ตอนที่ 82 มาดูกันว่าใครจะกินใคร

มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นช้าๆ ทั้งเย็นยะเยือกและชั่วร้ายพิกล

"ที่นี่คือฝันร้ายของพวกเขา"

ไป๋จิ่วหรี่ตาลง "ภาพมายานี่เป็นฝีมือเจ้าสินะ คนธรรมดาในหมู่บ้านอู้หยิ่นที่หายตัวไปก็เป็นฝีมือเจ้าด้วย"

เขาไม่ปฏิเสธ "หิวก็ต้องกิน เจ้าเองก็ไม่ต่างกันไม่ใช่หรือ มันเป็นเพียงสัญชาตญาณของพวกเราเท่านั้น"

ไป๋จิ่วจ้องเขาเขม็ง "ฉงฉีชอบกินคนชั่ว เจ้าก็เลยจงใจล่อคนเข้ามาในแดนมายา ให้พวกเขาเวียนว่ายทำความชั่วซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระตุ้นความชั่วร้ายจากส่วนลึกที่สุดออกมา เลี้ยงวิญญาณชั่วของพวกเขาไว้เพื่อจับกินใช่หรือไม่"

ตอนที่มาถึงหมู่บ้านอู้หยิ่น นางก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยนี้แล้ว

สิ่งที่ทำให้นางรู้สึกคุ้นเคย แถมยังทำให้หวาดกลัวได้

ย่อมมีความเป็นไปได้มากที่สุดว่าคือเผ่าพันธุ์เดียวกัน

และเผ่าพันธุ์เดียวกันที่ว่านี้ ก็คือฉงฉี

ตอนที่เจอกันครั้งแรก นางรู้แค่ว่ากลิ่นอายบนตัวเขาคุ้นเคยยิ่งนัก

มันเป็นกลิ่นแบบเดียวกับตัวนางเอง

มาคราวนี้นางสามารถเรียกชื่อเขาได้ และรู้ร่างที่แท้จริงของเขาแล้ว

ฉงฉี... หนึ่งในสี่สัตว์อสูรบรรพกาล

เป็นเพราะการปรากฏตัวของเขา หมู่บ้านอู้หยิ่นถึงได้กลายสภาพเป็นเช่นนี้ และบริเวณโดยรอบซึ่งเดิมทีไม่ควรมีสัตว์วิญญาณหรือสัตว์อสูรเพ่นพ่าน ก็แปรสภาพไปเพราะเขามาสร้างแดนมายา ป้วนเปี้ยนกินคนอยู่ที่นี่ จนแปดเปื้อนไปด้วยไอปิศาจชั่วร้ายอันเข้มข้น

ฉงฉีเผยฟันขาวสะท้อนแสงเย็นเยียบ "ฉงฉีเป็นแค่ร่างจริงของข้า ไม่ใช่ชื่อข้าในตอนนี้ ชื่อของข้าตอนนี้คือเฉินซื่อ"

ไป๋จิ่วขมวดคิ้ว

ชื่อเชยสะบัดขนาดนี้เนี่ยนะ?

"ข้าเปลี่ยนชื่อให้เจ้าใหม่ดีกว่าไหม"

ฉงฉี "..."

ไป๋จิ่ว "ชื่อ 'ฉงปี้' ที่แปลว่าไอ้ยาจกถังแตกแล้วกัน แซ่ฉงเหมือนร่างจริงเจ้าเป๊ะ"

อุตส่าห์เก๊กท่าเป็นผู้มีการศึกษา รูปร่างหน้าตาก็เหมือนพวกบัณฑิต แต่สุดท้ายได้แค่นี้เนี่ยนะ??

สู้ตั้งชื่อว่าไอ้ยาจกถังแตกยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

สีหน้าของฉงฉีดูย่ำแย่ลง "ข้าเห็นคนในแดนมนุษย์ตั้งชื่อว่าเฉินซื่อกันตั้งเยอะแยะ หากไม่ใช่เพราะชื่อนี้ดี พวกเขาจะเอาไปตั้งกันหรือ"

ไป๋จิ่ว "..."

เก็ตละ ปิดคดีได้เลย

นี่มันสัตว์อสูรสายสอบตกไร้การศึกษาชัดๆ

"ดังนั้นเจ้าถึงได้กางเขตแดนมายาไว้ที่นี่ เพื่อเพาะเลี้ยงวิญญาณชั่วเอาไว้กินสินะ" ไป๋จิ่วเอ่ยเสียงขรึม

ท่านอาจารย์เคยบอกไว้ว่า ทุกสรรพสิ่งในโลกนี้ล้วนมีวิถีการเอาชีวิตรอดเป็นของตัวเอง

ตราบใดที่ไม่ทำลายสมดุลแห่งเต๋า ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ มาร หรือสัตว์อสูร ต่างก็มีห่วงโซ่อาหารของตน

เช่นเดียวกับที่ผู้บำเพ็ญดูดซับปราณวิญญาณฟ้าดิน และยึดครองดินแดนชีพจรวิญญาณไว้เพื่อการบำเพ็ญของตนและสำนัก

คนธรรมดาสามัญจึงถูกทอดทิ้งอยู่นอกชีพจรวิญญาณ ทั้งยากที่จะถือกำเนิดรากวิญญาณ และต้องตายไปอย่างง่ายดายกว่า

อาจเป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากสัญชาตญาณสัตว์อสูรในร่างของนางเองด้วย

นางจึงไม่ได้รู้สึกอะไรกับการเป็นส่วนหนึ่งของห่วงโซ่อาหารหรือพฤติกรรมนี้ของฉงฉีมากนัก

ตอนนี้นางแค่อยากรู้ว่า ตกลงแล้วเรื่องท่านยายมันเป็นอย่างไรกันแน่?

เหตุใดดวงวิญญาณของนางถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

ฉงฉียิ้มแสยะ "สถานที่แห่งนี้จะสะกิดและกระตุ้นความชั่วร้ายในก้นบึ้งจิตใจของพวกมันออกมา และความชั่วร้ายเหล่านั้น... ก็จะหล่อเลี้ยงวิญญาณของพวกมันจนกลายเป็นอาหารเลิศรสที่สุด"

ชั่วพริบตาเดียว เขาก็โผล่พรวดมาประชิดตรงหน้าไป๋จิ่วในระยะเผาขน

ร่างดรุณีน้อยของไป๋จิ่วนับว่าตัวเล็กนัก ขณะที่บุรุษผู้นี้กลับสูงกว่านางอย่างน้อยสองช่วงศีรษะ

เงาทึบทะมึนทาบทับลงมาในทันใด ทำเอานางรู้สึกอึดอัดจนหายใจแทบไม่ออก

ในจังหวะที่เขาพุ่งเข้ามา ความจริงนางก็คิดจะเผ่นหนีอยู่แล้ว

ทว่าพลังอันแข็งแกร่งนั้นกลับสะกดนางไว้กับที่ ทำให้นางขยับเขยื้อนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ยามนี้ไป๋จิ่วถึงได้ตระหนักว่า ช่องว่างระหว่างช่วงโตเต็มวัยกับวัยเยาว์นั้นห่างชั้นกันขนาดไหน

ตอนนี้นางน่าจะอยู่ในช่วงรอยต่อระหว่างวัยเยาว์กับช่วงกำลังเติบโต

ยามอยู่ต่อหน้าเผ่าพันธุ์เดียวกันที่โตเต็มวัยอย่างสมบูรณ์ นางจึงถูกพลังที่ต่างชั้นกันลิบลับนี้กดข่มจนสิ้นเชิง

เมื่อกลิ่นอายอันตรายคืบคลานเข้ามาใกล้ ไป๋จิ่วก็แยกเขี้ยวขู่เขาอย่างดุร้าย

เขี้ยวที่งอกออกมาในร่างมนุษย์ไม่ได้ยาวอะไรนัก ดูเหมือนเขี้ยวสุนัขเสียมากกว่า

มองดูแล้วไม่ได้มีพลังทำลายล้างน่ากลัวอะไรเลย แถมพอยิ่งอยู่บนใบหน้านุ่มนิ่มอ่อนเยาว์ของดรุณีน้อย จึงกลับกลายเป็นดูดุแบบน่ารักน่าเอ็นดูเสียอย่างนั้น

เขาหลุบตามองลงมา พลางยกมือขึ้นลูบศีรษะของนาง

"กลมๆ เล็กๆ... น่ารักจริงเชียว..." เขาถอนหายใจแผ่วเบา

ไป๋จิ่ว "..."

"ไม่รู้ว่างับลงไปคำหนึ่งแล้วจะยิ่งอร่อยขึ้นหรือเปล่า"

ไป๋จิ่ว "!!"

ประกายดุร้ายในดวงตาสัตว์อสูรสีทองของนางยิ่งทวีความเกรี้ยวกราดขึ้น

ข้าว่าแล้วเชียวว่าไอ้เวรนี่จ้องจะกินข้า!!

เมื่อเห็นสีหน้าของนาง ในดวงตาของเขากลับฉายแววใคร่รู้และนึกสนุกขึ้นมา เขาเอียงคอเล็กน้อยพลางพินิจท่าทีของนาง

จู่ๆ เขาก็เลียริมฝีปาก "ยิ่งอยากกินเข้าไปใหญ่..."

ทว่าสิ้นเสียงคำพูดของเขา หน้าอกกลับพลันถูกกัดกระชากไปคำหนึ่ง!

ความเจ็บปวดทำให้เขาต้องรีบถอยร่นไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว!

ส่วนหน้าอกของเขาก็ถูกกัดทึ้งเนื้อหลุดหายไปเป็นชิ้นจนเลือดเนื้อเหวอะหวะ!

คมเขี้ยวของไป๋จิ่วยังคงคาบเนื้อชิ้นที่ฉีกกระชากออกมานั้นไว้ นางแค่นยิ้มเย็น "มาดูกันว่าใครจะกินใคร!"