ตอนที่ 81 แดนมายา

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ไป๋จิ่วก็สะลึมสะลือตื่นขึ้น

ยามที่นางลืมตาตื่นขึ้นมา กลับพบว่าสถานที่ที่ตนอยู่นั้นมิใช่ที่เดิมก่อนหน้านี้อีกต่อไปแล้ว

นางกวาดสายตามองไปรอบด้านอย่างระแวดระวัง

ทว่ากลับไม่เห็นพวกฉู่ยวี่หว่านเลยแม้แต่คนเดียว

แต่ภาพรอบข้างกลับทำให้นางรู้สึกคุ้นตายิ่งนัก

ทั้งกระท่อมมุงจากอันคุ้นเคย ทางเดินปูแผ่นหินเขียว และม่านหมอกจางๆ ที่ไม่มีวันสลายไปนั่น

นี่มัน... หมู่บ้านอู้หยิ่นไม่ใช่เหรอเนี่ย?

ทว่าหมู่บ้านอู้หยิ่นตรงหน้านี้ กลับไม่เหมือนกับหมู่บ้านอู้หยิ่นในยามนี้

มันดูเหมือนกับหมู่บ้านอู้หยิ่นในอดีตมากกว่า

ทั้งที่เป็นภาพที่คุ้นเคยแท้ๆ แต่มันกลับทำให้นางรู้สึกขัดหูขัดตาและแปลกประหลาดอย่างรุนแรง

นางยันกายลุกขึ้นยืน

ทว่ากลับพบว่าท่าทางการยืนของตัวเองดูไม่ถูกต้อง

นางก้มมองมือของตนเอง

ดวงตาพลันเบิกกว้างเป็นประกาย

นางกลายร่างเป็นมนุษย์อีกแล้ว!

ในตอนนั้นเอง น้ำเสียงแหบพร่าสายหนึ่งก็ดังแว่วมาจากในม่านหมอก ร่างของไป๋จิ่วพลันสะท้านเฮือก

เงาร่างค่อมๆ นั้นยันไม้เท้าไผ่เดินโซซัดโซเซตรงมาทางนาง บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นของยายเฉินฉายแววกังวลร้อนใจ "ยายบอกกี่ครั้งกี่หนแล้ว ว่าอย่าไปเล่นกับพวกหมาตัวใหญ่ แล้วก็อย่าไปยุ่งกับพวกเด็กๆ นั่น..."

เงาร่างอันคุ้นเคยสายหนึ่งตรงหน้าค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหานาง

น้ำเสียงของหญิงชราแหบแห้ง เต็มไปด้วยความห่วงใย

ฝีเท้านางซวนเซ ร่างกายโอนเอนราวกับจะล้มมิล้มแหล่

"รีบกลับบ้านเร็วเข้า ยายตุ๋นซี่โครงหมูของโปรดที่เจ้าชอบกินที่สุดไว้ให้แล้วนะ..."

ยามที่นางเดินกะปลกกะเปลี้ยเข้ามา ขอบตาของไป๋จิ่วที่ยืนนิ่งอึ้งก็เริ่มแดงเรื่อขึ้นมา

"ท่านยาย!" นางกำลังจะวิ่งเข้าไปหา

แต่กลับเห็นอันธพาลสองสามคนเดินตรงเข้ามาเสียก่อน

ชายผู้เป็นหัวโจกแสยะยิ้มชั่วร้าย "นังแก่ใกล้ตาย ยังตามหาหมาของแกอยู่อีกเรอะ" เขาตบพุงตัวเองเบา ๆ "อยู่ในนี้โว้ย! พวกข้าเพิ่งอิ่มอร่อยไปมื้อใหญ่เลยล่ะ!"

"นั่นสิ เนื้อหมานั่นอร่อยชะมัด ยายเฉิน แกอยากลองชิมสักคำไหมล่ะ ฮ่าๆๆๆๆ"

พวกมันต่างพากันหัวเราะเยาะเย้ยนางอย่างร้ายกาจ

ยายเฉินได้ยินเช่นนั้นใบหน้าก็พลันซีดเผือด นางถลันตัวเข้าไปคว้าเสื้อของชายคนนั้นไว้แน่น "พวกเจ้าพูดอะไรนะ! พวกเจ้าทำอะไรไจ่ไจ๋ของข้า!"

ชายคนนั้นเหวี่ยงยายเฉินลงกับพื้นอย่างแรง สีหน้ารังเกียจเต็มทน "ก็บอกว่ากินไปแล้วไง แกหูหนวกหรือไงวะ!"

ยายเฉินน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม คลานกลับเข้ามาอีกครั้ง พลางตวาดด้วยความโกรธแค้น "คืนไจ่ไจ๋ของข้ามานะ! เจ้าพวกเดรัจฉาน!"

ทว่าสีหน้าของคนพวกนั้นพลันเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียม

"นังแก่รนหาที่ตาย!!"

พวกมันเงื้อหมัดแล้วเหวี่ยงใส่ยายเฉินทันที!

ในชั่วพริบตานั้น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งตลบอบอวล การเคลื่อนไหวของพวกมันคล้ายหยุดชะงักค้างอยู่กับที่

เงาร่างของเด็กสาวปรากฏขึ้นตรงหน้ายายเฉินอย่างกะทันหัน นัยน์ตาสัตว์ร้ายสีทองสว่างวาบขึ้นมาทันใด!

ชั่วพริบตานั้น คนพวกนั้นตรงหน้าก็แหลกสลายกลายเป็นหมอกเลือดในทันที!!

นางหันกลับมามองยายเฉินที่อยู่บนพื้น แล้วรีบเข้าไปประคองขึ้นมา

"ยายจ๋า! ข้าเอง ข้าคือไจ่ไจ๋นะ!"

นางเอ่ยด้วยความตื่นเต้น

ดวงตาฝ้าฟางของยายเฉินทอประกายขึ้นมาวูบหนึ่ง นางเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวตรงหน้า

"ไจ่ไจ๋..."

ไป๋จิ่วพลันดีใจจนเนื้อเต้น นางหมุนตัวรอบหนึ่งตรงหน้ายายเฉิน

"ใช่แล้ว ยายจ๋า ดูสิ ข้ากลายร่างเป็นคนแล้วนะ!"

เมื่อเห็นยายเฉินจ้องมองนางตาไม่กะพริบ ไป๋จิ่วก็นึกว่ายายไม่เชื่อ

จึงรีบบอกว่า "ยายจ๋า ข้าเองจริง ๆ นะ ข้าคือไจ่ไจ๋จริง ๆ!"

แววตาฝ้าฟางของยายเฉินเป็นประกายระยิบระยับ นิ้วมืออันเหี่ยวย่นเอื้อมมาลูบแก้มของเด็กสาว

"ยายเชื่อ ยายรู้... เจ้าคือไจ่ไจ๋ของยาย..."

ไป๋จิ่วดีใจสุดขีด โผเข้าไปกอดร่างของยาย

ทว่าพอกระโจนเข้าไป ยายเฉินที่เห็นอยู่ตรงหน้าเมื่อครู่กลับเลือนหายไปในพริบตา

ไป๋จิ่วชะงักค้างอยู่กับที่

"ยายจ๋า..."

ครู่ต่อมา เสียงของยายก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

"ไจ่ไจ๋ เจ้าไปไหนมาน่ะ..."

"ยายบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าอย่าไปเล่นกับพวกหมาตัวใหญ่ แล้วก็อย่าไปเล่นกับพวกเด็ก ๆ เจ้าโดนรังแกจนหนีไปแอบมาใช่ไหม"

เหมือนกับเมื่อครู่นี้ไม่มีผิด ไป๋จิ่วเห็นยายเฉินเดินออกมาจากสายหมอกเบื้องหน้าอีกครั้ง

ไป๋จิ่วขมวดคิ้วมุ่น

ทว่ายามนี้นางได้สติกลับมาแล้ว

ยายตายไปแล้ว

และเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ ก็คือเรื่องราวตอนที่ยายยังมีชีวิตอยู่

ถ้าอย่างนั้น นี่คือภาพลวงตางั้นเหรอ

"นางตายไปตั้งนานแล้ว นี่เป็นเพียงร่างวิญญาณของนางเท่านั้น" สุรเสียงบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้นชิดริมหูของนาง

ไป๋จิ่วหันขวับไปทันที

ใต้แสงจันทร์มีชายหนุ่มท่าทางราวกับบัณฑิตยืนอยู่ ใบหน้าซีดขาวประดับรอยยิ้มชวนขนลุก ครั้นเขาแสยะปาก ฟันสัตว์สองแถวอันน่าสะพรึงกลัวก็สะท้อนประกายเย็นเยียบใต้แสงจันทร์

ไป๋จิ่วเกร็งกล้ามเนื้อเงียบ ๆ นางจำใบหน้านี้ได้ หรือพูดให้ถูกคือ จำไอ้ตัวที่สวมหนังมนุษย์ตัวนี้ได้

"น่าประหลาดใจจริง ๆ" น้ำเสียงของเขาราวกับงูพิษเลื้อยผ่าน สายตาจับจ้องไป๋จิ่ว สิ่งที่เผยออกมาในปากคือฟันสัตว์อันแหลมคมเรียงถี่เป็นพรืดจริง ๆ "จำแลงกายเป็นมนุษย์ได้เร็วขนาดนี้เชียวหรือ..."

ไป๋จิ่ว : "..."

น่าเกลียดฉิบหายเลยโว้ย

นางทนไม่ได้จริง ๆ ที่ในปากคนจะมีของพรรค์นี้โผล่ออกมา

ถึงแม้ตอนข้าคืนร่างเดิมก็ไม่ได้ต่างอะไรกับแบบนี้นักก็เถอะ

แต่เป็นคนมันก็ต้องดูเหมือนคนสิฟะ

รสนิยมบ้าบออะไรเนี่ย

นางเคยได้ยินศิษย์พี่รองบอกว่า สัตว์อสูรบางตัวยามจำแลงร่างเป็นมนุษย์ จะคงลักษณะของสัตว์บางอย่างไว้ตามความชอบและรสนิยมของตน

แต่ที่เก็บฟันเอาไว้นี่ ข้าเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกเลย

"ที่นี่คือที่ไหน ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่" ไป๋จิ่วระแวดระวังเต็มที่ สายตาจ้องเขม็งไปยังเขา "แล้วดวงวิญญาณของท่านยายข้ามันเรื่องอะไรกัน"

ตอนนี้ไป๋จิ่วเดาตัวตนของชายคนนี้ออกแล้ว

หรือพูดให้ถูกคือ เดาร่างจริงของเขาออกแล้ว

นี่เป็นสัญชาตญาณของนางเช่นกัน

เหมือนกับที่เขาจำนางได้ตั้งแต่แวบแรกนั่นแหละ