ตอนที่ 73 ข้าก็เคยด่าพวกเจ้าว่าไอ้งั่งเหมือนกัน

ไป๋จิ่วที่กำลังถือถ้วยชาอยู่ถึงกับชะงักค้างไปเลย

ถึงขั้นวางถ้วยชาลง แล้วยกสองอุ้งเท้าขึ้นมาตบแปะๆ ปรบมือให้เขาเสียด้วยซ้ำ

เวลานี้ทางด้านฉู่ยวี่หว่านกลับยินดีที่จะยืนดูเรื่องสนุก มุมปากยกยิ้มเย็นชาขึ้นมา

ทว่าในยามนี้ คนของตระกูลมู่หรงต่างพากันงุนงงกับปฏิกิริยาของพวกเขายิ่งนัก

มู่หรงหลินขมวดคิ้ว "อะไรกัน แค่ซื้อหมาตัวเดียว พวกเจ้าต้องเล่นใหญ่กันขนาดนี้เลยหรือ"

ทันใดนั้นนางก็สังเกตเห็นว่าไป๋จิ่วปรบมือได้ จึงเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น "ท่านพี่ มันปรบมือได้ด้วย! ข้าจะเอาตัวนี้แหละ!"

ไป๋จิ่ว : "..."

แต่มู่หรงอวี่เฟยกลับนึกว่าปฏิกิริยาของคนพวกนี้เกิดจากความเกรงกลัวในชื่อเสียงของตระกูลมู่หรง

จึงเอ่ยต่อ "น้องสาวข้าชอบหมาตัวนี้ พวกเจ้าเปิดราคามาเถอะ ไม่ว่าราคาเท่าใดตระกูลมู่หรงของพวกเราก็จ่ายไหว"

ตระกูลมู่หรงแห่งเป่ยหลิว หนึ่งในตระกูลใหญ่แห่งโลกบำเพ็ญเซียน มีชื่อเสียงเลื่องลือขจรขจาย

ขอเพียงเป็นศิษย์ตระกูลมู่หรงที่ออกมารับการฝึกฝนภายนอก ขุมกำลังบำเพ็ญเซียนทุกฝ่ายต่างต้องไว้หน้าอยู่บ้าง

เห็นได้ชัดว่าสองพี่น้องคู่นี้คือคุณชายและคุณหนูแห่งตระกูลมู่หรงแห่งเป่ยหลิว โดยมีผู้อาวุโสพาออกมารับการฝึกฝนภายนอก

ยามนี้ผู้อาวุโสของตระกูลมู่หรงจึงเอ่ยกับฉินไห่ "มิทราบว่าท่านมาจากสำนักใด ข้าเห็นลูกหมาตัวนี้มีรูปลักษณ์ธรรมดาสามัญ น่าจะเป็นเพียงสัตว์ธรรมดาตัวหนึ่ง มิสู้ท่านเปิดราคามา แล้วขายลูกหมาตัวนี้ให้พวกเราเป็นอย่างไร"

แม้วาจาของผู้อาวุโสท่านนี้จะฟังดูเหมือนกำลังหารือ ทว่าน้ำเสียงกลับมิได้ส่อแววปรึกษาหารือเลยสักนิด

ขณะเดียวกัน สายตาของมู่หรงเซิงก็ตกลงบนร่างของไป๋จิ่ว

แววตาหรี่ลงเล็กน้อย จับจ้องไปยังอุ้งเท้าคู่นั้นของมัน

ไป๋จิ่วสัมผัสได้ถึงสายตาของมู่หรงเซิงอย่างว่องไว

อ้อ อุ้งเท้าของนางยังมีแผลอยู่นี่นา

ศิษย์พี่หญิงบอกว่าเพราะนางยังแปลงกายได้ไม่เสถียร พลังของร่างเดิมยังไม่ผสานเป็นหนึ่งเดียวกับร่างมนุษย์ ถึงได้บาดเจ็บขึ้นมา

ตามปกติแล้ว ร่างกายมนุษย์ของนางควรจะแข็งแกร่งทนทานเหมือนร่างเดิม หนังเหนียวเนื้อหนาฟันแทงไม่เข้า

แค่ให้นางแปลงกายบ่อยๆ ให้คุ้นเคยก็หายแล้ว

นางไม่กลัวมู่หรงเซิงเห็นหรอก

ถึงอย่างไรเขาก็จดจำไม่ได้อยู่ดี

ตอนนั้นพอนางใกล้จะคงร่างมนุษย์ไว้ไม่อยู่ก็เผ่นแน่บไปก่อนแล้ว

ตอนที่นางสังหารสัตว์ร้ายเหล่านั้นก็ไม่ได้คืนร่างเดิม ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ถามหรอกว่านางเป็นใคร

ขอร้องเถอะ ใครมันจะไปเดาออกว่าลูกหมาน้อยแสนน่ารักอย่างนาง จะเป็นจอมเชือดสัตว์อสูรสุดโหดกันเล่า!

มู่หรงเซิงเพียงสงสัยแวบหนึ่ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่มิได้ระแวงสงสัยไป๋จิ่วแต่อย่างใด

ฉินไห่แค่นหัวเราะ จากนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "สำนักปี้อวิ๋น ฉินไห่ เสี่ยวจิ่วคือศิษย์สายในแห่งยอดเขาจั้ววั่งของสำนักปี้อวิ๋นเรา ขออภัยด้วย ศิษย์ในสำนัก มิมีขาย"

ไป๋จิ่วได้ยินคำนี้เข้าก็สะดุดขาตัวเองจนเกือบจะตกโต๊ะ

'ศิษย์ในสำนักมิมีขาย' นี่มันตรรกะผีบ้าอะไรกันเนี่ย

เหล่าศิษย์ที่สนิทสนมกับไป๋จิ่วแล้วต่างก็พากันเอ่ยขึ้นมา

"เสี่ยวจิ่วไม่ใช่หมาธรรมดานะ มันเป็นศิษย์น้องของพวกเรา"

"นั่นสิ ขออภัยด้วย ไม่ขาย"

"พวกเจ้าเอาตาข้างไหนมองว่าเสี่ยวจิ่วเป็นหมาธรรมดากัน"

ศิษย์พวกนี้ล้วนเคยได้รับความกรุณาจากไป๋จิ่วมาแล้วทั้งนั้น ตอนอยู่ที่หอการค้าเมืองวั่งเยวี่ยก็ผลาญเงินของนางไปมิใช่น้อย

ตอนนี้มีคนมาหยามหน้าแย่งหมากันซึ่งๆ หน้าแล้ว

พวกเขาย่อมต้องออกโรงพูดอยู่แล้ว

ฉู่ยวี่หว่านขมวดคิ้ว ไม่พูดจา ทว่ามือที่ถือถ้วยชากลับกำแน่นขึ้น

ซ่างกวนหมิงเยวี่ยสังเกตเห็นจึงเอ่ยถาม "ศิษย์น้อง เป็นอะไรไปหรือ"

ฉู่ยวี่หว่านยังคงรักษาท่าทีสุขุมบนใบหน้า "ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่เห็นพวกเขาได้ประโยชน์จากใครก็เอนเอียงเป็นต้นหญ้าบนกำแพงแล้วรู้สึกน่าขันเท่านั้น"

นางจงใจเอ่ยเสริมขึ้นมาอีกประโยค "หากข้าจำไม่ผิด ตอนที่เยาะเย้ยถากถางเรื่องที่ไป๋จิ่วเข้าสำนัก ก็เป็นพวกเจ้ามิใช่หรือ"

วาจาของนางทำให้ศิษย์ที่ออกหน้าแทนไป๋จิ่วมีสีหน้ากระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที

ตอนนั้นพวกเขาแค่เห็นเป็นเรื่องขบขัน... ก็เลยผสมโรงเย้ยหยันตามกระแสไปเท่านั้นเอง

แต่หลังจากได้คลุกคลีกับไป๋จิ่วในช่วงหลายวันมานี้ ความคิดของพวกเขาก็เปลี่ยนไปจากเดิมนานแล้ว

พวกเขาปฏิบัติต่อไป๋จิ่วเยี่ยงคนในสำนักเดียวกันอย่างแท้จริงแล้ว

เสี่ยวจิ่วน่ารักขนาดนั้น ทั้งยังฉลาดหลักแหลม แถมยังใจกว้างอีกด้วย

ดีต่อพวกเขาก็ดี

เวลาออกไปล่าสัตว์ยังหอบของกินกลับมาฝากพวกเขาอีก

คนแบบไหนกันถึงจะไม่ชอบเสี่ยวจิ่วได้ลงคอ!

ในขณะที่พวกเขากำลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไป๋จิ่วก็โบกอุ้งเท้าไปมา เพื่อแสดงว่าตนไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย

[ยังไงซะ ข้าก็เคยด่าพวกเจ้าว่าเป็นไอ้พวกงั่งเหมือนกันนั่นแหละ]

[ถือว่าเจ๊ากันไปก็แล้วกัน]

[คำเหน็บแนมแค่นั้นของพวกเจ้านับเป็นอะไรได้ เวลาข้าด่าพวกเจ้าหยาบคายกว่านั้นเยอะ]

หลิงจือและศิษย์อาฉินพลันส่งสายตาเห็นอกเห็นใจไปมองพวกเขาแวบหนึ่ง

ทว่าทางฝั่งตระกูลมู่หรงเมื่อได้ยินคำพูดของฉินไห่กลับเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

"อะไรนะ มันเนี่ยนะเป็นศิษย์สายในของสำนักปี้อวิ๋นของพวกเจ้า?!"