ตอนที่ 77 ความลำเอียงของศิษย์อาฉิน

คนของตระกูลมู่หรงไม่ได้กลับมาหาเรื่องอีก ทว่าด้วยเหตุนี้จึงผูกใจเจ็บแค้นกับสำนักปี้อวิ๋นเข้าเสียแล้ว

ส่วนไป๋จิ่ว นับแต่ได้รู้ความจริงเรื่องการตายของยายเฉินจากปากเสี่ยวเอ้อร์ นางก็ซึมเซาหงอยเหงามาโดยตลอด

ทั้งตัวห่อเหี่ยวไปหมด สองหูลู่ตกลง ดูไร้ชีวิตชีวาอย่างยิ่ง

หลิงจือรู้สึกสงสารจับใจ จึงอุ้มไป๋จิ่วไว้ในอ้อมอก ทั้งขยำทั้งนวด แล้วคอยลูบขนให้เป็นระยะ

นางไม่ได้มีความรู้สึกใด ๆ ต่อหญิงชราเฉินผู้นั้น

สัตว์ปิศาจอย่างพวกนางหาได้มีความรู้สึกของมนุษย์ปุถุชนมากนัก

ยิ่งไปกว่านั้น ยายเฉินก็ไม่ได้มีความสนิทสนมคุ้นเคยอันใดกับนาง

และโดยพื้นฐานแล้วสัตว์ปิศาจก็แทบไม่มีความเห็นอกเห็นใจใคร

แต่พอเห็นเสี่ยวจิ่วเป็นเช่นนี้ หลิงจือกลับรู้สึกหงุดหงิดใจเป็นล้นพ้น

ถึงขั้นเกิดความรู้สึกอยากจะฆ่าคนขึ้นมารำไร

เสี่ยวจิ่วที่ยามปกติทั้งน่ารักทั้งเฉลียวฉลาด บัดนี้กลับราวกับถูกสูบวิญญาณออกไป เห็นแล้วชวนให้อึดอัดทรมานใจนัก

มิน่าเล่า เมื่อก่อนเวลาศิษย์พี่ใหญ่เห็นเสี่ยวจิ่วอารมณ์ไม่ดีทีไร ถึงได้ถือกระบี่ตรงดิ่งไปหาเรื่องท้าตีท้าต่อยที่ยอดเขาอื่นตลอด

คราแรกนางยังนึกขันว่าศิษย์พี่ใหญ่หวงและห่วงเสี่ยวจิ่วเกินเหตุไปหรือไม่

มาบัดนี้พอได้เห็นสภาพของเสี่ยวจิ่ว นางถึงได้เข้าใจความรู้สึกของศิษย์พี่ใหญ่อย่างถ่องแท้

หลังจากพักผ่อนฟื้นฟูกำลังในโรงน้ำชาอยู่ครู่หนึ่ง ศิษย์สำนักปี้อวิ๋นทุกคนภายใต้การนำของฉินไห่ก็เริ่มออกสำรวจตรวจตราบริเวณโดยรอบ

ทว่าฉู่ยวี่หว่านกลับแยกตัวออกจากกลุ่มไปกะทันหัน

ซ่างกวนหมิงเยวี่ยเอ่ยขึ้น "ศิษย์น้องฉู่บอกว่ากังวลว่าเด็กหนุ่มตระกูลมู่หรงคนนั้นจะเกิดเรื่อง จึงตามไปดู นางทิ้งยันต์ส่งสารไว้ให้ข้า บอกให้พวกเราล่วงหน้าไปก่อน ไม่ต้องเป็นห่วงนาง"

เห็นได้ชัดว่ายามที่ซ่างกวนหมิงเยวี่ยเอ่ยประโยคนี้ออกมา เจือแววหึงหวงอยู่น้อย ๆ

ทั้งยังอดพึมพำเสียงเบาไม่ได้ว่า "ศิษย์น้องเป็นห่วงเด็กหนุ่มผู้นั้นเกินไปแล้ว"

เสียงในใจอันรำคาญใจของไป๋จิ่วพลันดังขึ้น

[นี่มันแยกวงไปฟาร์มป่าคนเดียวชัด ๆ]

[กลัวว่าขืนตามพวกเจ้าไปจะโดนแย่งวาสนา แย่งดูดค่าประสบการณ์ล่ะสิ ไอ้พวกทึ่มเอ๊ย]

[เจ้ายังจะมานั่งหึงอีก นางเอกในอนาคตมีผู้ชายล้อมรอบอีกตั้งเยอะแยะ เจ้ามันก็แค่ปลาตัวหนึ่งในบ่อปลาของนาง แถมยังเป็นไอ้งั่งในบ่อที่เล็กที่สุดด้วยซ้ำ]

ทันใดนั้น ซ่างกวนหมิงเยวี่ยก็พบว่าสายตาที่ศิษย์อาฉินกับหลิงจือมองมาที่ตนแฝงความเวทนาไว้ราง ๆ ทำเอาเขาใจคอไม่ดีขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

โดยเฉพาะหลิงจือ สายตาที่นางมองเขาไม่ได้มีแค่ความเวทนา แต่กลับแฝงแววล้อเลียนอย่างนึกสนุกด้วยกระมัง

สีหน้าของเขาจึงเริ่มกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที

เขาพูดอะไรผิดไปอย่างนั้นหรือ

ฉินไห่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "นางอยากจะไปที่ใดก็ปล่อยให้นางไปเถอะ ในเมื่อไม่คิดจะร่วมทางไปกับกลุ่ม หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ก็ไม่เกี่ยวกับสำนักปี้อวิ๋นทั้งสิ้น"

ซ่างกวนหมิงเยวี่ยไม่พอใจ น้ำเสียงจึงพลอยเย็นชาลงไปด้วย "ศิษย์อา อย่างไรเสียศิษย์น้องก็เป็นถึงศิษย์ในสำนักของท่านเจ้าสำนัก คำพูดของท่านนี้มิไร้น้ำใจเกินไปหน่อยหรือขอรับ"

ขณะพูดเขาก็เหลือบมองไป๋จิ่วแวบหนึ่ง "อีกทั้งยังลำเอียงเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเกินไปแล้ว"

ฉินไห่ขมวดคิ้ว "ข้าไปลำเอียงตั้งแต่เมื่อใด"

"เสี่ยวจิ่วตัวกระจิริดแค่นี้ หากเกิดเรื่องขึ้นมาเจ้าไม่สงสารบ้างหรือ ส่วนฉู่ยวี่หว่านตัวโตขนาดนั้น ทั้งทะนงตน ทั้งถือดี สารพัดลูกไม้และเรี่ยวแรงก็มีถมเถ ข้ายังต้องไปคอยเป็นห่วงนางอีกงั้นหรือ"

ไป๋จิ่ว "..."

ศิษย์อา ท่านเล่นลำเอียงเสียจนนางเขินไปหมดแล้วเนี่ย

แต่สะใจชะมัด!

สภาพที่เดิมทีหงอยเป็นผักต้ม มาตอนนี้พลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตาเห็น

หางด้านหลังส่ายรัวเร็วจนแทบจะเป็นใบพัดอยู่แล้ว

หลิงจือก็ยกมือแตะจมูกแก้เก้อ

ศิษย์อาฉินถึงกับลำเอียงเข้าข้างเสี่ยวจิ่วขนาดนี้เลยเชียวหรือเนี่ย

ซ่างกวนหมิงเยวี่ยเองก็ถึงกับสำลักคำพูดของฉินไห่จนพูดไม่ออก

เขาอยากจะโต้แย้ง ทว่ากลับหาถ้อยคำมาเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ก็อีกฝ่ายเล่นลำเอียงให้เห็นกันจะ ๆ โต้ง ๆ ขนาดนี้นี่นา!

เขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ

ศิษย์อาฉินที่มักจะเย็นชาเย่อหยิ่ง ไม่เคยสนิทสนมกับศิษย์คนไหนเลย กลับมาลำเอียงเข้าข้างหมาตัวหนึ่งเนี่ยนะ

แถมยังลำเอียงจนถึงขั้นไร้เหตุผลสิ้นดีเช่นนี้อีก