ตอนที่ 70 เสี่ยวจิ่วพูดภาษามนุษย์ได้แล้ว

ความจริงนางเองก็ได้กลิ่นเช่นกัน แถวนี้มีกลิ่นอายที่คุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น...

นางดูเหมือนจะรู้แล้วว่าเป็นกลิ่นของสิ่งใด

"เอ๊ะ เสี่ยวจิ่ว ทำไมอุ้งเท้าเจ้าถึงมีเลือดเปรอะเต็มไปหมด บาดเจ็บมาได้ยังไงกัน"

หลิงจือเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าบนอุ้งเท้าของไป๋จิ่วมีรอยถลอกอยู่เต็มไปหมด

นี่มันไม่ถูกต้องเลย

แม้อุ้งเท้านุ่มนิ่มของเสี่ยวจิ่วจะบอบบาง ทว่ายามปกติก็มิได้บาดเจ็บง่ายดายถึงเพียงนี้

อีกทั้งด้วยความแข็งแกร่งระดับร่างที่แท้จริงของนาง การจะได้รับบาดเจ็บจึงนับเป็นเรื่องแปลกประหลาดมาก

ไป๋จิ่วครางหงิงเบา ๆ "ตอนแปลงร่างไม่มีรองเท้าใส่นี่นา..."

หลิงจือได้ยินไป๋จิ่วเอ่ยปากพูดก็ถึงกับอึ้งงันไปครู่ใหญ่

กว่าจะแน่ใจได้ว่านี่มิใช่เสียงในใจ

"เสี่ยวจิ่ว เจ้า... พูดได้แล้วหรือ"

ไป๋จิ่วกะพริบตาปริบ ๆ "ศิษย์พี่ได้ยินที่ข้าพูดด้วยเหรอ"

เดี๋ยวนะ นางไม่ได้เห่าโฮ่ง ๆ แล้วนี่!

แววตาของหลิงจือฉายความยินดีระคนประหลาดใจ "...เจ้าไม่ได้เห่าเสียงหมาแล้ว!"

ไป๋จิ่ว "..."

ถึงคำพูดนี้จะไม่ผิดก็เถอะ แต่ฟังดูแล้วชวนให้รู้สึกแปร่ง ๆ ชอบกล

แต่ก่อนทุกครั้งที่ไป๋จิ่วพูด นางล้วนส่งเสียงร้องหงิง ๆ วี้ดว้ายไปเรื่อย

นอกจากเซี่ยวเทียนแล้วก็ไม่มีใครฟังนางรู้เรื่องเลยสักคน

ทว่ายามนี้นางพูดจาได้โดยไม่ต้องเห่าร้องส่งเดชแล้ว!

ใบหูฟูนุ่มของนางกระดิกดุ๊กดิ๊ก

"เหมือนจะจริงแฮะ!" เช่นนี้ต่อไปถึงข้าจะเป็นลูกหมาตัวน้อย ก็พูดคุยสื่อสารกับพวกนางได้แล้วน่ะสิ?

ไม่ต้องคอยเอาอุ้งเท้ามาทำท่าใบ้อีกต่อไปแล้วใช่ไหม?

"เมื่อครู่เจ้าว่าอย่างไรนะ เจ้าแปลงกายเป็นมนุษย์ได้แล้วหรือ!" หลิงจือตื่นเต้นขึ้นมาอีกคำรบ "ศิษย์พี่ยังไม่ทันได้เห็นร่างแปลงของเจ้าเลย เป็นแบบไหนกัน งดงามหรือไม่ ขี้เหร่หรือเปล่า หรือว่าตัวกลมป้อมอ้วนท้วนเหมือนร่างตอนนี้ของเจ้า"

ไป๋จิ่ว "..."

ไป๋จิ่วจึงเอ่ยปากบรรยายรูปลักษณ์หลังกลายร่างเป็นมนุษย์ของตนให้ฟังคร่าว ๆ

พร้อมทั้งบอกเรื่องที่ตนยังคงสภาพร่างมนุษย์ได้ไม่มั่นคงให้ศิษย์พี่ทราบด้วย

เรื่องการกลายร่างเช่นนี้ ศิษย์พี่ย่อมมีประสบการณ์มากกว่านางแน่นอน

เป็นไปตามคาด หลังจากหลิงจือนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

ก็เอ่ยอย่างจริงจัง "คงเป็นเพราะเจ้ายังไม่ถึงขั้นแปลงกายที่แท้จริง แต่กลับกลายร่างล่วงหน้า จึงยังไม่เสถียร หากสิ้นเปลืองพลังจิตมากเกินไปย่อมส่งผลต่อการคงร่างมนุษย์ไว้ด้วย ทว่ารอให้เจ้าโตขึ้นอีกหน่อยก็คงจะดีขึ้นเอง"

"อีกทั้งตามหลักการแล้ว หลังจากแปลงกาย ความแข็งแกร่งของกายเนื้อเจ้าก็น่าจะใกล้เคียงกับร่างเดิม มิได้บาดเจ็บง่ายปานนี้ อย่างไรเสียร่างจริงเจ้าก็หนังหนาเนื้อเหนี..."

พูดถึงตรงนี้ หลิงจือก็พลันหุบปากฉับ

นางกระแอมไอเบา ๆ "แต่คาดว่าเจ้าคงยังควบคุมร่างมนุษย์ได้ไม่มั่นคง กายเนื้อหลังแปลงกายจึงค่อนข้างบอบบาง ก็เหมือนกับช่วงวัยเยาว์ตอนที่เจ้ายังเป็นลูกหมากระเปี๊ยกที่บาดเจ็บได้ง่ายนั่นแหละ ไม่เป็นไรหรอก ลองแปลงกายดูอีกสักสองสามครั้งก็ดีขึ้นเอง"

เมื่อได้ยินศิษย์พี่กล่าวเช่นนี้ นางจึงคลายกังวล

ขอเพียงพักผ่อนจนฟื้นตัว นางก็ยังคงแปลงกายเป็นมนุษย์ได้อยู่ดี

แถมความแข็งแกร่งของกายเนื้อมนุษย์ ยังเทียบเท่ากับยามที่นางกลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดตัวมหึมานั่นอีกด้วย

"พวกเราเผ่าสัตว์อสูรไม่เหมือนมนุษย์ กายหยาบของมนุษย์เป็นเพียงเปลือกนอก เมื่อบรรลุเป็นเทพ ต่อให้กายเนื้อจะมอดไหม้เป็นเถ้าถ่านก็ยังหล่อหลอมขึ้นใหม่ได้ สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรที่เป็นมนุษย์ มันเป็นเพียงภาชนะรองรับเท่านั้น ทว่าพวกเราต่างออกไป ร่างมนุษย์เป็นเพียงรูปลักษณ์หนึ่งของพวกเรา มิต่างอันใดกับร่างที่แท้จริง แม้ดวงวิญญาณเดิมแท้ของพวกเราจะชิงร่างผู้อื่นเพื่อมีชีวิตอยู่ต่อได้ แต่กายเนื้อดั้งเดิมของพวกเราแต่แรกก็เปรียบเสมือนศัสตราวุธวิเศษอันทรงอานุภาพ หากละทิ้งกายเนื้อไป พลังของพวกเราย่อมลดทอนลงไปด้วย ดังนั้นต่อให้ดวงวิญญาณเดิมแท้ถือกำเนิดใหม่ ก็จะยังคงสร้างกายเนื้อดั้งเดิมขึ้นมาใหม่อยู่ดี"

หลิงจือเดินไปพลางอธิบายถ่ายทอดความรู้ให้นางฟังไปพลาง

ไป๋จิ่วจึงเข้าใจกระจ่างแจ้ง

มิน่าเล่า ทุกครั้งที่นางเผยร่างแท้ออกมา นางถึงรู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งจนน่ากลัวขนาดนั้น

ยามที่หลิงจืออุ้มไป๋จิ่วกลับมาถึงกลุ่ม ศิษย์อาฉินกับคนอื่น ๆ กำลังนั่งพักผ่อนอยู่ในโรงน้ำชาแห่งหนึ่ง

ไม่เพียงแค่ศิษย์อาฉิน ทว่าพวกซ่างกวนหมิงเยวี่ยก็มาถึงแล้วเช่นกัน

นอกจากนี้ ยังมีคนจากตระกูลมู่หรงอยู่อีกด้วย

เนื่องจากเคยพบเห็นระหว่างทางที่มา ไป๋จิ่วจึงจำพวกเขาได้

ฝ่ายตระกูลมู่หรงเป็นพี่ชายกับน้องสาวคู่หนึ่งและผู้อาวุโสอีกหนึ่งท่าน ทั้งยังมีบ่าวไพร่ติดตามมาอีกขบวนใหญ่

เมื่อไป๋จิ่วเห็นคนกลุ่มนั้น หัวใจพลันดิ่งวูบลงทันใด

บังเอิญขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?

อีกประเดี๋ยวมู่หรงเซิงคนนั้นคงไม่ได้โผล่กลับมาด้วยหรอกนะ?

"พวกเจ้ากลับมาแล้วหรือ" เมื่อฉินไห่เห็นพวกนางทั้งสองกลับมา สีหน้าจึงค่อยผ่อนคลายลง

หลิงจือพยักหน้า "ศิษย์อาฉิน"

จากนั้นจึงอุ้มไป๋จิ่วมานั่งลงข้างกาย

ไป๋จิ่วเองก็ส่งเสียง "หงิง" ทักทายศิษย์อาฉินเช่นกัน

ฉินไห่ยกมือขึ้นลูบศีรษะของไป๋จิ่วอย่างเอ็นดู

พลางเอ็ดเสียงเบา "วิ่งซนไปที่ใดมา ที่นี่อันตราย ต้องคอยอยู่ข้างกายศิษย์อาเอาไว้เข้าใจหรือไม่"

ไป๋จิ่วเองก็เอาหัวถูไถกับฝ่ามือของฉินไห่

ฉินไห่พึงพอใจอย่างยิ่ง ก่อนจะกวาดสายตาอันแสนภาคภูมิใจมองทุกคนในที่นั้น

แทบจะโอ้อวดกับทุกคนอยู่รอมร่อว่า "เห็นหรือไม่ สุนัขบ้านข้า น่ารักเพียงใด"

เหล่าศิษย์สำนักปี้อวิ๋น "..."

เหตุใดพวกเขาถึงรู้สึกว่าศิษย์อากำลังอวดอยู่เล่า

ไม่น่าใช่สิ ปกติแล้วศิษย์อาฉินเย็นชาและเข้าถึงยากมากมิใช่หรือ

แล้วแววตาใสซื่อปนเด๋อด๋าในยามนี้มันคืออันใดกัน ทำไมถึงได้เหมือนกับไป๋จิ่วไม่มีผิดเพี้ยนเช่นนี้

ทว่ามีเพียงศิษย์ไม่กี่คนที่ร่วมกลุ่มมากับฉินไห่เท่านั้นที่ล่วงรู้

ว่าตลอดทางที่ผ่านมา ศิษย์อาฉินก็มีสภาพเช่นนี้มาโดยตลอด