ตอนที่ 79 การสังหารหมู่ฝ่ายเดียว

ทว่านอกจากสัตว์อสูรระดับสวรรค์ที่สามารถเอ่ยปากพูดได้แล้ว

ก็ยังมีสายเลือดตกทอดจากยุคบรรพกาลที่ก้าวพ้นช่วงวัยเยาว์มาแล้วด้วย

ทว่าเห็นได้ชัดว่าในยามนี้ ไม่มีผู้ใดคิดเดาไปในทิศทางของสายเลือดตกทอดจากยุคบรรพกาลเลยสักคน

เมื่อได้ยินเสียงของไป๋จิ่ว มู่หรงเซิงก็ขมวดคิ้วมุ่นเช่นกัน

น้ำเสียงนี้ คล้ายจะคุ้นหูอยู่บ้าง...

เมื่อเห็นพยัคฆ์ยักษ์บนพื้นถูกอุ้งเท้าตบจนมันสมองกระจายตายคาที่ สีหน้าของมู่หรงเซิงก็พลันเคร่งขรึมลง แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

มู่หรงหลินได้รับผลสะท้อนกลับจากการตายของสัตว์พันธสัญญา นางกระอักเลือดคำโตออกมาอย่างรุนแรง

พอเห็นว่าไป๋จิ่วเหยียบสัตว์พันธสัญญาของตนจนตายคามือ

สีหน้าของมู่หรงหลินก็บิดเบี้ยว กรีดร้องคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวสุดขีด "เปิ่นเหลย! เจ้าทำอะไรลงไป!!"

"ข้าจะฆ่าเจ้า!"

ยามนี้ ท่านอาเฟิงและมู่หรงอวี่เฟยไม่อาจยืนกอดอกดูเฉย ๆ ได้อีกต่อไป

"เดรัจฉานสารเลว!" มู่หรงอวี่เฟยตวาดลั่น "เจ้ากล้าทำร้ายน้องสาวข้าหรือ!"

ทันใดนั้น ลำแสงสีทองสายหนึ่งก็พวยพุ่งออกมาจากแขนเสื้อของมู่หรงอวี่เฟย!

ลำแสงสีทองนั้นรวดเร็วปานสายฟ้า มัดพันร่างของไป๋จิ่วไว้แน่นในพริบตา!

พลังของเชือกเส้นนั้นรัดแน่นเข้าอย่างกะทันหัน!

ขนสีขาวราวหิมะของไป๋จิ่วถูกรัดจนเกิดรอยเลือดเป็นทาง

เชือกพันธนาการอสูร!

นี่คือหนึ่งในสมบัติวิเศษพิทักษ์ตระกูลของตระกูลมู่หรง!

หากมิใช่เพราะมู่หรงอวี่เฟยเป็นนายน้อยสายตรงที่ออกมาหาประสบการณ์ สมบัติวิเศษประจำตระกูลเช่นนี้ย่อมไม่มีทางพกติดตัวเขามาเด็ดขาด

ในหัวของไป๋จิ่วพลันแวบความจำเกี่ยวกับเซตติงของเชือกพันธนาการอสูรเส้นนี้ขึ้นมา

ตามเดิมแล้วไอ้ของพรรค์นี้เหมือนจะตกไปอยู่ในมือของนางเอก แล้วกลายเป็นสมบัติวิเศษคู่กายที่นางใช้ประจำไม่ใช่เหรอ

ตอนนี้ดันถูกพวกมันเอามาใช้มัดข้าเนี่ยนะ!?

ท่านอาเฟิงรู้ว่าสุนัขตัวนี้ไม่ธรรมดา ยามนี้จึงไม่กล้าประมาทเลินเล่อแม้แต่น้อย

"จับเดรัจฉานตัวนี้ไว้!" ท่านอาเฟิงตวาดเสียงเข้ม เหล่าผู้ติดตามต่างพุ่งทะยานเข้าไปพร้อมเพรียงกัน

มีเพียงมู่หรงเซิงเท่านั้นที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาคมลึกยากหยั่งถึง

มู่หรงหลินกรีดร้องอย่างเคียดแค้น "ท่านพี่! ฆ่ามัน!"

มู่หรงอวี่เฟยแสยะยิ้มเย็น "วางใจเถอะ ต่อให้มันเป็นสัตว์อสูรระดับสวรรค์ ก็อย่าหวังว่าจะดิ้นหลุดจากเชือกพันธนาการอสูรไปได้!"

หากอีกฝ่ายเป็นสัตว์อสูรระดับสวรรค์จริง ๆ ความแข็งแกร่งย่อมเทียบเท่าผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิง

พวกเขาไม่มีทางต่อกรกับสัตว์อสูรระดับสวรรค์ได้เลย

ทว่าเมื่อมีเชือกพันธนาการอสูร แม้จะเป็นระดับสวรรค์ก็ไม่มีปัญญาดิ้นหลุด!

และเมื่อคาดว่าไป๋จิ่วอาจเป็นสัตว์อสูรระดับสวรรค์ ในแววตาของมู่หรงอวี่เฟยและท่านอาเฟิงก็ยิ่งผุดประกายแห่งความโลภขึ้นมา

สัตว์อสูรระดับสวรรค์นั้นล้ำค่าทั่วทั้งร่าง!

หากสามารถสยบมันมาเป็นของตนได้ ย่อมเป็นขุมพลังอันยิ่งใหญ่ไร้ใดเปรียบ!!

"ระดับสวรรค์ หากฆ่าทิ้งคงน่าเสียดายแย่" แววตาของมู่หรงอวี่เฟยเผยความโลภออกมาอย่างโจ่งแจ้ง มุมปากยกยิ้มเย็นชา

ท่านอาเฟิงเองก็พลอยตื่นเต้นไปด้วย "นายน้อยปราดเปรื่องยิ่งนัก สัตว์ระดับสวรรค์ล้ำค่าทั่วทั้งตัว ประเมินค่ามิได้เลยขอรับ!"

ทันทีที่เชือกเส้นนั้นรัดเข้ากับร่างของไป๋จิ่ว นางก็เริ่มจะรำคาญขึ้นมาแล้ว

ดวงตาสัตว์คู่นั้นแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม ประกายโลหิตค่อย ๆ สาดแสงเข้มข้น

กรงเล็บของนางพลันคว้าดึงเส้นเชือกที่รัดรอบร่างเอาไว้

จากนั้นก็อ้าปากกัดลงไปเต็มแรง!

คมเขี้ยวอันเย็นเยียบพลันยืดยาวขึ้นในพริบตา!

สมบัติล้ำค่าที่โอ้อวดว่าสามารถพันธนาการได้แม้กระทั่งสัตว์อสูรระดับสวรรค์ กลับถูกนางกัดขาดสะบั้นในไม่กี่คำ!

ต้องรู้ก่อนว่าเทาเถี่ยนั้นคือสัตว์ร้ายบรรพกาล กลืนกินพิภพ กล้ำกลืนฟ้าดินได้ตามใจนึก

ความคมกริบของเขี้ยวมันสามารถบดขยี้ห้วงมิติและฉีกกระชากวิถีสวรรค์

เมื่อเติบใหญ่เต็มวัย แม้แต่ม่านพลังแห่งมิติคู่ขนานก็ยังมิอาจต้านทานพลังการกัดแทะของมันได้

ท่านอาจารย์เคยบอกตั้งนานแล้วว่า รอให้นางโตเต็มวัย ต่อให้เป็นเชือกมัดเซียนหรือโซ่สะกดมารก็เป็นได้แค่ของเล่นเอาไว้แทะลับฟันเท่านั้น

และในสภาพนางตอนนี้ การจะกัดเชือกพันธนาการอสูรให้ขาด ย่อมไม่ต้องออกแรงอะไรมากมายอยู่แล้ว

ทว่าการกระทำรวมถึงความโลภที่พวกมันมีต่อนาง ได้จุดประกายโทสะของนางเข้าอย่างจัง

แม่งเอ๊ย

เกลียดคนพรรค์นี้ที่สุด!

ยังเสือกคิดจะชำแหละศพข้าอีก!

เนตรอสูรของนางจับจ้องคนตรงหน้าตาไม่กะพริบ ไอสังหารที่พวยพุ่งขึ้นมาแผ่กำจายครอบคลุมทั่วฟ้าดินในชั่วพริบตา!

"รนหาที่ตาย"

ชั่วพริบตานั้น สายลมคาวเลือดก็พัดซัดเข้าใส่หน้า!

กลิ่นคาวโลหิตตลบอบอวลกลบทุกสรรพสิ่งในอากาศทันควัน!

เมื่อเห็นซากศพเกลื่อนกลาดเต็มพื้น กำปั้นของมู่หรงเซิงก็กำแน่นเข้าหากัน

ลมปราณในเส้นชีพจรไหลเวียนอย่างบ้าคลั่ง สายตาจับจ้องเงาร่างมหึมาที่กำลังก้าวเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้าเขม็ง

ยามนี้ ร่างไร้วิญญาณของสองพี่น้องตระกูลมู่หรงบิดเบี้ยวผิดรูป ดวงตาทั้งสองเบิกโพลง

ศพของท่านอาเฟิงยิ่งแหลกเหลวเป็นชิ้น ๆ เลือดเนื้อปนเปจนดูไม่ออก

ไม่ต้องพูดถึงเหล่าผู้ติดตามที่มีตบะต่ำต้อยกว่า ทั้งหมดล้วนกลายเป็นเศษเนื้อกระดูกกระจัดกระจายไม่เหลือชิ้นดี

การสังหารหมู่

นี่คือการสังหารหมู่อยู่ฝ่ายเดียว

มู่หรงเซิงยืนนิ่งไม่ไหวติง

ยามที่เขารับรู้ถึงอันตราย เดิมทีคิดจะฉวยโอกาสหลบหนีไป

ทว่าเมื่อได้เห็นศพเหล่านี้ ในหัวพลันนึกถึงซากสัตว์ร้ายในป่าผืนนั้นขึ้นมา

นอกจากพวกที่ถูกไฟแผดเผาแล้ว ซากสัตว์ร้ายส่วนหนึ่งกลับมีสภาพการตายแทบจะเหมือนกับศพเหล่านี้ไม่มีผิดเพี้ยน!

การค้นพบนี้เองที่ทำให้เขายังคงไม่หนีไปไหนจนถึงตอนนี้

ไป๋จิ่วยังคงจดจำคำพูดที่ศิษย์พี่ใหญ่เคยบอกกับนางได้ขึ้นใจ

ฆ่าคนไม่ปิดปาก เรื่องลำบากย่อมตามมา

หากปล่อยให้มีชีวิตรอด ก็รังแต่จะนำพาความยุ่งยากไม่รู้จบสิ้น

ตระกูลมู่หรงเดิมทีก็เป็นตระกูลบำเพ็ญเซียนใหญ่โต ในเมื่อผูกความแค้นต่อกันแล้ว อีกฝ่ายถึงขั้นคิดร้ายต่อนาง

เช่นนั้นก็จงตายไปซะ

หากไม่ตาย วันหน้าก็มีแต่จะตามมารังควานนางไม่เลิกรา

นางย่างสามขุมเข้าหามู่หรงเซิง ในดวงตาสัตว์ร้ายสีทองเปี่ยมด้วยจิตสังหารอันโจ่งแจ้ง

อย่าว่าแต่มู่หรงเซิงเป็นหนึ่งในพวกหมาเลียของแม่นางเอกเลย

ในเมื่อตอนนี้เขาเห็นร่างจริงของนางเข้าแล้ว นางก็ยิ่งไม่มีทางปล่อยให้เขารอดไปได้

"เจ้ามีความสัมพันธ์อันใดกับนาง" มู่หรงเซิงกลับจ้องตานางพลางเอ่ยถามเสียงขรึมในจังหวะนั้น

สายลมคาวเลือดพัดเส้นผมตรงหน้าผากของเด็กหนุ่มให้เปิดออก ดวงตาที่เคยมืดมนหม่นหมองมาตลอด บัดนี้กลับทอประกายสว่างวาบขึ้นมา

ทั้งพลังรอบกายของเขายังพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ลมปราณแท้จริงทะลวงจากระดับจู้จีขึ้นสู่จินตานในชั่วพริบตา!

ไป๋จิ่วไม่ตอบ เพียงเค้นคำพูดเย็นชาออกมาจากลำคอ "ตายซะ"

สิ้นเสียง อุ้งเล็บของสัตว์อสูรยักษ์ก็กวาดลมปราณแกร่งกร้าวที่พร้อมจะทลายขุนเขาถล่มศิลา ฟาดลงมาอย่างรุนแรง!

กระทั่งอากาศยังส่งเสียงระเบิดหวีดแหลมแสบแก้วหู!

ในเสี้ยววินาทีวิกฤตินั้นเอง ปราณกระบี่สว่างกระจ่างดุจแสงจันทร์สายหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศเข้ามา!

ประกายกระบี่ปะทะเข้ากับลมฝ่ามือระเบิดเสียงกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น คลื่นพลังซัดพาเอาซากศพและเศษเนื้อแขนขารอบด้านปลิวกระเด็นจนหมดสิ้น!

"เจ้าเป็นอะไรหรือไม่!" เงาร่างของฉู่ยวี่หว่านโฉบเข้ามา ขวางกระบี่ชิงซวงไว้เบื้องหน้ามู่หรงเซิง

คิ้วของมู่หรงเซิงกระตุก ในแววตาพาดผ่านความหงุดหงิดรำคาญใจอย่างเห็นได้ชัด ทว่าบนใบหน้ากลับเผยความยินดีระคนประหลาดใจ "เป็นเจ้านี่เอง..."

ฉู่ยวี่หว่านพยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปมองเงาร่างยักษ์ตรงหน้าทันที

ทว่าเมื่อนางมองเห็นภาพเบื้องหน้าชัดตา ม่านตาก็หดเกร็งลงอย่างฉับพลัน

"นี่มันตัวอะไรกัน"

ยามที่ได้เห็นสัตว์ยักษ์ตนนี้ ความสั่นสะท้านที่กระแทกเข้าสู่จิตวิญญาณโดยตรงทำให้ฉู่ยวี่หว่านเกิดความหวาดหวั่นขึ้นมาแวบหนึ่งเช่นกัน

โดยเฉพาะสภาพศพอันน่าอนาถเหล่านี้ ยิ่งทำให้นางตระหนกตกใจอย่างไม่อาจระงับ

"นี่มัน...สัตว์ร้าย" น้ำเสียงของนางแหบแห้ง ข้อนิ้วที่กำด้ามกระบี่แน่นจนซีดขาวเพราะออกแรงมากเกินไป

ตัวกระบี่รับรู้ถึงอารมณ์ของเจ้านาย จึงส่งเสียงสั่นสะเทือนก้องกังวานใส

สัตว์ร้ายจัดเป็นเผ่าพันธุ์ที่พบได้ยากยิ่ง ทว่าก็อันตรายถึงขีดสุดเช่นกัน

ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปยามจะทำพันธสัญญากับสัตว์อสูร ย่อมไม่มีทางเลือกทำสัญญากับสัตว์ร้ายเด็ดขาด

ด้วยเหตุที่สัตว์ร้ายฝึกให้เชื่องได้ยากยิ่ง หรือถึงขั้นฆ่าเจ้านายตัวเอง!

อีกทั้งสัตว์ร้ายยังมีสันดานกระหายเลือดรุนแรง โดยทั่วไปจึงมักจะแข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัวกว่าสัตว์วิญญาณและสัตว์ปิศาจมากนัก

ทว่า...สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าสัตว์ร้ายทั่วไป ก็คือสี่สัตว์ร้ายยุคบรรพกาล!

เวลานี้ฉู่ยวี่หว่านเริ่มคาดเดาในใจได้บ้างแล้ว ทว่ากลับไม่กล้าปักใจเชื่อ!

เพราะสี่สัตว์ร้ายยุคบรรพกาลมีตัวตนอยู่เพียงในตำนานเท่านั้น

เหตุใดจู่ ๆ ถึงได้มาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้เล่า?!

------------------———————เส้นคั่น—————————————————————

บางครั้งเวลาเขียนนิยายก็อาจจะลืมเซ็ตติ้งบางอย่างไปบ้าง หรือไม่ก็เขียนเพลินจนเตลิดไปหน่อย หากมีจุดไหนที่ระดับพลังดูสับสน หรือเซ็ตติ้งดูทะแม่ง ๆ ที่รักทุกคนสามารถเตือนได้เลยนะจ๊ะ