ตอนที่ 83 ขนาดเพลิงวิเศษยังกลืนลงไป ขี้เจ้าก็กินด้วยหรือไง

พอพูดประโยคนี้จบ สมองของนางก็พลันค้างไปชั่วขณะ

เชี่ยเอ๊ย!

นางกำลังพูดอะไรออกไปเนี่ย?!

นี่นางเคยชินกับเรื่องจะจับคนอื่นกินขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย!!

แต่ว่าเนื้อชิ้นที่กัดอยู่นี่มันอร่อยจริง ๆ นะ...

แต่มันเป็นของดิบนะเว้ย!!

นางรู้สึกลังเลสับสนตีกันไปหมด

อยากกินก็อยากกิน แต่ก็ไม่อยากกินเหมือนกัน

ทว่าสัญชาตญาณกลับไวกว่าสติยับยั้งชั่งใจ

ในตอนที่นางกำลังตีกับตัวเอง ลำคอก็กลืนเอื๊อกลงไปเรียบร้อยแล้ว

วินาทีที่กลืนลงไป นางรู้สึกได้ว่าวิญญาณดั้งเดิมถึงกับสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง

สีหน้าของอีกฝ่ายก็พลันเปลี่ยนไปเช่นกัน

"เจ้าเทาเถี่ยบัดซบ! เจ้าคิดจะกินข้าอีกแล้วรึ!" สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่ไป๋จิ่วด้วยความเหี้ยมเกรียม ราวกับสัตว์ที่ขนพองสยองเกล้าขึ้นมา

สัตว์อสูรทั่วไปไม่มีทางกัดเนื้อเขาขาดได้

แต่เทาเถี่ยไม่ใช่!

คมเขี้ยวคู่นั้น เดิมทีก็เป็นอาวุธสังหารที่คมกริบที่สุดในใต้หล้าอยู่แล้ว!

ไป๋จิ่วเลียนแบบท่าทางของเขาเมื่อครู่โดยการเลียริมฝีปาก "ไม่ใช่ว่าเจ้าเองก็อยากกินข้าหรอกรึ? แล้วข้าจะกินเจ้าบ้างมันผิดตรงไหน?"

ชายหนุ่มผู้มีรูปลักษณ์ดั่งบัณฑิตหน้าหยกมีแววตาเหี้ยมเกรียมมืดมน

การต่อสู้แย่งชิงของสัตว์อสูรบรรพกาล การกัดฉีกเนื้อย่อมเป็นเรื่องปกติสามัญ

แต่น้อยครั้งนักที่จะกลืนกินอีกฝ่ายเข้าไปจริง ๆ

เพราะอย่างไรเสียวิญญาณแท้จริงก็ไม่มีวันดับสูญ ความตายเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเวียนว่ายตายเกิดเท่านั้น

สาเหตุที่สายเลือดหลงเหลือแห่งความโกลาหลเช่นพวกเขาดำรงอยู่ได้ชั่วกัลปวสาน ก็เพราะวิญญาณแท้จริงสถิตอยู่ชั่วนิรันดร์

ขอเพียงวิญญาณแท้จริงยังคงอยู่ ไม่ว่าจะไปเกิดใหม่เพื่อฟื้นคืน หรือช่วงชิงร่างเพื่อกลับมาอีกครา

กำเนิดจากความโกลาหล มีอายุขัยยืนยาวเคียงคู่ฟ้าดิน

ทว่าด้วยสันดานดิบ ตอนที่พบเทาเถี่ยวัยเยาว์ครั้งแรก เขาก็เคยคิดจะกลืนกินนางจริง ๆ

ถึงขั้นวางแผนว่าจะขุนนางให้อ้วนพีเสียก่อนค่อยลงมือกิน

เพราะในชาติก่อน เขาก็ถูกเจ้าเทาเถี่ยตัวนี้แทะเสียจนแหลกเหลวเละเทะ จนต้องจำใจไปเกิดใหม่นี่แหละ!

แต่มาตอนนี้...

นางยังกล้าคิดจะกินเขาอีกเนี่ยนะ!

กลิ่นอายอันบ้าคลั่งพลันปะทุขึ้นมาอย่างฉับพลัน เสียงโหยหวนของวิญญาณแค้นนับไม่ถ้วนควบแน่นรอบกายเขากลายเป็นความมืดมิดที่บดบังผืนฟ้าและตะวัน

เงาร่างอสูรยักษ์บดบังฟ้าดิน แม้แต่บนท้องฟ้าก็ยังปรากฏภาพร่างมายาของอสูรยักษ์ตนนั้น

เห็นเพียงสัตว์ยักษ์มหึมาอ้าปากกว้างเผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคม! ลมคาวเลือดพัดกรรโชกอย่างบ้าคลั่ง!

ไป๋จิ่วรีบร้องบอกทันที "หยุดก่อน— มาคุยเจรจากันหน่อย เจ้าไม่กินข้า ข้าก็ไม่กินเจ้า เป็นไง?"

ตอนนี้นางยังไม่อยากสู้กับเขา

นางอยากรู้ว่าที่นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่

"แม้ตอนนี้ข้าจะสู้เจ้าไม่ได้ แต่เจ้าก็ฆ่าข้าไม่ตายเหมือนกัน" ไป๋จิ่วยกมือขึ้น ปลายนิ้วพลันมีเปลวเพลิงผุดขึ้นมากลุ่มหนึ่ง

ปลายนิ้วขยับวูบ!

เปลวเพลิงกลุ่มนั้นก็พุ่งปราดเข้าใส่ชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว!

และวินาทีที่เห็นเปลวเพลิงนั้น สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไป แม้จะหลบได้ทันท่วงที

ทว่าตามร่างกายก็ยังคงถูกไฟนั้นเฉียดผ่านจนไหม้เกรียมเป็นปื้นดำ

และนั่นก็ทำให้รูปลักษณ์บัณฑิตหน้าหยกเดิมทีของเขาดูตลกขบขันขึ้นมาไม่น้อย

โดยเฉพาะตรงหน้าอกที่ยังถูกไป๋จิ่วกัดไปคำหนึ่ง

ตอนนี้ยังคงมีเลือดไหลโชก

นี่ดีที่เป็นไป๋จิ่ว หากเป็นสัตว์อสูรตัวอื่นกัดล่ะก็ ป่านนี้บาดแผลของเขาสมานสนิทไปนานแล้ว

แต่ฟันของเทาเถี่ยไม่เหมือนกัน

ทำให้เขาไม่อาจสมานแผลได้รวดเร็วเช่นนั้นเลย

ส่วนเพลิงวิเศษนั่น แม้จะเฉียดถูกร่างจนไหม้เกรียม แต่ก็ไม่ได้สร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้เขาอย่างแท้จริง

นี่ทำให้ไป๋จิ่วเข้าใจอย่างถ่องแท้ยิ่งขึ้นว่า เพลิงวิเศษช่างทรงอานุภาพสมคำร่ำลือ

แค่เฉียดไปโดนเบา ๆ ขนาดนี้ สัตว์ร้ายยุคบรรพกาลวัยโตเต็มวัยยังถูกเผาจนเกรียมได้ในพริบตา

"เห็นไหมล่ะ ข้าบอกแล้วว่าพวกเราพักรบกันได้"

การเปิดเผยฝีมือออกมาอย่างเหมาะสมจะทำให้อีกฝ่ายเกิดความยำเกรง

ศิษย์พี่ใหญ่เคยบอกไว้

เป็นสัตว์อสูร จะแกล้งทำตัวอ่อนแอไปตลอดไม่ได้

ไม่อย่างนั้นจะโดนจับกินเอา

เป็นไปตามคาด สายตาที่อีกฝ่ายจ้องมองนางเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นหวาดระแวงและยำเกรงขึ้นมาจริง ๆ

ดวงตาที่ลึกกลวงราวกับหลุมดำของเขาหรี่ลง พลางก้มมองรอยไหม้เกรียมบนร่างตนเอง

เพลิงวิเศษรึ?

นางสามารถควบคุมเพลิงวิเศษได้ด้วยงั้นรึ?

เพลิงวิเศษกำเนิดขึ้นพร้อมกับความโกลาหลเช่นเดียวกัน และสิ่งนี้ก็เป็นสมบัติวิเศษแห่งฟ้าดินเพียงสิ่งเดียวที่สัตว์อสูรบรรพกาลแห่งความโกลาหลเช่นพวกเขาหวาดกลัว

ยิ่งไปกว่านั้น ดูท่าแล้ว... ดูเหมือนจะเป็นเพลิงวิเศษบัวผลาญอันดุร้ายเกรี้ยวกราดด้วยใช่หรือไม่?

หากภายในร่างของไป๋จิ่วมีเพลิงวิเศษอยู่จริง ๆ

เช่นนั้นที่นางพูดก็ถูกต้องแล้ว

เขาฆ่านางไม่ตาย

ทว่าเขาสามารถฉวยโอกาสตอนที่นางไม่ทันระวังตัว สังหารนางเพื่อแย่งชิงเพลิงวิเศษได้นี่...

"เจ้าคงไม่ได้..." เขาคล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน สีหน้าพลันประหลาดพิกลขึ้นมา "กินแม้กระทั่งของพรรค์นี้เข้าไปหรอกนะ?"

ไป๋จิ่ว "..."

นางนิ่งเงียบไป

ก่อนจะเชิดหน้าตอบอย่างยโสว่า "แล้วจะทำไมล่ะ? ข้ากินแล้วใครจะทำไม"

สายตาที่เขามองไป๋จิ่วพลันมีความเลื่อมใสผุดขึ้นมาหลายส่วน

ผู้ที่กลืนกินเพลิงวิเศษ สิบรายมักถูกเพลิงวิเศษเผาผลาญจนมอดไหม้ไปเสียเก้า แม้จะเป็นสายเลือดหลงเหลือจากยุคบรรพกาล ก็ไม่เคยมีผู้ใดกล้าเสี่ยงภัยบ้าบิ่นถึงเพียงนี้

หากจิตวิญญาณแท้จริงไม่อาจสะกดข่มเพลิงวิเศษได้ ย่อมถูกเผาผลาญจนแหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน เกรงว่ากระทั่งเข้าสู่วัฏสงสารก็ยังทำไม่ได้

การกลืนลงไปตรงๆ กับการหลอมเพลิงวิเศษให้ผสานเข้ากับดวงจิตนั้นเป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง

นี่ถึงกับไม่เผานางให้ตายหรอกหรือ?

ทว่าในจังหวะต่อมา เขากลับเอ่ยถามคำถามหนึ่งที่ทำเอาไป๋จิ่วปรี๊ดแตกจนหลุดมาด

"แม้แต่เพลิงวิเศษยังกลืนลงไป ขี้เจ้าก็กินด้วยงั้นรึ?"

ไป๋จิ่วฟิวส์ขาดทันควัน "! ข้าจะสับเจ้าให้ตาย!!"