ตอนที่ 84 ทำไมไม่กินพวกนั้นล่ะ

ไป๋จิ่วโคจรพลังจิตในร่างอย่างบ้าคลั่ง เพลิงวิเศษสีฟ้าหม่นพลันลุกโชนขึ้นมากลุ่มหนึ่งกลางฝ่ามือ

ชั่วพริบตาเปลวเพลิงก็สว่างจ้า! แปรเปลี่ยนเป็นห่าฝนเพลิงโปรยปรายทั่วฟ้า พัดกระหน่ำเข้าใส่ฉงฉี

ในเวลาเดียวกัน มือขวาของนางกระชับดาบอู๋ฉางแน่น ตัวดาบเปล่งประกายเย็นเยียบ ร่างพุ่งปราดเข้าหาฉงฉีดุจสายฟ้าฟาด!

ท่ามกลางการกระหน่ำฟันมั่วซั่ว นางก็แผดเสียงลั่น:

"ตายซะเถอะ!"

แม้เพลิงวิเศษจะยังหลอมรวมไม่สมบูรณ์ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นของวิเศษแห่งฟ้าดิน

ทุกหนแห่งที่เปลวเพลิงสีฟ้าหม่นกวาดผ่าน อากาศล้วนบิดเบี้ยวจนเห็นได้ชัด! ทำให้ฉงฉีจำต้องแบ่งสมาธิมารับมือ!

ยิ่งไปกว่านั้น ไป๋จิ่วยังถือดาบไล่ฟันเขาไม่หยุด

ไป๋จิ่วอาศัยจังหวะนั้นประชิดกายเข้าไป ประกายดาบดุจหิมะโปรย อาศัยช่วงที่เขาเสียสมาธิฝากรอยเลือดไว้บนร่างฉงฉีหลายแผล!

ฉงฉีเจ็บจนคำรามลั่น แววตาสัตว์ร้ายทอประกายเหี้ยมเกรียม

เขางอนิ้วทั้งห้า ลมกรงเล็บเกรี้ยวกราดห้าสายฉีกกระชากฝ่าอากาศออกมา!

ไป๋จิ่วรีบยกอาวุธขึ้นต้านรับอย่างฉุกละหุก แต่ก็ยังถูกแรงสะท้อนซัดกระเด็นไปไกลหลายจั้ง!

นางคุกเข่าลงข้างหนึ่ง มุมปากมีเลือดซึมออกมา หูสัตว์บนศีรษะโผล่ออกมาอย่างไม่อาจควบคุมเพราะพลังจิตเหือดแห้ง

ทว่าฉงฉีเองก็ไม่ได้เปรียบ ชุดบัณฑิตชุดนั้นถูกเผาจนดูเหมือนขอทาน ผิวเนื้อที่โผล่พ้นร่มผ้าไหม้เกรียมเป็นปื้นดำ

เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจ้องเขม็งไปที่ไป๋จิ่ว เขี้ยวขาววับส่อเจตนาอยากจะฉีกเนื้อกินเลือดนางทั้งเป็น

ในตอนที่ฉงฉีกำลังสะสมพลังเตรียมจะพุ่งเข้ามานั่นเอง ไป๋จิ่วก็ยกมือขึ้นกะทันหัน:

"หยุด——"

ฉงฉีชะงักไป หมอกดำรอบกายม้วนตลบแล้วกลับคืนสู่ร่างบัณฑิตอีกครั้ง เพียงแต่เฉินซื่อในยามนี้เสื้อผ้าขาดวิ่น ไม่หลงเหลือสง่าราศีของบัณฑิตผู้สุขุมก่อนหน้านี้อีกต่อไป

ไป๋จิ่วเอ่ยด้วยสีหน้าจริงใจอย่างยิ่ง "พักรบเถอะ"

ลองแล้ว

นางสู้ไม่ไหวจริงๆ นั่นแหละ

ช่องว่างระหว่างสัตว์อสูรช่วงโตเต็มวัยกับตัวนางมันห่างชั้นกันเกินไป

นางใช้เพลิงวิเศษเอาตัวรอดได้ก็จริง แต่การควบคุมเพลิงวิเศษของนางยังไม่เสถียรพอ

หลังจากปล่อยออกไปเมื่อครู่ ตอนนี้นางก็จุดมันไม่ติดอีกแล้ว

เพลิงวิเศษยังไม่นับว่าผสานเข้ากับร่างนางได้ดีนัก อาศัยแค่ช่วงเวลานี้ที่ท่านอาจารย์กับพวกศิษย์พี่เคี่ยวเข็ญให้นางบำเพ็ญ ทั้งยังได้กินแก่นอสูรระดับสูงไปตั้งเยอะ ดวงจิตจึงแข็งแกร่งพอจะขัดเกลาและหลอมรวมเพลิงวิเศษได้

ถึงอย่างไรสำหรับร่างกายนางแล้วมันก็คือสิ่งแปลกปลอม แถมเดิมทียังมีเจ้าของอยู่แล้วด้วย

แค่การจะลบตราประทับของเจ้าของเดิมทิ้งก็ยากลำบากแสนสาหัสแล้ว

สภาพตอนนี้เลยอยู่ในสถานะที่เรียกว่า ขัดเกลาแล้วแต่ยังไม่สมบูรณ์ ผสานแล้วแต่ก็ยังไม่เข้าเนื้อ

ดังนั้นตอนนี้เพลิงวิเศษจึงทำได้แค่หยิบออกมาใช้งานเป็นครั้งคราวเท่านั้น

ฉงฉีเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกับนาง แถมตอนนี้ก็ยังไม่ได้มีความขัดแย้งทางผลประโยชน์หรือความเป็นความตายจริงๆ จังๆ อะไรกันด้วย

นางไม่มีความจำเป็นต้องมาสู้ถวายชีวิตกับเขาในเวลานี้สักนิด

ที่สำคัญคือ ตอนนี้นางฆ่าเขาไม่ตายต่างหาก

ฉงฉีหรี่ดวงตาสัตว์ร้ายสีแดงชาดลง น้ำเสียงเย็นยะเยือก "ตอนนี้เพิ่งคิดได้ว่าจะขอชีวิตรึ?"

ใบหน้าเล็กๆ ของไป๋จิ่วเปี่ยมด้วยความจริงใจ "พวกเราเป็นพวกเดียวกันไม่ใช่เหรอ เผ่าพันธุ์เดียวกันก็ต้องกอดคอกันไว้สิ ถึงอย่างไรในโลกใบนี้ก็เหลือแค่พวกเราแล้วนะ"

ฉงฉีส่งเสียงเย็นชา "เมื่อก่อนเจ้าไม่ได้พูดแบบนี้นี่ เจ้าบอกว่าถ้ากินข้าเข้าไป ในโลกนี้ก็จะเหลือแค่เจ้า ฮุ่นตุ้น แล้วก็เถาอู้ เหลือสามตัวมันดูมีค่ากว่า เพราะของยิ่งมีน้อยก็ยิ่งล้ำค่า"

ไป๋จิ่ว "..."

ไม่ใช่แล้ว ข้าไม่ได้ทำนะ

นั่นมันเทาเถี่ยเป็นคนพูด ไม่ใช่ข้าสักหน่อย

น้ำเสียงของฉงฉีเย็นยะเยือก ดวงตาสัตว์ร้ายสีดำสนิทดูพิศวงน่าสะพรึงกลัว "แล้วทำไมถึงต้องกินข้า ไม่ไปกินพวกมันเล่า?"

ไป๋จิ่ว "หา?"

นางกำลังจะอ้าปากบอกว่าตนไม่เคยพูด

แต่ในหัวกลับรู้สึกขึ้นมาอย่างประหลาดว่า...

บทสนทนานี้มันคุ้นๆ แฮะ

ในห้วงความคิดพลันมีภาพความทรงจำเลือนรางวาบผ่านเข้ามาสองสามฉาก

เหมือนว่า... นางจะเคยพูดจริงๆ แฮะ...

ก็เลยส่งผลให้นางเกิดอาการมึนตึ้บขึ้นมากะทันหัน

เดี๋ยวสิ เรื่องนั้นไม่เห็นจะสำคัญเลย

"อาจจะเป็นเพราะว่า... เจ้าดูน่าอร่อยกว่ามั้ง?" ไป๋จิ่วลองเอ่ยปากเดาถาม "พวกนั้นหน้าตาอัปลักษณ์ก็เลยไม่อร่อยหรือเปล่า?"

เฮ้ยเดี๋ยว ทำไมข้าต้องมาตอบคำถามพรรค์นี้ด้วยเนี่ย?

นี่นางกำลังคิดหาเหตุผลจริงๆ จังๆ ว่าทำไมถึงจะกินฉงฉีเนี่ยนะ

แต่เมื่อกี้พอลองกัดไปคำหนึ่ง รสชาติมันก็ไม่เลวจริงๆ นั่นแหละ...

ดวงตาสัตว์ร้ายสีดำสนิทดุจห้วงเหวลึกคู่นั้นค่อยๆ แปรเปลี่ยนกลับคืนสู่ม่านตามนุษย์

กลิ่นอายความน่าสะพรึงกลัวอันมหาศาลของสัตว์อสูรบรรพกาลโตเต็มวัยก็ค่อยๆ จางหายไปด้วย

เขาจ้องเขม็งไป๋จิ่วด้วยสายตาเหี้ยมเกรียมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา "เหตุผลนี้ ถือว่าฟังขึ้น"

ไป๋จิ่ว "..."

ไอ้ฉงฉีนี่ ท่าทางจะไม่ได้ฉลาดสักเท่าไรแฮะ