ตอนที่ 75 ความตายของยายเฉิน

อย่าว่าแต่เสี่ยวเอ้อร์ที่เป็นคนธรรมดาเลย แม้แต่คนอื่นๆ ในเวลานี้ก็ยังตกตะลึงจนตาค้าง

แม้บางคนจะเคยเห็นฝีมือที่ไป๋จิ่วแสดงออกมาในสำนักมาบ้างแล้ว แต่ก็ไม่เคยเห็นมาก่อนว่าแรงตบของมันจะทรงพลังได้ถึงเพียงนี้

ชั่วขณะนั้น สายตาที่ทุกคนมองไปยังไป๋จิ่วพลันเปลี่ยนไปจากเดิม

สายตาที่ฉินไห่มองไป๋จิ่วทอประกายลึกล้ำขึ้นเช่นกัน

เสี่ยวจิ่วเติบโตได้รวดเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ

ซ้ำยังดูเหมือนว่านางจะเริ่มใช้พลังดั้งเดิมของตนได้อย่างชำนาญแคล่วคล่องขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

พลังชนิดนี้ของนางมิใช่พลังจิต และมิใช่ลมปราณแท้ที่พวกผู้บำเพ็ญเซียนใช้กัน

หากแต่เป็นพลังดั้งเดิมอันบริสุทธิ์สายหนึ่ง

ประหนึ่งพานกู่ที่กำเนิดมาพร้อมพลังผ่าเบิกความโกลาหล

เรียบง่ายไร้การปรุงแต่ง ทว่าแข็งแกร่งจนน่าหวาดหวั่น

สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนแล้ว มีเพียงผู้บำเพ็ญกายเท่านั้นที่ร่างกายจะมีเรี่ยวแรงมหาศาลเช่นนี้ได้

ทว่าผู้บำเพ็ญกายนั้นยากจะพานพบในรอบพันปี ซ้ำยังไม่มีใครยอมทนลำบากฝึกขัดเกลาร่างกาย

เสี่ยวจิ่วไม่ใช่ผู้บำเพ็ญกาย เช่นนั้นย่อมเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือพลังดั้งเดิม

หลิงจือซึ่งเป็นมหาปิศาจเช่นกันแม้จะประหลาดใจ แต่เมื่อนึกถึงร่างที่แท้จริงของเสี่ยวจิ่วแล้ว เรื่องนี้ก็ดูสมเหตุสมผลขึ้นมาทันที

หนึ่งในสี่สัตว์ร้ายยุคบรรพกาล...

ย่อมแตกต่างจากสัตว์ปิศาจอย่างพวกตนเป็นธรรมดา

แม้สายเลือดสัตว์ปิศาจของพวกตนจะนับเป็นเชื้อสายที่ตกทอดมาจากยุคบรรพกาล ทว่าหากเติบโตเต็มที่แล้ว เสี่ยวจิ่วย่อมบดขยี้พวกตนได้อย่างสิ้นเชิง

เสี่ยวเอ้อร์เดินตัวสั่นงันงกเข้ามา เสียงที่เปล่งออกมาก็สั่นเครือไปด้วย

"นายท่านทั้งหลาย ดื่มชาเถิดขอรับ..." เขามองรูกลวงโบ๋เหล่านั้นแทบจะร่ำไห้ออกมา

ให้ตายเถอะ เหล่าท่านเซียนพวกนี้โผล่มาจากไหนกัน ถึงได้เกือบจะพังร้านของเขาจนแหลกละเอียดแบบนี้

หลิงจือรู้ความอย่างยิ่ง นางล้วงก้อนเงินตำลึงออกมาจากอกเสื้อแล้วโยนให้เสี่ยวเอ้อร์

เสี่ยวเอ้อร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแก้มแทบปริ

"ขอบพระคุณแม่นางขอรับ!"

จากนั้นก็ถือโอกาสเปิดปากคุยจ้อด้วยความแปลกใจ "วันนี้นับว่าโชคดีแท้ๆ ปกติหมู่บ้านเราแทบไม่มีแขกมาเยือน ยิ่งช่วงสองสามเดือนมานี้ไม่รู้เป็นอย่างไร ในหมู่บ้านมักเกิดเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน เลยยิ่งไม่มีใครกล้าแวะมาอีก"

เขาเช็ดก้อนเงินไปพลางกล่าวต่อ "ข้าขอเตือนพวกท่านสักคำ ดื่มชาเสร็จแล้วก็รีบไปเถิด หมู่บ้านเราไม่สงบสุขเอาเสียเลย โรงน้ำชาแห่งนี้เปิดอีกสักสองวันก็เตรียมจะปิดตัวแล้วเหมือนกัน"

ไป๋จิ่วผึ่งหูขึ้นทันควัน

มาแล้วๆ NPC ขายข้อมูลมาแล้ว!

เป็นไปตามคาด ฉู่ยวี่หว่านเอ่ยถามขึ้นมาทันที "หมู่บ้านอู้หยิ่นเกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ"

คนอื่นๆ ต่างก็ตั้งใจฟังเช่นกัน

เสี่ยวเอ้อร์เห็นพวกนางดูไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไป จึงลดเสียงลงแล้วเริ่มเล่า

"ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ตั้งแต่เมื่อไม่กี่เดือนก่อน หมู่บ้านเราก็เริ่มมีเรื่องประหลาด มีคนหายตัวไปอยู่เรื่อยๆ... พลอยหายสาบสูญไปแล้วก็หาตัวไม่เจออีกเลย"

เสี่ยวเอ้อร์พูดไปพลางเหลือบมองไป๋จิ่ว แล้วเอ่ยต่ออย่างลื่นไหล "อย่างเช่นเมื่อช่วงก่อน พวกอันธพาลไม่กี่คนที่ซ้อมยายเฉินทางทิศตะวันออกจนตาย จู่ๆ ก็หายตัวไปเหมือนกัน จะว่าไป ก่อนที่ยายเฉินจะถูกตีตาย นางยังตามหาหมาอยู่เลย เป็นหมาน้อยสีขาวตัวหนึ่งเหมือนกันนี่แหละ"

ม่านตาของไป๋จิ่วพลันวาบประกายสีแดงชาดขึ้นมาสายหนึ่ง

หลิงจือเองก็จับสังเกตอะไรบางอย่างได้ จึงซักถามต่อทันที "ยายเฉินหรือ ใช่ยายเฉินที่อาศัยอยู่หลังต้นซิ่งใหญ่ทางฝั่งตะวันออกหรือไม่"

เมื่อครู่ตอนที่พวกนางเดินทางกลับมา เสี่ยวจิ่วเพิ่งจะชี้ให้ดูสถานที่ที่นางเคยอาศัยอยู่กับท่านย่า ซึ่งก็คือหลังต้นซิ่งทางทิศตะวันออกนั่นเอง

เสี่ยวเอ้อร์ประหลาดใจ "แม่นางรู้จักนางด้วยหรือ"

หลิงจือเหลือบมองไป๋จิ่วแวบหนึ่งแล้วพยักหน้า "รู้จัก เจ้าช่วยเล่าให้ข้าฟังหน่อยได้หรือไม่ว่าที่บอกว่านางถูกตีตายนั้นเป็นมาอย่างไร"

เสี่ยวเอ้อร์ได้ยินหลิงจือบอว่ารู้จัก จึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมาอย่างหมดเปลือก

"ก็ยายเฉินผู้นั้นน่ะสิ เมื่อหลายเดือนก่อนดูเหมือนจะเก็บลูกหมามาตัวหนึ่ง แต่ผ่านไปไม่กี่วันหมาน้อยตัวนั้นก็หายไป ยายเฉินนี่ราวกับผีเข้าสิง เที่ยวเดินตามหาลูกหมาไปทั่วทุกวัน เจอหน้าใครก็ถาม พวกท่านคิดดูเถิด หมาวิ่งเตลิดหายไปแล้วจะกลับมาง่ายๆ ได้อย่างไร แต่ยายเฉินกลับไปนั่งรออยู่ใต้ต้นกุ้ยฮวาราวกับก้อนหินอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน"

หางของไป๋จิ่วแข็งค้างอยู่กับที่ ไม่กระดิกเลยแม้แต่น้อย

เสี่ยวเอ้อร์เล่าต่อ "จากนั้นตรงปากหมู่บ้านมีอันธพาลอยู่สองคน นำโดยเจ้าจางหู่ เดิมทีพวกมันก็ไม่ใช่คนดีเด่อะไรอยู่แล้ว พอยายเฉินเดินตามหาหมา พวกมันก็แกล้งบอกว่าเอาเจ้าหมาน้อยตัวนั้นไปตุ๋นกินแล้ว พวกท่านคิดดูเถิด ยายเฉินจะทนรับความสะเทือนใจปานนั้นไหวได้อย่างไร ตอนนั้นเลยเหมือนคนเสียสติจะไปสู้ตายกับพวกจางหู่ให้ได้ สุดท้ายพวกจางหู่ลงมือหนักไปหน่อย เลยพลั้งมือตียายเฉินจนตาย"

พูดพลางเสี่ยวเอ้อร์ก็ถอนหายใจออกมา "ผู้ใหญ่บ้านด่าพวกจางหู่ไปยกหนึ่ง แล้วก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ ในเมื่อยายเฉินแก่ชราปูนนี้แล้ว อยู่ได้อีกไม่กี่ปีก็คงตาย เรื่องนี้จึงปล่อยให้เงียบหายไป ศพของยายเฉินก็ถูกเอาไปโยนทิ้งไว้ที่สุสานไร้ญาติขอรับ"