ตอนที่ 72 หมาบ้านตัวนี้ขายหรือไม่

สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังบาดแผลน่าตกใจบนร่างของมู่หรงเซิงโดยพร้อมเพรียงกัน

ฉู่ยวี่หว่านกำลังจะเอ่ยปาก แต่มู่หรงเซิงกลับชิงพูดขึ้นมาก่อน น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาราวกับเสียงยุง "ข้าเจอกับสัตว์วิญญาณระดับสูงที่พ่นไฟได้ตัวหนึ่ง... โชคดีที่ได้แม่นางท่านนี้ช่วยไว้ มิเช่นนั้นคง..."

ยามที่เขาเอ่ยปากก็ก้มหน้าลง ขนตาทอดต่ำลงเล็กน้อย คล้ายเคยชินกับการทำตัวต่ำต้อยเสียแล้ว

ฉู่ยวี่หว่านขมวดคิ้ว ดูเหมือนจะไม่ชอบท่าทางยอมคนเช่นนี้ของเขานัก

"สัตว์วิญญาณระดับสูงงั้นหรือ" น้ำเสียงของฉินไห่ขรึมลงเล็กน้อย "ที่นี่เป็นหมู่บ้านมนุษย์ธรรมดา บริเวณรอบด้านไม่น่ามีสัตว์วิญญาณระดับสูงปรากฏตัวได้ หรือว่าการหายตัวไปของชาวบ้านหมู่บ้านอู้หยิ่นจะเกี่ยวข้องกับสัตว์วิญญาณระดับสูงตัวนี้"

ไป๋จิ่วใช้กรงเล็บถูปลายจมูกอย่างร้อนตัว แล้วสบตากับหลิงจืออย่างรู้กัน

หลิงจือพอจะเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงกวาดสายตามองมู่หรงเซิงรอบหนึ่ง

ตรวจสอบเสร็จสิ้น

โดนเสี่ยวจิ่วซัดมาแน่นอน

แต่ไม่ใช่เสี่ยวจิ่วในร่างสัตว์เป็นคนซัด

ที่นางจำได้ก็เพราะตอนอยู่บนยอดเขาจั้ววั่ง ศิษย์พี่ใหญ่มักจะลากตัวเสี่ยวจิ่วไปสู้กับพวกตนอยู่บ่อยๆ

นางจึงพอรู้ว่าเวลาเสี่ยวจิ่วตีกับคนอื่นมีสันดานเป็นอย่างไร

ไม่มีลูกเล่น เน้นอารมณ์ล้วนๆ

มีอย่างเดียวคือซัดกะเอาให้ตาย

เพราะรู้ว่าก่อนหน้านี้เสี่ยวจิ่วเคยแปลงกายเป็นมนุษย์ได้ หลิงจือจึงมั่นใจว่า สภาพของมู่หรงเซิงในตอนนี้ต้องโดนเสี่ยวจิ่วยำเละมาแน่นอน

แต่ว่า... เสี่ยวจิ่วไปมีเรื่องกับเขาได้ยังไงกัน

สายตาของนางกวาดมองสลับไปมาระหว่างฉู่ยวี่หว่านกับมู่หรงเซิง ทว่าทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงในใจของเสี่ยวจิ่ว

[กะแล้วเชียวว่าไอ้ตัวประกอบสายยันเดเระนี่ต้องโดนนางเอกช่วยไว้ ขั้นต่อไปคงกะจะพลีกายตอบแทนบุญคุณนางเอกสินะ...]

[ตามพล็อตเดิม พอไอ้หนุ่มยันเดเระนี่ได้ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลมู่หรง ขอแค่เป็นศัตรูที่มาล่วงเกินนางเอก มันก็จะกลายเป็นหมาบ้าพุ่งชนเป็นคนแรก น่าเสียดายจริงๆ เมื่อกี้ข้าน่าจะซัดมันให้ตายๆ ไปซะ]

หลิงจือพลันกระจ่างแจ้งในทันที

ที่แท้เด็กหนุ่มหน้าตาสวยหวานแฝงความร้ายกาจคนนี้ ก็เป็นหมาเลียของฉู่ยวี่หว่านอีกคนงั้นรึ

ฉินไห่ขมวดคิ้วเช่นกัน ทว่าสีหน้ากลับมิได้แสดงปฏิกิริยาอันใด

เมื่อฉู่ยวี่หว่านเห็นหลิงจือกำลังพิจารณามู่หรงเซิง จึงแกล้งหัวเราะแล้วเอ่ยว่า "ศิษย์พี่หลิงจือพอเห็นเด็กหนุ่มรูปงามเข้าหน่อย ก็ละสายตาไม่ได้เลยหรือ"

คำพูดนี้ฟังดูคล้ายหยอกล้อ ทว่าน้ำเสียงเย้ยหยันนั้น ไม่ว่าใครก็ฟังออก

หลิงจือซึ่งปกติอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก ครานี้กลับไม่โกรธเคือง ทั้งยังตอบกลับอย่างเฉื่อยชาว่า "จะไปเทียบกับศิษย์น้องฉู่ได้อย่างไรกันเล่า ใครบ้างไม่รู้ว่าศิษย์น้องฉู่เสน่ห์ล้นเหลือ บุรุษรูปงามคนไหนก็ล้วนชมชอบศิษย์น้องฉู่ทั้งนั้น จริงหรือไม่ ศิษย์พี่ซ่างกวน"

นางจงใจเลิกคิ้วมองไปยังซ่างกวนหมิงเยวี่ย

ซ่างกวนหมิงเยวี่ยที่ถูกเอ่ยนามมีสีหน้าย่ำแย่ลงเล็กน้อย เอ่ยเสียงเย็นชา "ศิษย์น้องหลิงจือ พูดจาระวังขอบเขตด้วย"

หลิงจือหัวเราะหึ มิได้ต่อคำ

แม้เด็กหนุ่มผู้นี้จะหน้าตาสะสวยจริง แต่มิอาจเทียบกับลูกชายคนโตของเสี่ยวจิ่วได้เลย

เซี่ยวเทียนดูดีกว่าเด็กหนุ่มคนนี้ตั้งเยอะ

ยิ่งไปกว่านั้น เซี่ยวเทียนไม่มีทางมาแสร้งทำเป็นอ่อนแอเปราะบางเช่นนี้แน่

นิสัยของเซี่ยวเทียนกลับถูกคอกับยอดเขาจั้ววั่งของพวกตนมากกว่า ไม่พอใจก็พุ่งเข้าไปบวกเลย

แต่น่าเสียดาย เสี่ยวจิ่วดูจะหวาดระแวงเซี่ยวเทียนมาก จึงสลัดเขาหลุดไปเสียแล้ว

แต่นางคิดดูแล้วก็สมควรอยู่ หน้าตาหล่อเหลาปานนั้น เก่งกาจถึงเพียงนั้นทว่ากลับมองไม่เห็นระดับการบำเพ็ญ

กระทั่งบางครั้งแม้แต่ตนเองยังรู้สึกหวาดกลัวเขาอยู่บ้าง ไม่รู้ที่มาที่ไป การเก็บไว้ข้างกายย่อมเป็นอันตรายจริงแท้

หลิงจือแพ้คนหน้าตาดีก็จริง แต่เมื่อรู้ว่ามู่หรงเซิงมีเรื่องบาดหมางกับเสี่ยวจิ่ว นางย่อมไม่มีทางรู้สึกดีต่อเด็กหนุ่มคนนี้

ฉู่ยวี่หว่านถูกน้ำเสียงเนือยๆ ของหลิงจือกวนประสาทเข้า สีหน้าที่เดิมทีสุขุมเยือกเย็นก็พลันเย็นเยียบลงหลายส่วน

หลิงจือกลับส่งรอยยิ้มกว้างขวางให้นาง ยิ่งทำให้ฉู่ยวี่หว่านโกรธจนหน้าคล้ำลงไปอีก

ทั่วทั้งสำนักปี้อวิ๋นต่างรู้ดีว่าฉู่ยวี่หว่านกับยอดเขาจั้ววั่งไม่ลงรอยกัน จึงไม่แปลกใจเลยที่ทั้งสองคนจะเปิดศึกปะทะคารมกันขึ้นมากะทันหัน

"พอได้แล้ว" ฉินไห่เอ่ยปากขัด "ในเมื่อแถบนี้มีสัตว์วิญญาณระดับสูง ทุกคนยิ่งต้องระมัดระวังตัวให้มากขึ้น"

หลังกล่าวจบ เขาก็มองไปยังทิศทางของตระกูลมู่หรง พยักหน้าให้ผู้อาวุโสท่านนั้นเล็กน้อยเป็นเชิงทักทาย

ส่วนเด็กหนุ่มผู้นั้น เห็นได้ชัดว่าเป็นคนในตระกูลของพวกเขา ตนจึงไม่คิดจะสอดมือเข้าไปยุ่งเรื่องคนอื่น

ผู้มีอาวุโสทางฝั่งตระกูลมู่หรงก็พยักหน้ารับเบาๆ เช่นกัน ก่อนจะตวัดสายตาเย็นเยียบมองไปยังมู่หรงเซิง

"ข้าเคยบอกเจ้าตั้งนานแล้วมิใช่หรือว่าอยู่ข้างนอกมันอันตราย อย่าได้วิ่งเพ่นพ่านไปทั่ว มานี่สิ ยังจะยืนเซ่ออยู่ตรงนั้นทำไมอีก?"

น้ำเสียงเต็มไปด้วยการตักเตือนสั่งสอน

ทว่ากลับไม่เอ่ยถึงบาดแผลตามตัวเขาเลยแม้แต่คำเดียว

มู่หรงอวี่เฟยเอ่ยขึ้นทันควัน "หูหนวกหรือไง ยังไม่รีบไสหัวมานี่อีก!"

มู่หรงเซิงนิ่งเงียบ ก้มหน้าก้มตาเดินเข้าไป

ทว่าในจังหวะที่เขาเพิ่งจะก้าวเท้านั้นเอง

ฉู่ยวี่หว่านก็เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ "คนที่คุ้นชินกับการก้มหน้า สุดท้ายย่อมลืมสิ้นว่าต้องเงยหน้าอย่างไร"

ไป๋จิ่วเริ่มกลอกตามองบนอีกรอบ

มาแล้ว มาแล้ว

วรรณกรรมเยียวยาจิตใจสายชุบชีวิตอันแสนคลาสสิก ถึงจะมาช้าแต่ก็มานะ

ฝีเท้าของมู่หรงเซิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเดินต่อไปและไปยืนรวมกับบรรดาผู้ติดตามของตระกูลมู่หรง

"ฮึ ใครใช้ให้เจ้าวิ่งเพ่นพ่านออกไป สมน้ำหน้า" มู่หรงหลินถลึงตาใส่มู่หรงเซิง

ซ่างกวนหมิงเยวี่ยก็เอ่ยเรียกฉู่ยวี่หว่านเช่นกัน "ศิษย์น้อง"

ฉู่ยวี่หว่านจึงเดินไปนั่งร่วมโต๊ะกับซ่างกวนหมิงเยวี่ย จิบชาและกินของว่าง

หลิงจือส่งเสียงฮึเบาๆ ในลำคอ จากนั้นก็รินชาให้ไป๋จิ่วหนึ่งถ้วยเช่นกัน

ไป๋จิ่วทำตามน้ำอย่างคล่องแคล่ว ใช้สองอุ้งเท้าปุกปุยประคองถ้วยขึ้นมาจิบ ดูเป็นผู้เป็นคน... เอ๊ย เป็นหมาที่มีมาดทีเดียว

ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูนี้ทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะพากันเหลียวมอง

ราวกับกำลังดูของแปลกประหลาด

กระทั่งสองพี่น้องตระกูลมู่หรงเองก็ยังเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"ท่านพี่!" มู่หรงหลินกระทืบเท้าขึ้นมาทันใด "ทำไมหมาที่บ้านเราถึงไม่ดื่มชาแบบนี้บ้างล่ะ!"

มู่หรงอวี่เฟยขมวดคิ้ว ตวัดสายตามองตรงไปยังฉินไห่แล้วเอ่ยอย่างหยิ่งยโส "หมาบ้านตัวนี้ของพวกเจ้าขายหรือไม่ พวกเราคือตระกูลมู่หรงแห่งเป่ยหลิว เสนอราคามาได้เลย"

ไป๋จิ่ว "..."

ศิษย์สำนักปี้อวิ๋นทุกคน "..."