ตอนที่ 76 มีเพียงนางที่ทำให้เขาตื่นเต้นได้

เมื่อทุกคนได้ยินเสี่ยวเอ้อร์พูดถึงลูกหมาสีขาวตัวนั้นของยายเฉิน ก็เดาได้เลา ๆ ว่าอาจจะเกี่ยวข้องกับไป๋จิ่ว

แต่ในเวลาเช่นนี้ ทุกคนต่างรู้ความพอที่จะไม่ส่งเสียงเอะอะอันใด

มีเพียงฉินไห่ที่ทอดสายตามองไป๋จิ่วด้วยความสงสารระคนเวทนา

หากยายเฉินผู้นี้เป็นคนรู้จักของเสี่ยวจิ่วจริง เช่นนั้นเมื่อครู่นี้ที่เสี่ยวจิ่วออกไปตามหา ก็คงเป็นยายเฉินคนนี้นี่เอง

"แต่ผ่านไปไม่กี่วัน คนพวกนั้นก็หายตัวไปขอรับ" พอคิดถึงตรงนี้เสี่ยวเอ้อร์ก็ตัวสั่นสะท้านขึ้นมาทั้งร่าง "เอาเป็นว่าพวกท่านดื่มชาเสร็จแล้วก็รีบไปเถอะขอรับ หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา...คงไม่มีโอกาสได้ไปอีกแล้ว"

กรงเล็บแหลมคมใต้เบาะอุ้งเท้าของไป๋จิ่วยื่นกางออกมา จิกลึกฝังแน่นลงไปบนโต๊ะ

ซ่างกวนหมิงเยวี่ยเอ่ยถามขึ้นว่า "คนที่หายตัวไป จู่ ๆ ก็อันตรธานไปโดยไม่มีสาเหตุหรือ"

เสี่ยวเอ้อร์พยักหน้าแล้วก็ส่ายหน้าตาม "ก็ไม่เชิงว่าไม่มีสาเหตุขอรับ เพราะเคยมีคนเห็นว่าพวกนั้นเดินออกจากหมู่บ้านไปเองเหมือนโดนผีเข้า แต่พอพ้นเขตหมู่บ้านปุ๊บก็หายวับไปเลย"

พูดจบเสี่ยวเอ้อร์ก็รีบเก็บกวาดข้าวของถอยออกไป ดูท่าทางเหมือนเตรียมตัวจะเผ่นหนีอยู่รอมร่อ

ไป๋จิ่วลองนึกย้อนเนื้อเรื่องในนิยายและการตั้งค่าบางอย่างที่เกี่ยวข้อง

เรื่องที่คนในหมู่บ้านอู้หยิ่นหายตัวไป ในนิยายต้นฉบับบอกไว้ว่าพวกเขาถูกแดนลับกลืนกินเข้าไป

แถวหมู่บ้านอู้หยิ่นก่อกำเนิดแดนลับขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ และแดนลับนั่นก็มีแรงดึงดูดถึงตายต่อคนพวกนี้ ราวกับดอกไม้กินคนคอยล่อลวงชาวบ้านเข้ามาเขมือบทีละคน ๆ

แล้วแดนลับนี้ก็มีไว้ให้ฉู่ยวี่หว่านมาฟาร์มค่าประสบการณ์ชัด ๆ ระดับการบำเพ็ญของนางก็ทะลวงผ่านได้ในแดนลับนี้นี่แหละ

แถมยังเสริมพลังต่อสู้สุดแกร่งไว้เตรียมรับวาสนาชิ้นต่อไป ทำให้นางเฉิดฉายโดดเด่นเหนือคนอื่น

แต่ไอ้แดนลับบ้านี่มันก่อตัวขึ้นมายังไง ในนิยายกลับไม่ได้บอกไว้เลยสักนิด

สายตาของไป๋จิ่วเบนไปยังฉู่ยวี่หว่านโดยไม่รู้ตัว เห็นนางหลุบตาลง สีหน้าดูครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

นางรู้ดีว่าฉู่ยวี่หว่านต้องคิดจะแยกตัวไปลุยเดี่ยวแน่ ๆ

ก็นะ ตามสไตล์ของฉู่ยวี่หว่านแล้ว ยิ่งที่ไหนอันตราย นางก็ยิ่งได้กลิ่นอายของโชควาสนาไวเป็นพิเศษ

สัมผัสอันเฉียบไวต่อวาสนานี้ แทบจะเรียกได้ว่าเป็นพรสวรรค์ติดตัวมาแต่กำเนิดของนางเลยทีเดียว

ก็นี่มันตัวเปิดโปรชัด ๆ นี่นับเป็นหนึ่งในสูตรโกงของนางสินะ

และในนิยายต้นฉบับ นางก็แยกตัวจากกลุ่มจริง ๆ พอกลุ่มตกอยู่ในอันตรายถึงค่อยโผล่มา ตอนนั้นนางได้วาสนาในแดนลับนี้ไปแล้ว ระดับการบำเพ็ญก็พุ่งพรวดพราด จากนั้นก็ถือโอกาสช่วยทุกคนออกมาแบบสวย ๆ

ตามบทเดิม ที่นี่เป็นแค่แดนลับเล็ก ๆ ธรรมดา ไม่ได้อันตรายอะไรมากมาย

แต่สัญชาตญาณของไป๋จิ่วกลับเตือนว่า ที่นี่ดูเหมือนจะไม่ง่ายดายขนาดนั้น

เพราะนางสัมผัสได้ว่าในละแวกนี้ คล้ายมีบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าซุกซ่อนอยู่

ฉินไห่หรี่ตาลงลุ่มลึก "ในเมื่อตอนนี้ทุกคนมากันพร้อมหน้าแล้ว ก็จงเคลื่อนไหวร่วมกัน ที่นี่เกรงว่าจะไม่ธรรมดาเสียแล้ว อีกอย่าง หากพบเจอตระกูลใหญ่ผู้บำเพ็ญเซียนหรือผู้บำเพ็ญคนอื่น จงพยายามหลีกเลี่ยงการปะทะให้มากที่สุด"

ในเมื่อเรื่องชาวบ้านหายตัวไปอย่างผิดปกตินี้ ย่อมไม่แปลกอันใดที่จะดึงดูดผู้บำเพ็ญคนอื่นรวมถึงคนจากตระกูลบำเพ็ญเซียนมา

หากมีใครผ่านมา ย่อมต้องแวะเข้ามาสืบดูให้รู้แจ้ง

ถือโอกาสพาบรรดารุ่นเยาว์มาหาประสบการณ์ฝึกฝน หากโชคดีก็อาจจะได้สมบัติสวรรค์โอสถทิพย์ติดไม้ติดมือกลับไปบ้าง

และเพราะเหตุนี้ พวกเขาจึงได้มาเจอกับคนของตระกูลมู่หรงที่นี่

กล่าวจบเขาก็มองไปยังไป๋จิ่ว ก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงหนักแน่นอีกประโยคหนึ่งว่า "แต่ก็ไม่ยินยอมให้ผู้ใดมาหยามเกียรติศิษย์สำนักเราเช่นกัน"

บรรดาศิษย์ทุกคนประสานเสียงตอบรับ "พวกศิษย์จะจดจำไว้"

มีเพียงฉู่ยวี่หว่านเท่านั้นที่ไม่ได้เอ่ยคำใด แววตาคล้ายกำลังครุ่นคิดบางสิ่ง

ยามที่เบนสายตามายังไป๋จิ่ว ในแววตาก็เจือความเจ้าเล่ห์วางแผนไว้หลายส่วน

ส่วนไป๋จิ่วในเวลานี้ ในหัวยังคงคิดถึงเรื่องการตายของยาย จึงไม่ได้สังเกตเห็นสายตาของฉู่ยวี่หว่านเลย

ด้านคนของตระกูลมู่หรงที่ถูกไป๋จิ่วตบกระเด็นไปสามฝ่ามือ ก็พากันหวาดผวาในพลังอันแข็งแกร่งของไป๋จิ่วเช่นกัน

แม้สองพี่น้องมู่หรงยังอยากจะมาล้างแค้นพวกตน แต่ก็ถูกผู้อาวุโสในตระกูลห้ามปรามเอาไว้

"ยังจะหมาบ้านอยู่อีก พวกเจ้าดูไม่ออกหรือว่าหมาตัวนั้นไม่ใช่หมาธรรมดา!" ท่านอาเฟิงตวาดเสียงเย็น "พวกเจ้าอยากรนหาที่ตายกันหรือไง!?"

สองพี่น้องแม้จะมีสีหน้าไม่ยินยอมพร้อมใจ ทว่าเมื่อถูกพลังบำเพ็ญของท่านอาเฟิงกดข่มไว้ จึงมิกล้าบุ่มบ่ามลงมือ

เพราะถูกฝ่ามือนั้นตบเข้าให้ จนป่านนี้ดวงจิตวิญญาณของพวกเขายังคงสั่นสะท้านไม่หาย

"สำนักปี้อวิ๋นมันวิเศษวิโสมาจากไหนกัน!" มู่หรงหลินใบหน้าเปี่ยมด้วยเพลิงโทสะ "คอยดูเถอะ!"

นางหันขวับไปมองมู่หรงเซิงที่อยู่ข้างกาย แล้วปรี่เข้าไปถีบเขาหนึ่งที "แล้วยังมีเจ้าตัวไร้ประโยชน์อย่างเจ้าอีก! มีเจ้าไว้จะมีประโยชน์อันใด! รู้อย่างนี้ข้าไม่พาเจ้าออกมาด้วยเสียก็ดี!"

มู่หรงเซิงส่งเสียงครางอู้อี้ในลำคอพลางถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ยอมให้อีกฝ่ายทุบตีและด่าทอตามใจชอบ

แววตาของเขาหม่นแสงลึกล้ำ ทว่าในห้วงความคิดกลับผุดภาพใบหน้าของดรุณีน้อยอีกคนหนึ่งขึ้นมา

ล้วนเป็นสตรีเหมือนกัน และกำลังทุบตีเขาอยู่เหมือนกัน

แต่ไฉนกัน มีเพียงเด็กสาวคนที่หมายจะฟันเขาให้ตายคนนั้น... ถึงทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นจนเลือดในกายพลุ่งพล่านได้ถึงเพียงนี้...