ตอนที่ 85 ไร้ซึ่งกิเลสทางโลก

คำอธิบายนี้ของไป๋จิ่วดูเหมือนจะทำให้ฉงฉีพึงพอใจเป็นอย่างมาก

เพราะในสายตาของมัน ทั้งฮุ่นตุ้นและเถาอู้ต่างก็ดูดีสู้มันไม่ได้สักตัว

แน่นอนว่าอันที่จริงแล้ว ทั้งฮุ่นตุ้นและเถาอู้ต่างก็คิดเช่นนั้นกับตัวเองเหมือนกัน

ทั้งสองจึงยอมสงบศึกชั่วคราวเพราะบทสนทนานี้

ฉงฉีเองก็ครั่นคร้ามเพลิงวิเศษบัวผลาญอยู่ไม่น้อย ด้วยไม่รู้ว่าไป๋จิ่วจะควบคุมเพลิงวิเศษได้ถึงระดับไหน

ประกอบกับไป๋จิ่วเปิดทางลงให้แล้ว มันจึงไม่คิดจะลงมือต่อ

หน้าตาเหี้ยมเกรียมดุร้ายที่เผยออกมาก่อนหน้านี้กลับคืนสู่สภาพบัณฑิตหน้าขาวตามเดิม

ทว่าไป๋จิ่วกลับเผยสัญชาตญาณสัตว์ป่าออกมาเล็กน้อย เนื่องจากพลังจิตปั่นป่วนหลังการต่อสู้

บนศีรษะมีหูสัตว์ขนปุยโผล่พ้นออกมา พร้อมกับเขี้ยวแหลมคมสองซี่

และเมื่อรูปลักษณ์นี้มาอยู่บนใบหน้าอันเยาว์วัยดั่งเด็กสาวอายุสิบสามสิบสี่ปี ก็ชวนให้ผู้คนเกิดความรู้สึกพลุ่งพล่านอยากจะทำอะไรบางอย่างกับนางขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ใบหน้าที่ซีดเซียวราวกับคนตายของฉงฉีขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคู่หนึ่งทอประกายลึกล้ำ มันกลืนน้ำลายลงคออย่างลืมตัว ริมฝีปากขยับไหวเบา ๆ

ไป๋จิ่วขมวดคิ้ว

ช่วยอย่าเอาหนังหน้ามนุษย์มาทำท่าหิวโซกระหายเลือดแบบสัตว์อสูรจะได้ไหมเนี่ย

หน้าตาของฉงฉีนี้ หากมองข้ามความขาวซีดเหมือนศพนั่นไปได้ ก็ถือว่าดูดีอยู่หรอก

แต่สารรูปที่เหมือนผีพรายชายหนุ่มแฉะชื้นชวนขนลุกนั่น มันน่ากลัวเกินไปจริง ๆ

โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นที่จ้องเขม็งมา แทบจะแปะป้ายคำว่าอยากกินคนไว้บนหน้าผากอยู่รอมร่อ

"พวกเรามาคุยเรื่องแดนลับนี้กันต่อดีกว่า" ไป๋จิ่วดึงหัวข้อสนทนากลับมา

ฉงฉีหรี่ตาลง "มีอะไรน่าคุยกัน ที่นี่ก็แค่สถานที่ที่ขยายกิเลสและความชั่วร้ายในก้นบึ้งจิตใจมนุษย์ให้พองโต ทุกคนที่เข้ามาจะพบเจอกับฉากและเรื่องราวที่แตกต่างกันไป และเมื่อพวกเขาถูกความโลภกับความต่ำทรามครอบงำอย่างสมบูรณ์ พวกเขาก็จะจมดิ่งสู่วังวนแห่งบาปไม่รู้จบ จนในที่สุดก็กลายเป็นอาหารอันโอชะที่สุด..."

ไป๋จิ่วสงสัย "แล้วทำไมตอนข้าเข้ามา สิ่งที่เห็นถึงเป็นความชั่วร้ายของคนอื่นเล่า"

ฉงฉีมองไป๋จิ่วด้วยสายตาราวกับมองคนโง่ "เจ้ายังต้องให้ขยายความชั่วในใจอีกรึ"

"เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าตัวเองเป็นใคร"

สัตว์อสูรก็คือตัวตนแห่งความชั่วร้ายอยู่แล้ว

พวกมันทำสิ่งใดล้วนไร้กฎเกณฑ์ เอาแต่สัญชาตญาณและอารมณ์เป็นที่ตั้งล้วน ๆ

ด้วยเหตุนี้ พวกมันจึงเป็นตัวตนที่ปราศจากกิเลสโดยแท้จริง

ความชั่วร้ายคือสันดานและธรรมชาติแต่กำเนิดของพวกมัน ไม่จำเป็นต้องอาศัยสิ่งใดมาล่อลวงชักนำเลยสักนิด

มีเพียงการมีความปรารถนาเท่านั้น จึงจะกระตุ้นความชั่วร้ายลึกที่สุดในจิตใจออกมาได้ ซึ่งมักจะปรากฏให้เห็นในหมู่มนุษย์ปุถุชน

กิเลสเพียงเล็กน้อยก็สามารถทำให้พวกเขาเปลี่ยนหน้ามือเป็นหลังมือ กลายเป็นคนละคนไปได้โดยสิ้นเชิง

ดวงวิญญาณของมนุษย์นั้นซับซ้อน ทั้งยังเป็นสิ่งที่มีจิตวิญญาณและปัญญาญาณสูงส่งที่สุดระหว่างฟ้าดิน

แม้ว่ามันจะไม่มีวันเข้าใจเลยว่า เหตุใดวิถีสวรรค์ถึงต้องประทานความเอ็นดูเป็นพิเศษเช่นนี้ให้แก่มนุษย์ปุถุชนที่อ่อนแอด้วย

ไป๋จิ่วเข้าใจแล้ว "อ๋อ เพราะพวกเราไม่มีกิเลสทางโลกพรรค์นั้นนี่เอง"

เฉินซื่อ "..."

ถึงจะพูดถูกก็เถอะ แต่ทำไมท่าทางตอนนางพูดประโยคนี้ถึงได้ดูกวนประสาทนักนะ

"พวกคนที่เข้ามาพร้อมกับเจ้า ตอนนี้ต่างก็ตกอยู่ในแดนกิเลสของตัวเองกันหมดแล้ว รอจนวิญญาณของพวกเขาถูกกัดกร่อนจนสิ้น ข้าก็จะได้จับกินเสียที" เฉินซื่อยกยิ้มมุมปาก "หากมนุษย์ที่บำเพ็ญเซียนถูกชักนำจนกลายเป็นวิญญาณชั่วร้าย รสชาติมันโอชะกว่าวิญญาณชั่วร้ายของมนุษย์ธรรมดาตั้งเยอะ"

ไป๋จิ่วรู้ว่าเฉินซื่อก็กินมนุษย์ และชอบกินคนชั่วที่สุด

แต่ก็เหมือนกับนาง ร่างเนื้อไม่อาจเติมเต็มความหิวโหยของพวกมันได้

มีเพียงดวงวิญญาณเท่านั้นที่ทำให้พวกมันอิ่มท้องได้อย่างแท้จริง

ทว่าพวกมันซึ่งเป็นสัตว์อสูรโบราณ เป็นตัวตนที่ยุทธภพบำเพ็ญเซียนจ้องจะกำจัดกวาดล้าง หากเปิดเผยตัวตนเมื่อใด ย่อมดึงดูดให้ทั้งโลกบำเพ็ญเซียนยกพวกมารุมล้อมปราบ

คนพวกนั้นทั้งหวาดกลัวพวกมัน ทว่าก็อยากได้พวกมันมาครอบครอง

ฉงฉีจึงไม่ผลีผลามเปิดเผยฐานะของตน และเลือกที่จะซ่อนตัวสร้างแดนลับเพื่อหาอาหารแทน

ตอนนี้นางยังไม่สนใจพวกฉู่ยวี่หว่าน แต่เอ่ยถามขึ้นว่า "ทำไมดวงวิญญาณของยายเฉินถึงมาอยู่ในแดนลับของเจ้าได้"

เฉินซื่อสงสัย "นางคือใครกัน"

ไป๋จิ่วเอ่ยเสียงเย็น "ก็คนแก่ที่เพิ่งโดนพวกอันธพาลรังแกเมื่อครู่นี้อย่างไรเล่า"

เฉินซื่อควักพัดจีบออกมาจากที่ใดไม่ทราบ แล้วโบกพัดไปมาทำทีเป็นวางมาด ก่อนจะเอ่ยเนิบนาบว่า "เจ้าหมายถึงนังมนุษย์แก่ที่โดนสัตว์ป่ารุมฉีกเนื้อกินนั่นน่ะหรือ"

ครั้นได้ยินคำนี้ สีหน้าของไป๋จิ่วก็ยิ่งเย็นยะเยียบขึ้นไปอีกหลายส่วน