ตอนที่ 69 เราจะได้พบกันอีก

(ตอนก่อนหน้ามีการปรับเปลี่ยนเล็กน้อย ใครที่ใส่ใจสามารถย้อนกลับไปอ่านได้นะ)

สีหน้าของไป๋จิ่วเปลี่ยนไป นางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพลังจิตที่ค้ำจุนร่างมนุษย์ในกายกำลังสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว

ความจริงแล้วยังไม่ถึงเวลาที่นางจะแปลงกายได้อย่างแท้จริง นี่เป็นการฝืนแปลงร่างล่วงหน้า

ดังนั้นสภาพร่างมนุษย์จึงไม่เสถียรเอาเสียเลย

หากปรากฏกายด้วยร่างแท้จริงของสัตว์ร้าย ไอสังหารฟ้าถล่มดินทลายย่อมดึงดูดผู้บำเพ็ญเพียรในรัศมีร้อยลี้มาล้อมปราบเป็นแน่

และที่ทำให้นางหวาดระแวงยิ่งกว่าคือ นางสัมผัสได้ว่าในป่าทึบแห่งนี้มีตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าซุ่มซ่อนอยู่

มีเพียงกลับคืนสู่ร่างลูกหมาเท่านั้น ถึงจะซ่อนไอสังหารในร่างสัตว์ร้ายได้

ทว่าหากปล่อยให้เขาเห็นเข้า ตัวตนของนางก็จะถูกเปิดโปง

ดังนั้นก่อนที่ร่างนี้จะรักษาสภาพไว้ไม่ได้โดยสิ้นเชิง นางจึงอยากลองดูว่าจะเชือดมู่หรงเซิงทิ้งได้หรือไม่

ไม่แน่ว่าพอกลืนจินตานในร่างเขาลงท้องไปแล้ว นางอาจจะรักษาร่างมนุษย์ได้นานขึ้นอีกหน่อย

พริบตานั้น หญิงสาวอย่างไป๋จิ่วก็พุ่งเข้าโจมตีมู่หรงเซิงอย่างไม่มีแบบแผนใดๆ!

ไร้กระบวนท่าโดยสิ้นเชิง ทว่าทุกลงมือกลับแฝงด้วยพละกำลังอันน่าสะพรึงกลัว!

แรงกดดันวิญญาณที่ปะทุออกมาจากมีดทำครัวเหล็กทมิฬยิ่งผสานส่งเสริมกับนาง ทุกดาบที่ฟันฟาดลงไปล้วนแฝงอานุภาพดั่งขุนเขาถล่มทลาย!

การจู่โจมของนางดูคล้ายสัตว์ร้ายเสียมากกว่า ทุกกระบวนท่าพุ่งเป้าตรงจุดตาย!

ราวกับว่าขอเพียงพบช่องโหว่สักนิด ก็พร้อมจะฉีกกระชากอีกฝ่ายให้แหลกเป็นชิ้นๆ!

แม้มู่หรงเซิงจะบรรลุขั้นจินตันแล้ว แต่ระดับขอบเขตยังกลวงเปล่าและซวนเซไม่มั่นคง

ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นเพียงจินตานขั้นต้น ลำพังตัวเองก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสายเลือดโบราณในวัยเยาว์อยู่แล้ว

เพียงแต่การจะฆ่าเขาในร่างมนุษย์นั้นค่อนข้างยุ่งยากกว่าสักหน่อย

ทว่ายามนี้ มู่หรงเซิงกลับถูกนางลอบโจมตีจนบาดเจ็บสาหัสไปก่อนหน้าแล้ว

ตอนนี้จึงสามารถยำใหญ่ใส่เขาได้ฝ่ายเดียว

เพียงชั่วครู่ มู่หรงเซิงก็ถูกนางซ้อมจนร่างชุ่มโชกไปด้วยเลือด!

เสื้อผ้าชุดนั้นถูกฟันจนขาดวิ่น เผยให้เห็นกระดูกขาวโพลนและเนื้อหนังชุ่มเลือด

มู่หรงเซิงนอนแผ่หราอยู่บนพื้น ไม่อาจขยับเขยื้อนได้อีก สายตาจับจ้องนางไว้ไม่วางตา

ส่วนมู่หรงเซิงที่เดิมทีมีหน้าตาหล่อเหลาปนหวานอ่อนช้อยอยู่แล้ว ยามนี้บนใบหน้ากลับยิ่งดูบอบบางน่าเวทนาราวกับแก้วร้าว

"อย่าฆ่าข้าเลย ข้ายินดีทำทุกอย่างเพื่อเจ้า" เขาเอ่ยขอความเมตตาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

เส้นผมดกดำของดรุณีน้อยเบื้องหน้าปลิวไสว ใบหน้าหมดจดกลมมนน่ารักแลดูไร้พิษสงโดยสิ้นเชิง ทว่าวาจาที่เอ่ยออกมากลับเปี่ยมล้นด้วยจิตสังหาร

"งั้นเจ้าก็ไปตายซะสิ"

ในจังหวะที่เงื้อมีดทำครัวขึ้นสูง ปลายจมูกของไป๋จิ่วพลันได้กลิ่นอายอันคุ้นเคยที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้

ฉู่ยวี่หว่านเองนี่!

พล็อตนิยายเริ่มทำงานแล้วเหรอเนี่ย?

นางรีบโคจรพลังจิตหมายจะฟันมู่หรงเซิงให้ตายคาที่ในมีดเดียว ทว่ากลับต้องตกใจเมื่อพบว่าพลังที่ค้ำจุนร่างมนุษย์ในกายกำลังเหือดแห้งไปดั่งน้ำลด!

ไม่ได้การ!

คุมร่างไว้ไม่อยู่แล้ว!

ไป๋จิ่วเหลือบมองมู่หรงเซิงที่ร่อแร่ใกล้ตายแวบหนึ่ง ร่างพลันแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงพุ่งหายวับเข้าไปในเงามืดของพงไพร

ในชั่วขณะที่เงาไม้บดบัง ร่างเงาของเด็กสาวก็กระเพื่อมไหวดั่งระลอกคลื่น เพียงพริบตาก็หดเล็กลงกลายเป็นสัตว์อสูรตัวน้อยที่ขาวฟูดั่งก้อนหิมะ

เดิมทีเขานึกว่าตนเองจะต้องมาจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของเด็กสาวผู้นี้จริงๆ เสียแล้ว แต่กลับคาดไม่ถึงว่านางจะจากไปกะทันหันเช่นนี้

เขายื่นมือไปลูบอกที่เนื้อหนังถูกคว้านออกไปเกือบครึ่ง ก้นบึ้งของแววตาทอประกายเย็นเยียบ

อีกเพียงแค่นิดเดียว หัวใจของเขาก็เกือบจะถูกควักออกมาแล้ว

เมื่อเห็นท่าทางที่เปี่ยมด้วยจิตสังหารอันน่าขนลุกของนาง เขาก็รู้ได้ทันทีว่านางตั้งใจจะเอาชีวิตเขาให้ได้แบบไม่ตายไม่เลิกรา

ด้วยเหตุนี้นี่เอง เมื่อครู่เขาถึงได้บังเกิดจิตสังหารขึ้นมาบ้าง

เพราะตั้งแต่แรกเริ่ม เขาไม่ได้คิดจะเอาชีวิตนางเลยสักนิด

สายตากวาดมองซากแขนขาและกระดูกดำเกรียมบนพื้น สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเหยื่อที่ถูกพลังอันน่าสะพรึงกลัวบางอย่างฉีกกระชากจนแหลกละเอียดในชั่วพริบตาอย่างเห็นได้ชัด

ดรุณีน้อยผู้นั้นเป็นตัวประหลาดมาจากไหนกันแน่ เหตุใดถึงสัมผัสไม่ได้แม้แต่ระลอกคลื่นพลังบำเพ็ญเพียรเลยสักนิด?

อันที่จริง ตอนที่เขาตามร่องรอยความผิดปกติมาถึง ก็เห็นเพียงแผ่นหลังของนางที่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางกองซากศพเท่านั้น

ดังนั้นเมื่อครู่เขาจึงแกล้งหลอกล่อเพื่อหยั่งเชิงคำพูดนาง และอยากรู้ว่าบนร่างของนางมีสมบัติวิเศษอันทรงพลังอยู่หรือไม่

แต่กลับคิดไม่ถึงว่า... นางจะลงมือหมายเอาชีวิตเขาตรงๆ เช่นนี้

มู่หรงเซิงพลันหัวเราะในลำคอเบาๆ ริมฝีปากที่เปื้อนเลือดโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มวิปริต

มู่หรงเซิงที่นอนอยู่ท่ามกลางกองเลือดและโครงกระดูกไหม้เกรียม ดูราวกับต้องมนตร์ปีศาจเข้าสิง ก้นบึ้งของดวงตาปั่นป่วนไปด้วยความคลั่งไคล้อย่างประหลาด

ปลายนิ้วที่ชุ่มไปด้วยเลือดยกขึ้นจิกลึกลงไปในผืนดิน

"พวกเรา... จะได้พบกันอีกแน่"

ทันทีที่ไป๋จิ่วเพิ่งก้าวจากไป ร่างอรชรสะคราญตาสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

เมื่อมองเห็นเด็กหนุ่มนอนชุ่มเลือดอยู่บนพื้น ฉู่ยวี่หว่านก็รีบสาวเท้าก้าวเข้ามาทันที

มู่หรงเซิงที่ได้ยินเสียงค่อยๆ เบนสายตาไปมองนาง สบเข้ากับสายตาของนางพอดี

นางขมวดคิ้ว แววตาฉายความสงสัยและกังวล ย่อกายลงถามว่า "เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"

มู่หรงเซิงไม่พูดจา เพียงแค่มองนางอย่างสงบนิ่ง

ราวกับความเรียบเฉยหลังความคลั่งไคล้จางหายไป

ส่วนในเวลานี้ ไป๋จิ่วได้กลับคืนร่างเป็นลูกสุนัขขนปุยสีขาวปลอดอีกครั้งแล้ว

ยามที่นางกลับมาถึงสุสานไร้ญาติ ก็พบว่าศิษย์พี่สามยืนอยู่หน้าหลุมศพของท่านย่า

ตอนไป๋จิ่วร่อนลงสู่พื้น นางเดินโซเซ ท่าทางดูไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงนัก

หลิงจือเห็นดังนั้น ปลายนิ้วก็เดินวิชาขึ้นมาทันที ใต้ร่างของไป๋จิ่วพลันกลั่นตัวเป็นระลอกคลื่นน้ำ ช้อนพานางลอยขึ้นมาส่งถึงอ้อมอกของหลิงจือ

"เสี่ยวจิ่วเป็นอะไรไป"

ไป๋จิ่วไม่พูดไม่จา เพียงแต่หมอบซึมอยู่บนแขนของหลิงจือ สายตาเหม่อมองหลุมศพนั้นนิ่งงัน

เมื่อครู่การแปลงกายสูญเสียพลังจิตของตนไป ตอนนี้นางจึงเฉื่อยชาไปหมดทั้งตัวจนไม่มีเรี่ยวแรง

ที่สำคัญคือช่วงท้ายนางฝืนใช้พลังจิตเพื่อคงร่างมนุษย์ไว้ มิฉะนั้นคงไม่เหนื่อยล้าขนาดนี้

แม้หลิงจือจะได้กลิ่นไอมรณะและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจากตัวไป๋จิ่ว แต่นางก็เพียงขมวดคิ้ว ไม่ได้พูดอะไร

นางลูบหัวไป๋จิ่วเป็นการปลอบประโลม

"ข้าเห็นหลุมศพท่านย่าของเจ้าแล้ว เจ้ามาหานางหรือ"

เมื่อครู่นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายร่างจริงของเสี่ยวจิ่ว จึงได้ออกตามหา

นางเป็นปิศาจ ทั้งยังเป็นสัตว์เผ่าพันธุ์เดียวกัน ย่อมสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่เสี่ยวจิ่วปล่อยออกมา

แม้กลิ่นอายที่ปล่อยออกมาจะเบาบางมาก แต่นางก็ยังรับรู้ได้

จึงได้หาข้ออ้างปลีกตัวออกมา

นึกไม่ถึงว่าจะพบหลุมศพท่านย่าของเสี่ยวจิ่วที่สุสานไร้ญาติแห่งนี้

ดูท่าเพิ่งจะตั้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ

นางจึงเดาได้ว่า ที่เสี่ยวจิ่วแอบหนีออกมาก็เพื่อทำเรื่องนี้นี่เอง

ไป๋จิ่วพยักหน้า สายตายังคงทอดมองป้ายหลุมศพนั้นอย่างเหม่อลอย

หลิงจือถอนหายใจ "คนตายไม่อาจฟื้นคืน ชะตาชีวิตของมนุษย์ปุถุชนแต่เดิมก็มีขีดจำกัด ร่างกายเปราะบาง พลาดพลั้งนิดเดียวก็ตายแล้ว"

หลิงจือไม่เคยปลอบใจใคร วันๆ บนยอดเขาจั้ววั่งก็มีแต่ไล่ห้ำหั่นกับพวกศิษย์พี่ศิษย์น้อง

นี่เป็นครั้งแรกที่นางเอ่ยปากปลอบเสี่ยวจิ่ว

ไม่รู้ว่าจะได้ผลหรือไม่ แต่ถึงอย่างไรนางก็พูดได้แค่นี้แหละ

ไป๋จิ่วไม่ส่งเสียง

นางรู้ว่ามนุษย์ปุถุชนเปราะบาง แต่ก้นบึ้งของหัวใจก็ยังคงมีความเศร้าโศกและเสียดายอยู่ดี

หากนางกลับมาเร็วกว่านี้สักนิดก็คงดี

อีกอย่าง...

ท่านย่าไม่ได้ถูกสัตว์ป่าฆ่าตาย

พวกมันบอกว่า ตอนที่ศพของท่านย่ามาถึงสุสานไร้ญาติ นางก็หมดลมหายใจไปก่อนแล้ว

ดังนั้น ตอนนี้นางแค่อยากรู้ว่า ตกลงแล้วท่านย่าตายได้อย่างไรกันแน่

แล้วเหตุใดศพถึงได้มาอยู่ที่สุสานไร้ญาติ

"พวกเรากลับกันเถอะ" หลิงจืออุ้มไป๋จิ่วแล้วเดินย้อนกลับไป

พลางเดินพลางเอ่ยเตือน

"ที่นี่ดูไม่ชอบมาพากล เจ้าอย่าได้ปล่อยกลิ่นอายของตัวเองออกมาจะดีกว่า ข้ารู้สึกว่า... แถวนี้มีพวกเผ่าเดียวกันที่น่ากลัวมากอยู่" หลิงจือเอ่ยเสียงเบา "กลิ่นอายที่เจ้าเพิ่งปล่อยออกมาเมื่อกี้ มีความเป็นไปได้สูงว่าจะถูกสังเกตเห็นแล้ว"

"เมื่อครู่ข้าตระเวนดูรอบๆ หนึ่งรอบ ที่นี่เป็นถิ่นอาศัยของมนุษย์ปุถุชน บริเวณรอบหมู่บ้านอู้หยิ่นเดิมทีควรมีแต่สัตว์ธรรมดาเท่านั้น ทว่าดูเหมือนตอนนี้จะไม่ได้มีแค่สัตว์ธรรมดาแล้ว ที่นี่ไม่ได้มีไอพลังฟ้าดินอะไร ไม่เหมาะแก่การพำนักอาศัยของพวกสัตว์วิญญาณ ดังนั้นจึงมีความเป็นไปได้สูงมากว่าแถวนี้มีสิ่งใดบางอย่าง ทำให้พวกสัตว์ธรรมดาเหล่านี้แปดเปื้อนไอพลังจิต จนเปิดภูมิปัญญาขึ้นมา"

หูของไป๋จิ่วพลันตั้งชันขึ้นมา

นางเคยได้ยินมาว่า แถบหมู่บ้านที่มนุษย์ปุถุชนอาศัยอยู่ โดยทั่วไปจะมีแต่สัตว์ธรรมดา

ข้อแรก ถิ่นอาศัยของมนุษย์ปุถุชนนั้นมีพลังจิตไม่เพียงพอ ไม่พอให้พวกสัตว์ที่เปิดภูมิปัญญาแล้วใช้ชีวิตอยู่ได้

ข้อสอง การออกฝึกฝนของบรรดาศิษย์ตามสำนักและตระกูลต่างๆ ในแต่ละปี จะคอยกวาดล้างสัตว์วิญญาณและสัตว์ปิศาจที่ก่อความวุ่นวายใกล้หมู่บ้านมนุษย์ปุถุชนจนสิ้น

ด้วยเหตุนี้ จึงเกิดเป็นรูปแบบที่ว่ารอบๆ ถิ่นอาศัยของมนุษย์ปุถุชน โดยพื้นฐานแล้วจะมีเพียงสัตว์ธรรมดาเท่านั้น