ตอนที่ 80 พระเอกนี่หว่า

สัตว์ร้ายยักษ์ตรงหน้าแสยะเขี้ยวโง้ง นัยน์ตาสัตว์จ้องเขม็งมาที่นาง ก่อนจะโถมทะยานเข้าใส่ฉับพลัน!

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งตลบอบอวลขึ้นมาในชั่วพริบตา!

ม่านตาของฉู่ยวี่หว่านหดเล็กลงทันที กระบี่ชิงซวงในอุ้งมือสั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง ไอน้ำค้างแข็งที่เกาะอยู่บนคมกระบี่ถูกกระแสลมเกรี้ยวกราดฉีกกระชากจนแหลกสลาย!

"เคร้ง—!"

คมเล็บปะทะกับตัวกระบี่จนประกายไฟสว่างวาบสะท้อนตา ง่ามมือของฉู่ยวี่หว่านปริแตกเลือดสาดในพริบตา!

ไป๋จิ่วแผดเสียงคำราม กรงเล็บแหลมคมตวัดฟาดราวกับจะฉีกกระชากห้วงมิติ!

การจู่โจมของกรงเล็บนั้นถึงกับแตกแขนงออกเป็นเงาตกค้างนับสิบสายกลางอากาศ ประหนึ่งหมายจะฉีกร่างฉู่ยวี่หว่านให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!

ฉู่ยวี่หว่านถอยร่นอย่างลนลานจนเสื้อผ้าขาดวิ่น เส้นผมดั่งหมึกแผ่สยายท่ามกลางม่านหมอกโลหิต หัวไหล่ซ้ายปรากฏรอยแผลลึกจนมองเห็นกระดูกขาวโพลน!

ฉู่ยวี่หว่านกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก จ้องมองสัตว์ร้ายตรงหน้าด้วยความหวาดผวา

กระบี่ชิงซวงเคยหักสะบั้นไปแล้วครั้งหนึ่ง แม้จะหลอมสร้างขึ้นใหม่ แต่อานุภาพของมันก็ด้อยกว่าแต่ก่อนมากนัก

ยามอยู่ต่อหน้าสัตว์ร้ายอันน่าสะพรึงกลัวตัวนี้ พลังที่สำแดงออกมาได้ก็ทำได้เพียงแค่นี้

ความจริงไป๋จิ่วไม่ได้อยากจะมาพัวพันกับนางเอกนักหรอก

แต่นางอยากลองดูสักตั้ง

อยากลองดูว่าตัวเองจะฆ่าแม่นางเอกนี่ได้ไหม

หากตัวนางคือบั๊กของโลกใบนี้

เช่นนั้นจิตสังหารและอันตรายถึงชีวิตที่นางสร้างขึ้นต่อฉู่ยวี่หว่าน ก็อาจจะเป็นบั๊กด้วยเหมือนกัน

ยังไงเสียกฎของโลกใบนี้ ก็มีแต่การฆ่าฟันกันไปมาอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง

ในเมื่อฉู่ยวี่หว่านเริ่มเป็นภัยคุกคามต่อนางและสำนักอาจารย์ เช่นนั้นนางก็ขอชิงลงมือก่อนเพื่อความได้เปรียบ!

ทว่ามู่หรงเซิงที่โดนลูกหลงอยู่ข้างๆ กลับยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ได้ยื่นมือเข้าช่วยแต่อย่างใด

สายตาของเขาจับจ้องไป๋จิ่วเขม็ง แววตาฉายรอยคลางแคลงใจ

ขณะนี้ฉู่ยวี่หว่านกำลังกลิ้งหลบใต้กรงเล็บของไป๋จิ่วอย่างทุลักทุเล

อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ถูกย้อมด้วยรอยคราบเลือดจนเปรอะเปื้อนในพริบตาเดียว

ตามหลักแล้ว ฉู่ยวี่หว่านในตอนนี้ไม่ควรตกเป็นฝ่ายถูกไป๋จิ่วไล่ต้อนฝ่ายเดียวจนสะบักสะบอมขนาดนี้

แต่ตั้งแต่ที่ถ้ำหมื่นกระบี่เป็นต้นมา ไป๋จิ่วเริ่มกินดวงวิญญาณของผู้บำเพ็ญเพียรและแก่นปราณของสัตว์ปิศาจ นางจึงเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ

ฉู่ยวี่หว่านกำลังเติบโต ทว่าไป๋จิ่วเองก็เติบโตไปพร้อมกัน ถึงขั้นแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้ก่อนเวลาเสียด้วยซ้ำ

ยิ่งไปกว่านั้น ความเร็วและโอกาสในการพัฒนาของไป๋จิ่วยังเร็วกว่าและมีมากกว่าฉู่ยวี่หว่านเสียอีก

นอกจากโชควาสนาแล้ว ก็ยังมีพรสวรรค์อันล้ำเลิศแต่กำเนิดของไป๋จิ่วเอง

มิเช่นนั้นนางคงไม่สามารถสังหารผู้บำเพ็ญขั้นจินตานได้โดยตรง

ขอบเขตพลังของฉู่ยวี่หว่านในตอนนี้ยังไม่ทะลวงเข้าสู่ขั้นจินตานด้วยซ้ำ ต่อให้นางจะสามารถต่อสู้ข้ามขั้นได้ ก็รับมือได้แค่ขั้นจินตานเท่านั้น

เมื่ออยู่ต่อหน้าสัตว์ร้ายยุคบรรพกาลในร่างที่แท้จริง นางไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของไป๋จิ่วได้เลยสักนิด!

แค่แรงกดดันทางจิตอันมหาศาลของสัตว์ร้ายยุคบรรพกาล ก็เทียบเท่ากับสุดยอดอาวุธวิเศษชั้นยอดแล้ว

พอไป๋จิ่วประหลาดใจที่พบว่าแม่นางเอกไม่ได้ทะลวงขั้น หรือจู่ ๆ ก็มีพลังระเบิดตูมตามขึ้นมา ดวงตาของมันก็เป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

เช่นนั้นข้าก็ไม่เกรงใจละนะ!

สีหน้าของฉู่ยวี่หว่านบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัว ขณะมองดูกรงเล็บขนาดยักษ์กดทับลงมาหาตน

นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้สัมผัสถึงความตายอย่างใกล้ชิดถึงเพียงนี้!

มหันตภัยนั้นทำให้จิตวิญญาณของนางสั่นสะท้าน ราวกับวิญญาณทั้งร่างกำลังจะถูกฉีกกระชาก

ความหวาดกลัวและตกตะลึงไร้ที่มาทำให้เลือดลมทั่วร่างของนางแทบจะหยุดไหลเวียน!

นางจะตายงั้นหรือ

นางยังไม่ได้สร้างชื่อให้เลื่องลือไปทั่วยุทธภพ ยังไม่ได้ปีนขึ้นไปสู่จุดสูงสุดของโลกใบนี้ แล้วนางจะต้องมาตายอยู่ที่นี่หรือ!

ความจริงข้อนี้ทำให้นางไม่ยินยอม และเต็มไปด้วยความโกรธแค้น!

เหตุใดพลังที่เคยปะทุออกมาได้ทุกครั้งในยามคับขัน ถึงได้เงียบสงัดดั่งน้ำนิ่งในยามนี้กันเล่า!

ดวงตาทั้งสองข้างของนางแดงก่ำ จ้องเขม็งไปยังกรงเล็บแหลมคมของสัตว์ร้าย ราวกับแฝงความเคียดแค้นชิงชังเทียมฟ้า!

และในจังหวะที่กรงเล็บของไป๋จิ่วจวนเจียนจะฉีกร่างนางเป็นชิ้นๆ นั่นเอง!

พลังจิตสายหนึ่งที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าก็พุ่งตรงเข้ามาจู่โจมไป๋จิ่ว!

ชั่วพริบตาที่กรงเล็บกำลังจะทะลวงผ่านหัวใจของฉู่ยวี่หว่าน เสียงตวาดใสก้องก็แหวกอากาศดังขึ้น

"เดรัจฉาน!"

พลังนั้นต่างจากผู้บำเพ็ญทั่วไปโดยสิ้นเชิง หากแต่เป็นพลังที่อยู่เหนือกว่าผู้บำเพ็ญทั้งปวง!

ไป๋จิ่วกระโดดผลุงหลบการโจมตีนั้นได้อย่างหวุดหวิด!

ทว่าบนตัวก็ยังถูกพลังนั้นกรีดจนเกิดเป็นบาดแผลทางยาวสายหนึ่งจนได้!

เมื่อร่างนั้นปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรับร่างที่กระเด็นออกไปของฉู่ยวี่หว่านเอาไว้

ในหัวของไป๋จิ่วก็กระจ่างแจ้งถึงตัวตนของบุรุษผู้นั้นได้ทันที

เชี่ยเอ๊ย!

พระเอกนี่หว่า!!??

ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้มองหน้าไอ้คุณพระเอกชัดๆ สายหมอกระลอกหนึ่งก็พลันพัดกระหน่ำเข้ามาปกคลุมอาณาบริเวณนี้ไว้จนมิด!

ไป๋จิ่วรู้สึกเพียงว่าฟ้าดินหมุนเคว้ง ก่อนจะหมดสติล้มตึงไปในทันที

ในชั่วพริบตา ทุกคนก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย!