ตอนที่ 74 เกลียดพวกขี้เก๊กที่สุดเลย

สีหน้าของผู้อาวุโสตระกูลมู่หรงท่านนั้นในยามนี้ก็ดูพิลึกพิลั่นอยู่บ้าง บอกไม่ถูกว่ามันคือสีหน้าแบบไหนกันแน่

ท่าทางเหมือนอยากจะพูดแต่ก็หยุด พอยั้งปากได้ก็อยากจะพูดขึ้นมาอีก

"สำนักปี้อวิ๋นของพวกท่าน... เป็นถึงมหาสำนักในแดนบำเพ็ญเพียร นี่... ให้หมาเป็นศิษย์สายในรึ?"

สุดท้ายก็เค้นประโยคที่ไม่เป็นสับปะรังเคออกมาได้หนึ่งประโยค

เห็นได้ชัดว่าผู้อาวุโสตระกูลมู่หรงท่านนี้ระบบประมวลผลทางภาษาพังพินาศไปแล้วเพราะคำพูดของฉินไห่เมื่อครู่

ไป๋จิ่วเชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิ สองหูปุกปุยตั้งชันขึ้นมาทันที

[ไม่เคยเห็นหรือไง?]

[เดี๋ยวจะเปิดหูเปิดตาให้ดูเดี๋ยวนี้แหละ!]

[มาเลย! สบตาข้าสิวะไอ้พวกเวร!]

หลิงจือ: "..."

ฉินไห่: "..."

สองพี่น้องตระกูลมู่หรงได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะอย่างเกินเบอร์ออกมา เสียงหัวเราะนั้นแหลมสูงบาดหู ดังก้องสะท้อนไปทั่วทั้งโรงน้ำชาไม่หยุด

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ..."

มู่หรงหลินหัวเราะจนตัวงอหงายหลัง น้ำตาเล็ดตรงหางตา "ผู้อาวุโสล้อเล่นกระมัง? สำนักเซียนสำนักหนึ่งกลับรับหมาเป็นศิษย์สายในเนี่ยนะ? ก็แค่หมาตัวเดียว ถึงกับคุ้มให้พวกท่านกุข้ออ้างพรรค์นี้ขึ้นมาเชียวหรือ?"

มู่หรงอวี่เฟยก็แค่นหัวเราะออกมา แววตาเปี่ยมด้วยความเหยียดหยาม "สำนักปี้อวิ๋นรับหมาเป็นศิษย์? หรือว่าคนในสำนักของพวกท่าน... จะไม่ใช่มนุษย์มนาไปหมดทั้งสำนัก?" เขาจงใจลากเสียงยาว สายตากวาดมองผู้คนที่อยู่ในที่นั้น "คงมิใช่ว่าทุกท่านที่นั่งอยู่ที่นี่ ก็ไม่ใช่คนไปด้วยหรอกนะ?"

สีหน้าของหลิงจือเปลี่ยนไปอย่างมีเลศนัยเล็กน้อย

ไป๋จิ่วนั่งหมอบอยู่อย่างสงบนิ่ง มีเพียงปลายหางที่กระดิกไหวเบาๆ

ไม่ บนยอดเขาจั้ววั่งต่างหากที่ไม่ใช่คน

แต่ก็คงเพราะยอดเขาจั้ววั่งไม่มีใครเป็นคนเลย ท่านอาจารย์ถึงได้เก็บข้ากลับไปละมั้ง

ในเมื่อสรรพสัตว์อะไรก็เก็บมาหมดแล้ว จะมีหมาอย่างข้าเพิ่มอีกสักตัวก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่

พูดถึงหมา...

ป่านนี้ไม่รู้ว่าไอ้หมาบ๊องต้าจินจื่อที่เมื่อก่อนชอบวิ่งตามตูดข้าต้อยๆ เป็นอย่างไรบ้างแล้ว

กับไอ้สองพี่น้องนี่ ข้าขี้เกียจจะเสวนาด้วยซ้ำ

รอยหยักในสมองมีอยู่น้อยนิด ออกมาเป็นได้แค่วัตถุดิบตัวประกอบกระสอบทรายแท้ๆ

ซ่างกวนหมิงเยวี่ยในฐานะศิษย์ใต้สำนักของเจ้าสำนักปี้อวิ๋น ยามนี้ย่อมทนเห็นคนอื่นดูหมิ่นสำนักไม่ได้เช่นกัน

กำลังจะอ้าปากพูด กลับถูกฉู่ยวี่หว่านกดมือห้ามไว้เสียก่อน

ซ่างกวนหมิงเยวี่ยจึงยอมสะกดกลั้นอารมณ์ไว้

ฉินไห่เอ่ยเสียงเย็นเยียบ "ข้าจะบอกเป็นครั้งสุดท้าย ไป๋จิ่วคือศิษย์สายในของสำนักปี้อวิ๋น หากจะซื้อหมา จงไปที่อื่น"

สีหน้าของหลิงจือก็บึ้งตึงลงเช่นกัน "พวกเจ้าฟังภาษามนุษย์ไม่รู้เรื่องรึ? ถ้าฟังไม่รู้เรื่อง ให้เสี่ยวจิ่วพูดให้ฟังดีหรือไม่?"

ไป๋จิ่ว: "..."

ศิษย์พี่พูดแบบนี้หมายความว่าไงเนี่ย?

กลายเป็นว่าที่ข้าพูดไม่ใช่ภาษามนุษย์ว่างั้นเถอะ??

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังให้ความร่วมมือกับศิษย์พี่ด้วยการเห่าออกไปสองสามที

ไป๋จิ่ว: "โฮ่งๆๆ!!!"

ทุกคน: "..."

หลิงจือลูบขนไป๋จิ่วอย่างพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

จากนั้นก็หันไปมองอีกฝ่าย "เป็นอย่างไร? ฟังเข้าใจหรือไม่?"

ไป๋จิ่ว: ...

ปกติศิษย์พี่สามคงขุดหน่อไม้บนยอดเขาจั้ววั่งจนเกลี้ยงเลยสิท่า แซะได้แสบจริงๆ

มู่หรงหลินเดือดดาล กรีดเสียงแหลม "ก็แค่สัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่ง ตระกูลมู่หรงแห่งเป่ยหลิวของข้ายอมเสนอราคาก็นับว่าให้เกียรติพวกเจ้ามากแล้ว! อย่าได้ไม่รู้ที่ต่ำที่สูง!"

เสียงของผู้อาวุโสตระกูลมู่หรงขรึมลงเช่นกัน "คุณหนูสาม สำนักปี้อวิ๋นเป็นถึงมหาสำนัก ระวังวาจาด้วย"

แต่มู่หรงหลินกลับไม่ยอมลดราวาศอกแม้แต่น้อย ชี้นิ้วไปที่ไป๋จิ่ว "ท่านอาเฟิง ข้าจะเอาหมาตัวนั้น! มหาสำนักแล้วอย่างไร ตระกูลมู่หรงของเราก็ใช่ว่าจะเคี้ยวง่ายๆ เสียเมื่อไหร่!"

มู่หรงอวี่เฟยกดเสียงต่ำ "ข้ามิได้คิดจะมีเรื่องขัดแย้งกับพวกท่านด้วยเรื่องนี้ แต่ในเมื่อน้องสาวข้าชอบ ก็ขอให้ทุกท่านช่วยอำนวยความสะดวกด้วย"

แววตาของหลิงจือพลันเย็นเยียบ "พวกเจ้าคิดจะบังคับซื้อบังคับขายรึ?"

ฉินไห่ก็แค่นเสียงฮึ กำลังจะปล่อยแรงกดดันออกมาสั่งสอนพวกมัน

ทว่าทันใดนั้น กลับเห็นเงาร่างสีขาวสายหนึ่งพุ่งวาบผ่านไป!

ร่างของไป๋จิ่วพุ่งพรวดขึ้นไปบนโต๊ะของพวกมันในพริบตา

จากนั้นก็ฟาดอุ้งเท้าแจกไปคนละหนึ่งฉาด!

ทั้งสามคนกลับถูกตบจนร่างลอยละลิ่วกระเด็นทะลุออกไปนอกโรงน้ำชาทันที!

"โครม!!"

"โครม!!"

"โครม!!"

กำแพงและบานประตูถูกชนจนทะลุเป็นรูโหว่ขนาดยักษ์สามรูติดกัน!

ระหว่างทางยังพุ่งทะลุบ้านเรือนในหมู่บ้านไปอีกหลายหลัง! ซัดฝุ่นควันตลบอบอวลฟุ้งกระจาย!

ส่วนตัวคนน่ะหรือ มองไม่เห็นแม้แต่เงาแล้ว

ไป๋จิ่วปัดอุ้งเท้าอย่างสง่างาม

เอาละ ในที่สุดก็เงียบหูลงได้เสียที

พล่ามอยู่ได้ น่ารำคาญชะมัด

เกลียดพวกขี้เก๊กที่สุดเลย

จากนั้นก็ทำท่ารังเกียจเหมือนกลัวเปื้อน เอาอุ้งเท้าไปถูกับโต๊ะอีกสองสามที

ทุกคนถึงกับยืนอึ้งตาค้าง

ภายในโรงน้ำชาเงียบสงัดราวป่าช้า ทุกคนเบิกตากว้าง จ้องมองลูกสุนัขสีขาวที่นั่งยอง ๆ อยู่บนโต๊ะและแลดูไร้พิษสงตัวนั้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

นี่เป็นสิ่งที่สุนัขตัวหนึ่งทำได้จริงหรือ

นี่เป็นสิ่งที่ลูกหมาตัวกระจ้อยร่อยทำได้จริง ๆ หรือเนี่ย?!

แม้ฉินไห่กับหลิงจือจะพอรู้ความลับของไป๋จิ่วอยู่บ้าง

แต่ก็คาดไม่ถึงว่า...

จะเก่งกาจขนาดนี้เนี่ยนะ!!

ซ่างกวนหมิงเยวี่ยเองก็จ้องมองไป๋จิ่วด้วยความประหลาดใจ ราวกับต้องการจะมองหาอะไรบางอย่างจากตัวมัน

แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"ผู้อาวุโสท่านนั้นระดับพลังบำเพ็ญน่าจะถึงขั้นจินตานแล้ว ไป๋จิ่ว มัน..."

ไฉนถึงได้ตบคนทั้งสามคนปลิวกระเด็นไปง่ายดายปานนั้น?!

ผู้อาวุโสของตระกูลใหญ่พรรค์นี้ที่ติดตามออกมาคุ้มครองคุณชายคุณหนูออกท่องยุทธภพฝึกฝน มักมีพลังบำเพ็ญไม่ธรรมดา ส่วนใหญ่จะส่งระดับขั้นจินตานมาร่วมทางด้วยทั้งสิ้น

ส่วนพี่น้องคู่นั้นเมื่อครู่ คนหนึ่งอยู่ขั้นจู้จีระดับกลาง อีกคนอยู่ขั้นจู้จีระดับปลาย

บรรดาลูกหลานสายตรงของตระกูลใหญ่แห่งแวดวงบำเพ็ญเซียนล้วนได้รับการประคบประหงมด้วยโอสถจนเติบใหญ่ พลังบำเพ็ญต่อให้ต่ำเตี้ยเพียงใดก็ไม่มีทางต่ำเกินไปได้หรอก

ยังแข็งแกร่งกว่าศิษย์ใหม่ที่อยู่ตรงนี้เสียเป็นส่วนใหญ่ด้วยซ้ำ

ทว่ากลับถูกไป๋จิ่วตบกระเด็นไปง่าย ๆ สบาย ๆ แบบนี้น่ะหรือ?!

ฉู่ยวี่หว่านกำหมัดแน่น จ้องมองไป๋จิ่วที่กำลังถูอุ้งเท้ากับโต๊ะ แววตาแฝงไว้ด้วยความมืดมน

พวกผู้ติดตามคนอื่น ๆ ของตระกูลมู่หรงต่างก็พากันตกใจกลัวจนรีบวิ่งแน่บออกไปตามหาเจ้านายของตน

มีเพียงมู่หรงเซิงที่ปรายตามองสำรวจไป๋จิ่วแวบหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวจากไป

และในยามนี้ เสี่ยวเอ้อร์ที่เพิ่งจะลงมาจากชั้นบนเพื่อยกน้ำชามาส่งพอดี เมื่อเห็นฉากนี้เข้าก็ถึงกับถือชุดน้ำชาในมือไม่อยู่ สั่นงันงกจนน้ำชาหกกระเซ็นไปหมด

แม่เจ้าโว้ย!

เขาเห็นหมาตบคนเข้าแล้ว!!