหม่อลอยคู่นั้นของยายเฉินแปรเปลี่ยนเป็นเคว้งคว้าง ทว่าพอยินคำพูดของนาง ก็เงยหน้าขึ้นจับจ้องมองนาง

ขอบตาของไป๋จิ่วแดงเรื่อ "ยายยังจำได้ไหม ยายชอบกินข้าวเหลือก้นหม้อตลอดเลย พอข้าเอาข้าวเหลือไปเททิ้ง ยายก็ยังโกรธข้าอีก แต่กินข้าวบูดมันจะป่วยเอานะ ยายแก่ป่านนี้แล้ว ป่วยขึ้นมามันตายง่ายๆ เลยรู้ไหม"

"ตอนที่ข้าฟันขึ้น โต๊ะ เก้าอี้ แล้วก็เตียง โดนข้าแทะพังไปหมด ยายยังถือไม้กวาดไล่ตีข้าอยู่เลย แต่ยายตัดใจตีไม่ลงหรอก แค่ขู่ให้ข้ากลัวเฉยๆ พอข้าโกรธ ยายก็ยังอุ้มข้าขึ้นมาโอ๋อีก"

"ยายเป็นคนแก่เซ่อซื่อจริงๆ เลย หาข้าไม่เจอก็เลิกหาไม่ได้หรือไง คนตั้งมากมายที่หมาหลงหายไป ทำไมมีแต่ยายที่ตามหานานขนาดนี้..." นางพูดไปสะอื้นไป จนแทบจะเรียบเรียงคำพูดเป็นประโยคไม่ไหวอีกต่อไป

ร่างวิญญาณของยายเฉินลอยละล่องมาข้างกายไป๋จิ่ว

น้ำเสียงแหบแห้งราวกิ่งไม้ผุกร่อนของนางดังขึ้นแผ่วเบา "ไจ่ไจ๋หรือ?"

ดวงตาของนางมองไป๋จิ่วอย่างสับสน ก่อนจะค่อยๆ ปรากฏความกระจ่างชัดขึ้นมาทีละน้อย

ไป๋จิ่วรีบพยักหน้า "ข้าเอง!"

พูดจบไป๋จิ่วก็สลัดร่างกลายกลับไปเป็นลูกหมาสีขาวตัวน้อยอีกครั้ง

จากนั้นนางก็เดินวนเวียนอยู่ข้างเท้าของยายเฉิน พลางส่งเสียงครางหงิงๆ ไร้เดียงสาออกมา

เฉินซื่อขมวดคิ้ว

เหตุใดเทาเถี่ยถึงต้องแสร้งทำตัวเป็นหมาเพื่อเอาใจยายแก่นี่ด้วย?

แถมท่าทางยังดูโง่เง่าขนาดนั้นอีก?

ยายเฉินพลันตื่นเต้นดีใจขึ้นมาทันใด "ไจ่ไจ๋ ไจ่ไจ๋ของยายจริงๆ ด้วย..."

ใบหน้าที่เคยไร้ความรู้สึกของนางกลับมามีชีวิตชีวา เปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้มและความปีติยินดี

นางอยากจะอุ้มไป๋จิ่วขึ้นมา ทว่ากลับพบว่าคว้าได้เพียงความว่างเปล่า

ไป๋จิ่วเองก็อยากโผเข้าสู่อ้อมอกของยาย ทว่าในชั่วขณะที่ทั้งสองสัมผัสกันกลับต้องชะงักงัน

เสียงของเฉินซื่อดังขึ้นถูกจังหวะ "นางเป็นร่างวิญญาณ ไม่มีกายเนื้อแล้ว"

ร่างวิญญาณที่ไร้กายเนื้อเปรียบดั่งแอ่งน้ำหรือของเหลวที่รวมตัวกัน

ย่อมไม่มีทางโอบอุ้มไป๋จิ่วได้อยู่แล้ว

มีเพียงร่างวิญญาณของผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่สามารถควบแน่นเป็นรูปธรรมได้

ร่างวิญญาณของมนุษย์ธรรมดาทั่วไป ก็เป็นเพียงกลุ่มก้อนที่ก่อตัวขึ้นจากความยึดติดผูกพันเท่านั้น

อีกทั้งยังคงสภาพอยู่ได้ไม่นานเอาเสียเลย

ยายเฉินดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยเสียงแผ่ว "เหมือนยาย...จะตายไปแล้วสินะ"

จากนั้นนางก็มองไป๋จิ่วพลางยิ้มอย่างโล่งใจ "ยังดี...ที่ยายหาเจ้าจนเจอแล้ว"

ต่อความตายของตัวเอง นางดูเหมือนจะไม่มีความเสียดายอาลัยใดๆ เลย

เพราะความเสียดายและความยึดติดของนาง จนถึงตอนนี้ได้ลุล่วงแล้ว

นางอยากจะยกมือขึ้นลูบหัวไป๋จิ่ว ทว่ากลับชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

ทว่าไป๋จิ่วกลับยื่นหัวเข้ามาคลอเคลีย

แม้จะไม่มีสัมผัสของการแตะต้องจริง ทว่าภาพตรงหน้ายังคงเป็นหญิงชรากำลังลูบหัวลูกหมาน้อยด้วยความรักใคร่เมตตา

ยายก็แย้มยิ้มออกมา หากแต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความเวทนาสงสาร "อยู่ข้างนอก ไม่ถูกรังแกใช่ไหม"

ดวงตาทั้งสองข้างของไป๋จิ่วแดงก่ำ หัวน้อยๆ ส่ายไปมาจนเหมือนกลองป๋องแป๋ง

ยายถึงได้วางใจ "เช่นนั้นก็ดีแล้ว ต่อไปยายไม่อยู่แล้ว เจ้าต้องดูแลปกป้องตัวเองให้ดี อย่าให้ใครมารังแกเอาได้ล่ะ..."

ไป๋จิ่วพยักหน้า

"ยายจ๋า ข้าไม่โดนรังแกหรอก ข้ามีอาจารย์แล้ว แล้วก็ยังมีศิษย์พี่ชายศิษย์พี่หญิงด้วย พวกเขาดีกับข้ามากๆ เลย"

ในแววตาของยายเปี่ยมล้นด้วยความเมตตา "ดียิ่ง... ไจ่ไจ๋ก็มีครอบครัวแล้ว..."

"ยายขอดูตอนเจ้ากลายร่างเป็นคนอีกสักครั้งได้ไหม" น้ำเสียงของนางเริ่มแผ่วเบาลงเรื่อยๆ

ไป๋จิ่วแปลงกายกลับมาเป็นดรุณีน้อยในทันที

เมื่อได้เห็นรูปลักษณ์ของไป๋จิ่ว ดวงตาของยายก็ยิ่งเอ่อล้นไปด้วยความรักใคร่ นิ้วมืออันผอมแห้งสั่นเทายกขึ้น ทว่ากลับชะงักหยุดลงในจังหวะที่จะแตะถูกแก้มของไป๋จิ่ว

"ไจ่ไจ๋ของยายช่างน่ารักจริงเชียว..." แววตาของนางเอ่อล้นไปด้วยความอ่อนโยนระลอกแล้วระลอกเล่า ราวกับจะสลักภาพดรุณีน้อยนี้ไว้ในก้นบึ้งของวิญญาณ "เสียดายก็แต่ ยายคงไม่อาจอยู่ดูเจ้าเติบโตแล้ว..."

ไป๋จิ่วเม้มปากแน่น ขอบตาร้อนผ่าวจนแดงก่ำ

นางมองเห็นร่างวิญญาณของยายกำลังค่อยๆ โปร่งแสงขึ้นทีละน้อย ราวกับหมอกบางที่ถูกสายลมยามเช้าพัดพา ละอองแสงอันอบอุ่นเหล่านั้นกำลังหลุดลอยแยกออกจากร่างของหญิงชราไปทีละจุด

"ท่านยาย!" ไป๋จิ่วยื่นมือออกไปไขว่คว้า ทว่ากลับคว้าได้เพียงประกายแสงดั่งหิ่งห้อยกำมือหนึ่งเท่านั้น

ละอองแสงเหล่านั้นเล็ดลอดผ่านซอกนิ้วของนางไป เริงระบำล่องลอยอยู่ท่ามกลางแสงอรุณรำไร

ในแสงเงาสุดท้ายที่สลายไป รอยยิ้มเปี่ยมเมตตาของยายยังคงแจ่มชัดดังเดิม แม้แต่ริ้วรอยทุกเส้นตรงหางตาก็ยังเอ่อล้นด้วยความอ่อนโยน

"ไจ่ไจ๋ของพวกเรา ต้องเติบโตขึ้นมาให้ดีนะ..." นางแย้มยิ้มบางเบา ยามจากไปคล้ายมิได้หลงเหลือความเสียดายใดๆ อีกแล้ว