ตอนที่ 86 ใยดีมนุษย์ธรรมดา

เฉินซื่อดูเหมือนจะจำได้เป็นอย่างดี จึงเอ่ยปากเล่าออกมาทันที "นางน่ะหรือ... พอนางโดนสัตว์ป่ารุมกัดกิน ข้าบังเอิญเดินผ่านไปพอดีก็เลยโยนดวงวิญญาณของนางเข้ามาในนี้ ข้านึกว่ามนุษย์ธรรมดาที่ถูกสัตว์ร้ายกัดกินจนตาย ในใจน่าจะเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังเสียอีก ความแค้นคือสารอาหารชั้นดี เลี้ยงไว้ลวก ๆ ก็นำมากินได้แล้ว แต่วิญญาณของมนุษย์คนนี้อยู่ในแดนลับกลับไม่แปดเปื้อนเลยสักนิด เอาแต่ทำเรื่องตอนยังมีชีวิตซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น"

เขาขยับมือคราหนึ่ง สภาพแวดล้อมโดยรอบก็แปรเปลี่ยนไปอีกครั้ง

แม้สถานที่ยังคงเป็นหมู่บ้านอู้หยิ่น แต่นางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าไม่เหมือนกับเมื่อครู่

นางแว่วเสียงคนเรียกตนเองอยู่ราง ๆ

และเมื่อเสียงนั้นใกล้เข้ามา นางก็มองเห็นท่านยาย

หญิงชราเดินไปตามทางด้วยท่าทีเหม่อลอย ปากยังคงพร่ำเรียกชื่อของนางไม่หยุด

"ไจ่ไจ๋... ไจ่ไจ๋..."

"เจ้าอยู่ที่ใดกัน ไจ่ไจ๋..."

ยายเฉินส่งเสียงเรียกไม่ขาดปาก พลางมองหาไปทั่วสารทิศ

ทว่ายามนี้นางเป็นเพียงดวงวิญญาณ ใบหน้าไร้ซึ่งชีวิตชีวา ราวกับมีเพียงเรื่องที่กำลังทำอยู่ในตอนนี้เท่านั้นที่ค้ำจุนให้ร่างวิญญาณโปร่งแสงยังคงรูปอยู่ได้

ไป๋จิ่วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว สายตาจับจ้องไปที่ร่างของยายเฉินนิ่ง

"นี่น่าจะเป็นความยึดติดก่อนตายของนาง วิญญาณถึงไม่ได้สลายไปง่าย ๆ แล้วยังคงติดค้างอยู่ที่นี่ เดิมทีข้ากะว่าจะเลี้ยงดูต่ออีกสักหน่อย หากยังใช้การไม่ได้ก็คงซัดวิญญาณให้แหลกสลายไปเสีย ถึงอย่างไรกลืนกินเข้าไปก็ไม่ได้สารอาหารอันใดอยู่แล้ว" เฉินซื่อเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ

เพราะเขาคิดเช่นนั้นจริง ๆ

ไป๋จิ่วมองยายเฉินพลางเอ่ยเสียงเบา "ท่านยายไม่มีความปรารถนาละโมบใดทั้งนั้น ความปรารถนาอันเรียบง่ายที่สุดของนาง ก็แค่อยากให้เจ้าหมาน้อยของนางอยู่เคียงข้างจนแก่เฒ่าเท่านั้นเอง"

ดังนั้นต่อให้เข้ามาอยู่ในแดนลับของฉงฉี นางก็ไม่มีวันกลายเป็นคนชั่วร้าย

แม้ลูก ๆ จะทอดทิ้งนางไป แต่นางก็ไม่เคยเกลียดชังหรือตัดพ้อเลยสักครั้ง

ยามที่พร่ำบ่นกับตน ก็มักจะเล่าถึงเรื่องสนุก ๆ ในวัยเด็กของลูก ๆ เท่านั้น

นางเคยบอกว่า "ไม่กลับมาก็ไม่เป็นไรหรอก... คนเราทุกคน ใครเล่าจะไม่อยากให้ชีวิตตัวเองดีขึ้น ยายก็แค่พาพวกเขามาลืมตาดูโลกใบนี้ เส้นทางที่เหลือ... ก็ควรให้พวกเขาเดินกันเองอยู่แล้ว"

"ยายเองก็โชคดีมากแล้วนะ... ยายได้พาอีกสองชีวิตมาสู่โลกใบนี้เชียวนะ"

รอยยิ้มอารมณ์ดีของนาง ไม่มีแววความไม่พอใจหรือเคียดแค้นที่ถูกลูก ๆ ทอดทิ้งแม้แต่น้อย

ไม่สิ เหมือนว่านางไม่เคยมีความเคียดแค้นชิงชังต่อสิ่งใดเลยต่างหาก

ท่านยายมักจะทอดถอนใจอยู่เสมอ "ชีวิตคนเราชาตินี้ ก็มีอยู่แค่ไม่กี่สิบปี ยายไม่เกลียดและไม่แค้นเคืองอะไรทั้งนั้นแหละ พอแก่ตัวลงแล้ว ยังมีความทรงจำให้คิดถึงก็พอแล้ว..."

"ไจ่ไจ๋ ยายเชื่อนะว่าเจ้าหมาน้อยก็มีความทรงจำเหมือนกัน เพราะงั้นในความทรงจำของไจ่ไจ๋ ก็คงจะมีภาพยายอยู่ด้วย ยายเคยได้ยินมาว่า... สัตว์ตัวเล็ก ๆ บนโลกนี้ก็บำเพ็ญจนกลายเป็นคนได้เหมือนกัน ไม่รู้ว่าถ้าเจ้าหมาน้อยอย่างเจ้ากลายเป็นคนแล้วจะมีหน้าตาเป็นอย่างไรหนอ..."

ท่านยายในความทรงจำยิ้มตาหยีพลางกอดมันไว้แล้วนอนบนเก้าอี้โยก พร่ำพูดเจื้อยแจ้วไปเรื่อยเปื่อย

ร่างกายอันชราภาพของนางไม่อาจทนทำสิ่งใดเป็นเวลานานได้แล้ว เวลาส่วนใหญ่จึงได้แต่นอนตากแดดอยู่ในลานบ้านร่วมกับไป๋จิ่ว

แต่ความจริงแล้ว ส่วนใหญ่ไป๋จิ่วไม่ได้ชอบให้นางกอดสักเท่าไร

แต่มักจะนอนหงายแผ่พุงสี่ขาชี้ฟ้าหลับปุ๋ยอยู่บนพื้นเสียมากกว่า

นางขมวดคิ้ว "แล้วตอนนี้นางยังมีความทรงจำกับสติสัมปชัญญะอยู่หรือไม่"

เฉินซื่อเหลือบมองไป๋จิ่ว "มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง เจ้าจะไปสนใจไยดีอะไรนักหนา"

พอสิ้นเสียง เขี้ยวแหลมของไป๋จิ่วก็โผล่ออกมา สายตาจับจ้องไปที่เขาอย่างเย็นชา

เฉินซื่อพลันรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาตรงหน้าอกที่เพิ่งถูกกัดไปเมื่อครู่

เขาปรายตามองไป๋จิ่วอย่างเฉยชา "จะดุไปทำไมกัน"

แต่ก็ยังคงเอ่ยต่อไปว่า

"มีอยู่ หากเจ้าเป็นคนที่มีสายสัมพันธ์กับนาง ก็ย่อมปลุกสติของนางขึ้นมาได้ ทว่าวิญญาณมนุษย์ธรรมดาแค่นี้ คงรูปอยู่ได้อีกไม่นานหรอก อีกประเดี๋ยวก็แตกดับสลายไปแล้ว"

ยามนี้ยายเฉินยังคงมีท่าทางเที่ยวตามหาไจ่ไจ๋ตามที่ปากพร่ำเรียกอยู่

"เทาเถี่ย เจ้าถึงกับใส่ใจมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งด้วยหรือ" น้ำเสียงของเฉินซื่อเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน "ไม่คิดว่าการกระทำเช่นนี้มันโง่เง่าสิ้นดีหรืออย่างไร"

ทว่าไป๋จิ่วไม่ได้สนใจเขา แต่นางเดินตรงเข้าไปหายายเฉินที่กำลังเดินตามหาไจ่ไจ๋ของนางอยู่รอบ ๆ

ร่างวิญญาณของยายเฉินเริ่มเลือนรางจางลงเรื่อย ๆ แล้ว แม้แต่เสียงร้องเรียกหาไจ่ไจ๋ก็แผ่วเบาลงทุกที