ตอนที่ 71 หมาไปทำอะไรให้พวกเขานักหนาหรือไง

แม้ไป๋จิ่วจะพูดได้แล้ว แต่ต่อหน้าผู้คนมากมายเพียงนี้ นางก็ยังคงแสร้งทำเป็นพูดไม่ได้เหมือนเดิม แล้วสวมบทเป็นหมาบ้านตัวน้อยธรรมดาตัวหนึ่งต่อไป

ผู้บำเพ็ญคนอื่น ๆ ในโรงน้ำชาก็พากันมองมาทางพวกเขากลุ่มนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

มู่หรงหลินหัวเราะคิกคักพลางเอ่ยขึ้น "ท่านพี่ ดูสิ ศิษย์สำนักอื่นเขาออกมาเที่ยวเล่นยังพาสุนัขมาด้วยเลย รู้อย่างนี้ข้าพาเจ้าส่านเตี้ยนของบ้านเรามาด้วยเสียก็ดี"

มู่หรงอวี่เฟยก็หัวเราะเช่นกัน "พวกเราก็พาสุนัขออกมาตัวหนึ่งมิใช่หรือ" เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย "โน่นไง กลับมาแล้ว"

ผู้อาวุโสในตระกูลปรายตามองทั้งสองคน ส่งสายตาเตือนให้สำรวมกิริยาเวลาอยู่ข้างนอก

เมื่อมองตามสายตาของมู่หรงอวี่เฟยไป บริเวณประตูก็กำลังมีชายหญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามา

ฝ่ายหญิงคือฉู่ยวี่หว่าน ส่วนฝ่ายชายก็คือมู่หรงเซิงที่บาดเจ็บเต็มตัว

"ศิษย์น้อง?" ซ่างกวนหมิงเยวี่ยส่งเสียงเรียก "เจ้าบอกว่าจะออกไปเดินเล่นมิใช่หรือ"

ม่านตาของไป๋จิ่วหดเล็กลง เกือบจะมุดหัวหลบไปแล้ว

แต่พอนึกขึ้นได้ว่าสารรูปเช่นนี้อีกฝ่ายไม่มีทางจำได้ จึงใจกล้ายื่นหน้าออกไปดู

บาดแผลบนตัวของมู่หรงเซิงดูเหมือนจะได้รับการรักษามาแล้ว จึงดูไม่น่าอนาถเท่าตอนที่ถูกนางซ้อมก่อนหน้านี้

ไม่ต้องเดาก็รู้ ย่อมเป็นฝีมือของฉู่ยวี่หว่านแน่นอน

"อ้าว สุนัขบ้านเรากลับมาแล้วรึ ไปข้างนอกอีท่าไหนถึงโดนเขาซ้อมมาล่ะนั่น" มู่หรงอวี่เฟยหรี่ตาถามอย่างหาเรื่อง

มู่หรงเซิงก้มหน้านิ่งไม่พูดไม่จา ท่าทางดูขลาดกลัวและน่าเวทนายิ่งนัก

ทว่าคราวนี้ที่ไป๋จิ่วเห็นมู่หรงเซิง กลับพบว่าระดับพลังบำเพ็ญของเขาถูกตัวเองกดลงไปอยู่ที่ขั้นจู้จีตอนต้นเสียแล้ว

ใช่เลย ในนิยายต้นฉบับ มู่หรงเซิงก็ชอบแกล้งทำตัวเป็นหมูกินเสือแบบนี้แหละ เป็นผู้ชายสายเจ้าเล่ห์จอมวางแผนตัวจริงเสียงจริง

ช่วงแรกเขาจะกดพลังของตัวเองเอาไว้ ให้คนอื่นคิดว่าตนเองเป็นไอ้สวะ ทำให้ตายใจ แล้วสุดท้ายค่อยกวาดล้างตระกูลมู่หรงรวดเดียวให้สิ้นซาก

อย่างสองพี่น้องตระกูลมู่หรงคู่นี้ สุดท้ายก็ตายด้วยน้ำมือของเขาทั้งนั้น จุดจบอนาถแท้ ๆ

เวลานั้นเอง ฉู่ยวี่หว่านก็ก้าวออกมาข้างหน้า กอดอกพลางแค่นยิ้มเย็นชา "ชอบมองคนอื่นเป็นหมาขนาดนี้ เป็นเพราะเจ้ามีประสบการณ์การเป็นหมาโชกโชนนักหรือไร"

สองพี่น้องตระกูลมู่หรงสีหน้าเปลี่ยนไปทันควัน

มู่หรงอวี่เฟย "นังผู้หญิงปากเหม็น เจ้าพูดจาอะไรของเจ้า!"

ใบหน้าดวงน้อยของมู่หรงหลินยิ่งโกรธจนแดงก่ำ "นั่นน่ะสิ เจ้าด่าใครกัน! พูดจาได้ระคายหูสิ้นดี!"

ไป๋จิ่วเองก็ชักจะมีน้ำโหขึ้นมาเหมือนกัน

หมาไปทำอะไรให้พวกมันนักหนาหา??

ดูถูกหมาเรอะ??

นางยกอุ้งเท้าตบโต๊ะเสียงดังฉาด

"โฮ่ง!" ส่งเสียงเห่าออกมาอย่างเดือดดาล

ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างพากันชะงักงันไปด้วยเสียงเห่านี้

จากนั้นก็มองไป๋จิ่วด้วยแววตาซับซ้อน

หลิงจือขมวดคิ้ว "สุนัขแล้วมันทำไม"

"พวกเจ้าเอาอะไรมาเทียบกับสุนัข"

"นี่มันดูหมิ่นสุนัขชัด ๆ"

ฉินไห่ในเวลานี้ก็รู้สึกเห็นพ้องอย่างลึกซึ้ง

เขาพยักหน้ารับ "หลานศิษย์หลิงจือกล่าวได้มีเหตุผล"

นี่ไม่ใช่การพูดเอาใจ แต่ฉินไห่คิดจริง ๆ ว่าคนพวกนี้เทียบกับเสี่ยวจิ่วไม่ติดแม้แต่น้อย

ไม่สิ

เทียบกันแล้วเป็นการดูหมิ่นเสี่ยวจิ่วชัด ๆ

เหล่าศิษย์สำนักปี้อวิ๋นต่างพากันเงียบกริบ

ทำอย่างไรดี

อยากจะเอามือไปอุดปากศิษย์อาฉินกับศิษย์พี่หญิงหลิงจือเหลือเกิน...

สีหน้าของฉู่ยวี่หว่านเองก็เริ่มดูไม่จืดเช่นกัน

เพราะคำพูดของศิษย์อาฉินกับหลิงจือนั้น เท่ากับรวมนางเข้าไปด้วยเต็ม ๆ

ก็นางเองก็เพิ่งจะด่าอีกฝ่ายว่าเป็นหมาไปเหมือนกัน

มู่หรงเซิงในเวลานี้ก็ตวัดสายตามองไป๋จิ่ว ทว่าเพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ไม่ได้หยุดสายตาไว้ที่ร่างของนางนานนัก

พวกคนตระกูลมู่หรงเวลานี้กลับงุนงงเป็นไก่ตาแตก

สุนัขมันไปทำอะไรให้พวกเจ้าหรืออย่างไร??

จะปกป้องสุนัขขนาดนั้นไปเพื่ออันใดกัน?

เพียงเพราะพวกเขากระเตงหมาบ้านตัวหนึ่งออกมาข้างนอกเนี่ยนะ??

"ศิษย์น้อง พวกเจ้าไปเจอเรื่องอันใดมาหรือ"

มีเพียงซ่างกวนหมิงเยวี่ยที่เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงในยามนี้ สายตาพลางกวาดสำรวจมู่หรงเซิงผู้นั้นไปด้วย

เพราะมู่หรงเซิงบาดเจ็บไปทั้งตัว แถมยังกลับมาพร้อมกับฉู่ยวี่หว่านอีก

อย่างไรก็ต้องทำให้ผู้คนอดสงสัยไม่ได้

ฉินไห่เอ่ยถามขึ้นบ้างเช่นกัน "เกิดเรื่องอันใดขึ้น เหตุใดจึงบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้"