ตอนที่ 78 ระดับลึกล้ำเหรอ ไม่อร่อยหรอก

ศิษย์อาฉินไม่เคยรับศิษย์มาแต่ไหนแต่ไร แม้จะมีฐานะสูงส่งเป็นถึงผู้อาวุโสของสำนัก แต่กลับยินดีเพียงแค่เฝ้าความสงบเงียบอยู่ที่หอคัมภีร์ คอยสอนวิชาเช้าให้พวกศิษย์อยู่บ้างเป็นครั้งคราวเท่านั้น

ในสายตาของทุกคน ศิษย์อาฉินถือเป็นบุคคลที่เข้มงวดยิ่งนัก

ทว่าศิษย์น้องฉู่เป็นอัจฉริยะด้านการบำเพ็ญที่หาได้ยากยิ่ง แม้กระทั่งท่านอาจารย์เจ้าสำนักยังปฏิบัติต่อศิษย์น้องฉู่เป็นพิเศษ เหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องในสำนักต่างก็ประคบประหงมฉู่ยวี่หว่านไว้ในอุ้งมือเฉกเช่นเดียวกัน

ดังนั้นย่อมรู้สึกไม่พอใจกับน้ำเสียงเช่นนี้ของศิษย์อาฉินเป็นธรรมดา

ราวกับว่าศิษย์อาฉินมีอคติต่อศิษย์น้องฉู่อย่างไรอย่างนั้น

หลิงจือแม้จะรู้สึกว่าศิษย์อาฉินลำเอียงเข้าข้างเสี่ยวจิ่วมากเกินไปหน่อย แต่พอลองคิดดู เสี่ยวจิ่วน่ารักขนาดนี้ จะได้รับการเอ็นดูเป็นพิเศษก็เป็นเรื่องธรรมดา

ส่วนสาเหตุที่ฉินไห่ไม่ชอบฉู่ยวี่หว่าน นอกจากจะได้ยินเสียงในใจของเสี่ยวจิ่วแล้ว

ทุกคราที่ฉู่ยวี่หว่านมายังหอคัมภีร์ ผิวเผินดูนอบน้อมมีมารยาท ทว่าก้นบึ้งของแววตากลับซ่อนความหยิ่งผยองและถือดีเอาไว้ไม่อยู่

ถ้อยคำประจบสอพลอที่จงใจเอ่ยออกมาเหล่านั้น ทุกคำล้วนแฝงไปด้วยความเสแสร้ง

ประหนึ่งว่าตำราในหอคัมภีร์แห่งนี้ เขาสมควรจะต้องประเคนมอบให้นางด้วยสองมืออย่างไรอย่างนั้น

ซ้ำยังเอาเรื่องของเสี่ยวจิ่วมาเป็นประเด็นอยู่หลายครั้ง

เขาจึงไม่สบอารมณ์เป็นธรรมดา

สิ่งที่ทำให้ฉินไห่ตีตัวออกห่างและไม่พอใจฉู่ยวี่หว่านอย่างแท้จริง ก็คือเรื่องที่ถ้ำหมื่นกระบี่

แม้คนอื่นจะไม่รู้ แต่เขารู้ดีว่าฉู่ยวี่หว่านทำอะไรกับเสี่ยวจิ่วไว้บ้าง

เขาได้ยินความรังเกียจที่เสี่ยวจิ่วมีต่อฉู่ยวี่หว่านในใจ และรู้ด้วยว่าภายในถ้ำหมื่นกระบี่นั้น ฉู่ยวี่หว่านเกือบจะฆ่าเสี่ยวจิ่วตาย

คนที่มีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตถึงเพียงนี้

มีหรือที่เขาจะส่งเสริมเพาะบ่มสันดานชั่วร้ายของนาง

ส่วนเสี่ยวจิ่ว

นิสัยใสซื่อบริสุทธิ์ หากไม่ใช่คนที่คุกคามถึงชีวิต ย่อมไม่มีทางลงมือฆ่าใครซี้ซั้วเด็ดขาด

ดังนั้นแม้จะรู้ว่าบนตัวเสี่ยวจิ่วมีกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ เขาก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียง

เขาเชื่อใจเสี่ยวจิ่ว

สุนัขตัวน้อยที่กังวลว่าเขาจะหลับจนเป็นหวัดแล้วเอาเสื้อผ้ามาห่มให้ จะไปมีเจตนาร้ายอะไรได้?

ไป๋จิ่วย่อมไม่รู้ความคิดของฉินไห่

นางนึกเพียงว่าที่ศิษย์อาฉินลำเอียงเข้าข้างตน อาจเป็นเพราะตอนนี้ตนกลายเป็นคนที่ศิษย์อาฉินแอบติวเข้มให้เป็นพิเศษแล้วกระมัง

ว่ากันตามตรง ที่เพลิงวิเศษในร่างนางถูกสะกดไว้ได้ ส่วนใหญ่ต้องยกความดีความชอบให้กับการซึมซับไอพลังในหอคัมภีร์

ไม่อย่างนั้นนางยังกลัวอยู่เลยว่าจะถูกเผาตายเสียก่อน

การอ่านตำราและนอนหลับในหอคัมภีร์ ทำให้นางสามารถควบคุมความกระหายเลือดในร่างกายตัวเองได้

มีเพียงตอนฆ่าคนครั้งแรกเท่านั้นที่นางคุมความกระหายอยากทรมานฆ่าในร่างไม่ค่อยอยู่ แต่ตอนนี้โดยพื้นฐานแล้วนางควบคุมตัวเองได้หมดแล้ว

หลิงจือรีบประจบประแจงเอ่ยสนับสนุนขึ้นมาในเวลานี้ทันที "จริงเจ้าค่ะ ศิษย์อาเป็นคนยุติธรรมเสมอมา"

ซ่างกวนหมิงเยวี่ยไม่ได้เอ่ยสิ่งใดอีก แต่เห็นได้ชัดว่าสีหน้าดูไม่สู้ดีนัก

หลิงจือพลันนึกบางอย่างขึ้นมาได้ "จริงสิ คนที่ชื่อเซี่ยฉางเหิงทำไมถึงไม่มาล่ะ?"

ซ่างกวนหมิงเยวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย "ได้ยินว่าบาดเจ็บ ไม่สะดวกจะลงเขา การออกไปฝึกประสบการณ์ครานี้จึงขอยอมแพ้ไป"

ครานั้นมีศิษย์ร่วมสำนักของเซี่ยฉางเหิงที่รู้ความจริงเอ่ยขึ้นว่า "ศิษย์น้องเซี่ยถูกต้าจินจื่อกัดก้นไปคำหนึ่งเมื่อวาน เลือดสาดเปรอะเปื้อนไปหมด จึงได้ยกเลิกการเดินทางไปฝึกประสบการณ์ในครานี้"

สีหน้าของหลิงจือพลันซับซ้อนขึ้นมาทันที นางมองไป๋จิ่วด้วยสายตาสงสัย

ไป๋จิ่วแกล้งทำเป็นแหงนมองฟ้า

หลิงจือ "..."

เข้าใจละ

ต้าจินจื่อโดนเสี่ยวจิ่วสั่งมาแน่ ๆ

ถึงแม้ต้าจินจื่อเดิมทีจะเป็นฝ่ายที่เซี่ยฉางเหิงพาขึ้นเขามาเองแท้ ๆ แต่ตอนนี้มันกลับฟังแค่คำสั่งของเสี่ยวจิ่วคนเดียว

ไป๋จิ่วเอาอุ้งเท้ายกขึ้นถูปลายจมูก

ก็ใครใช้ให้เซี่ยฉางเหิงมาหัวเราะเยาะข้าเมื่อวานเล่า ข้าก็เลยส่งต้าจินจื่อไปสั่งสอนเขาสักยก

ใครจะไปรู้ว่าเนื้อก้นแทบจะแหว่งไปเกือบครึ่งขนาดนั้น

ยังดีที่ข้ากรอกโอสถทิพย์กับเม็ดยาสัตว์อสูรให้ต้าจินจื่อไปไม่น้อย

ไม่อย่างนั้นต้าจินจื่อคงโดนเซี่ยฉางเหิงซ้อมตายคาที่ไปแล้ว

หลังจากเดินตามกลุ่มไปได้ระยะหนึ่ง ไป๋จิ่วก็แยกตัวออกมาตามลำพัง

ในเมื่อฉู่ยวี่หว่านแอบแยกตัวไปฟาร์มเดี่ยวในป่าเพื่ออัปเวลแล้ว

ข้าก็ต้องตามไปจับตาดูบ้าง

ถ้าขืนปล่อยให้ฉู่ยวี่หว่าน "อัปเวล" จนของฟูลขึ้นมาจริง ๆ ละก็ สำนักของพวกข้าคงขยับเข้าใกล้หายนะแบบโดนล้างตี้ไปอีกก้าวแน่

แม้เรื่องของท่านย่าจะสร้างความสะเทือนใจให้ไป๋จิ่วอยู่บ้าง และทำให้จิตใจของนางหม่นหมองมาตลอด

แต่นางเข้าใจดีว่า คนตายไปแล้วก็คือตายไปแล้ว

สิ่งที่นางพอจะทำได้ มีเพียงตามหาตัวคนที่ฆ่าท่านย่าแล้วล้างแค้นให้สาสม

ส่งคนที่สมควรตายไปลงนรกซะ

นางแค่นึกเสียใจที่ไม่ได้กลับมาให้เร็วกว่านี้

แม้แต่วาระสุดท้ายของท่านย่าก็ยังไม่ได้เห็นหน้า

นี่คือความเสียดายเพียงหนึ่งเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจนาง

ท่านย่าเองเดิมทีก็ไม่ควรต้องมาตายไปเช่นนี้...

คนดีไม่ควรต้องมาตายแบบนี้

ทว่าโลกใบนี้ก็เป็นเช่นนี้เอง นางยอมรับความจริงได้ไว แต่ก็ไม่อาจปล่อยวางลงได้

ก่อนจะปลีกตัวไป ไป๋จิ่วกระซิบบอกหลิงจือเบาๆ ข้างหู

จากนั้นก็ดีดตัวแวบหายเข้าไปในแนวป่าโดยรอบ

"เสี่ยวจิ่วหิวแล้วเจ้าค่ะ เลยออกไปหาอะไรกิน ไม่ต้องไปสนใจนาง เดี๋ยวเสี่ยวจิ่วก็คงตามมาเอง" หลิงจือเอ่ยกับฉินไห่

ฉินไห่พยักหน้า มิได้ซักไซ้อะไรความต่อ

เขารู้อยู่แล้วว่าไป๋จิ่วจำเป็นต้องกินอาหาร ทั้งยังหิวบ่อย จึงทำเป็นหลับตาข้างลืมตาข้างเรื่องที่ไป๋จิ่วผละออกจากขบวน

หลังจากไป๋จิ่วแยกตัวออกจากกลุ่มคน ก็ตามกลิ่นของฉู่ยวี่หว่านไป

นึกไม่ถึงว่าระหว่างทาง นางจะดันมาเจอกับสองพี่น้องตระกูลมู่หรงเข้า

"นั่นมันหมาสารเลวตัวนั้นไม่ใช่รึ!" มู่หรงหลินตาไว สังเกตเห็นเงาร่างของไป๋จิ่วเป็นคนแรก

ฝีเท้าที่ก้าวไปข้างหน้าของไป๋จิ่วชะงักลงเล็กน้อย ก่อนจะถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างแนบเนียน

ซวยชะมัด

ทำไมต้องมาเจอไอ้บื้อสองตัวนี้อีกแล้ววะเนี่ย

คนตระกูลมู่หรงเห็นได้ชัดว่ากำลังหยุดพักรักษาอาการบาดเจ็บอยู่ที่นี่

และยามที่เห็นไป๋จิ่ว ทุกคนต่างก็ตื่นตัวระวังภัยขึ้นมาทันที

"เจ้าแส่รนหาที่ตายเองนะ!" แววตาของมู่หรงหลินเปี่ยมด้วยความเคียดแค้น ตอนนี้นางเปลี่ยนจากความรู้สึกอยากครอบครองในคราแรก กลายเป็นแทบอยากจะฉีกร่างไป๋จิ่วให้แหลกคามือ

ก็แหม ฝ่ามือฉาดนั้นของไป๋จิ่วฟาดนางกระเด็นจนใบหน้าแทบจะเสียโฉมไปเลยนี่นา

มู่หรงอวี่เฟยสีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง ในแววตาเผยจิตสังหารออกมาชัดเจนเช่นกัน

มู่หรงเซิงอยู่รวมกับพวกผู้ติดตาม เขากำลังนั่งสมาธิฟื้นฟูพลัง ยามเห็นไป๋จิ่วปรากฏตัว สายตาก็หรี่ลงเล็กน้อย

ท่านอาเฟิงเองก็จ้องไป๋จิ่วเขม็ง เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ "หมาของสำนักปี้อวิ๋นงั้นรึ?"

ไป๋จิ่วขี้เกียจจะต่อความยาวสาวความยืดกับพวกมัน จึงหมุนตัวเตรียมจะจากไป

ทว่ามู่หรงหลินกลับพลันแผดเสียงตวาดลั่น "เปินเหลย ฉีกมันเป็นชิ้นๆ ให้ข้า!"

ในพริบตา สัตว์ร้ายตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นฉับพลัน! เขี้ยวขาวโง้งดูเหี้ยมเกรียม พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่หอบเอาลมคาวโลหิตโถมเข้าใส่นาง!

บนใบหน้าของมู่หรงหลินผุดรอยยิ้มกระหยิ่มใจ นี่เป็นถึงสัตว์วิญญาณระดับลึกลับที่นางต้องทุ่มเทแทบแย่กว่าจะทำพันธสัญญามาได้

เดิมทีตั้งแต่ตอนอยู่ที่โรงเตี๊ยม นางก็คิดจะเรียกมันออกมาแล้ว

แต่ท่านอาเฟิงเตือนนางเอาไว้ว่า นางอายุน้อยเพียงนี้แต่กลับทำพันธสัญญากับสัตว์วิญญาณระดับลึกลับได้ จะตกเป็นเป้าสายตาและเป็นที่ริษยาของผู้คนได้ง่าย

นางจึงได้อดทนอดกลั้นเอาไว้

อีกอย่าง ตอนนั้นนางยังไม่ทันได้ลงมือ ก็โดนหมาตัวนั้นตบปลิวกระเด็นออกไปเสียก่อน

ตอนนี้ นางย่อมต้องสั่งสอนเจ้าหมาเวรนี่ให้สาสม!

ให้มันได้รู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของนางเสียบ้าง!

คราวนี้ท่านอาเฟิงมิได้ห้ามปราม มู่หรงอวี่เฟยเองก็ยืนกอดอก วางท่ารอชมเรื่องสนุก

เห็นได้ชัดว่า แม้เมื่อครู่ไป๋จิ่วจะแจกตบพวกเขากระเด็นไปคนละฉาด แต่เพราะรูปลักษณ์ภายนอกของไป๋จิ่วดูไม่มีพิษสงอะไร พวกเขาจึงยังไม่ได้นึกเกรงกลัวนางสักเท่าไร

ต่อให้มันจะไม่ใช่หมาธรรมดา แต่พวกเขาก็เชื่อว่าไม่มีทางที่มันจะเก่งกาจไปกว่าสัตว์วิญญาณโตเต็มวัยระดับลึกลับตัวนี้ไปได้

ที่มันตบพวกเขาปลิวได้ ก็น่าจะเป็นเพราะจู่โจมทีเผลอเสียมากกว่า

ทว่าในชั่วพริบตาต่อมา ภาพที่ทำให้ทุกคนต้องขนหัวลุกชันก็บังเกิดขึ้น

ในจังหวะที่เสือยักษ์ตัวนั้นโผเข้าใส่ไป๋จิ่ว!

ไป๋จิ่วเพียงแค่ตวัดกรงเล็บใส่ความว่างเปล่าอย่างสบายอารมณ์ ก็กดเสือยักษ์เขี้ยวโง้งตัวนั้นแบนติดพื้นตายคาที่!

ถูกต้อง กดจนตายคาที่ไปเลย!

รอยกรงเล็บขนาดยักษ์กดทับเสือตัวโตจนสิ้นใจ พร้อมกับเสียงกระดูกแตกละเอียดที่ชวนให้เสียวฟัน หัวเสือตัวนั้นแหลกกระจายในพริบตา เลือดสดๆ สาดกระเซ็น!!

ตัวนางถึงกับยืนอยู่ที่เดิมโดยไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว

ส่วนเสือยักษ์ตัวนั้นดูเหมือนจะยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายอย่างไร ลูกตาที่เบิกกว้างแตกโพล๊ะ เต็มไปด้วยความตระหนกหวาดผวา!

ไป๋จิ่วไม่ได้แผ่กลิ่นอายของตนเองออกมา เจ้าเสือยักษ์ตัวนี้จึงมิอาจสัมผัสได้ถึงแรงกดข่มทางสายเลือด

ยิ่งไปกว่านั้น สัตว์พันธสัญญายังปฏิบัติตามคำสั่งของผู้เป็นนายอย่างไร้สมอง มันถึงได้เอาชีวิตมาทิ้งไว้ในเงื้อมมือของไป๋จิ่วเช่นนี้!

ไป๋จิ่วก้มมองอุ้งเท้าของตนเอง จากนั้นก็ควักเอาแก่นอสูรออกมาฉับพลัน

"ระดับลึกลับเหรอ? ไม่อร่อยอะ" นางพึมพำออกมาคำหนึ่ง แล้วโยนแก่นอสูรที่เพิ่งควักออกมาทิ้งไปไกลลิบอย่างรังเกียจ

พอได้ยินนางพูดจา สีหน้าของคนตระกูลมู่หรงก็พลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ในแววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด

"มะ...มันพูดได้รึ?!"

สัตว์ที่สามารถเอ่ยปากพูดได้ อย่างน้อยก็ต้องเป็นระดับสวรรค์เชียวนะ!!