ตอนที่ 68 ศัตรูไม่ขยับ ข้าไม่ขยับ

เท้าเปลือยเปล่าของนางเหยียบย่ำลงบนใบไม้แห้ง ผิวเท้าที่เพิ่งกลายร่างมานั้นขาวเนียนนุ่มดั่งผิวทารก พอเหยียบลงบนพื้นดินได้ไม่ทันไรก็ถูกบาดจนเป็นรอย

นางยืนอยู่กลางพงไพร เพียงแค่แผ่กลิ่นอายของตนเองออกไป

ชั่วพริบตานั้น ฝูงนกก็แตกตื่นบินว่อน ปีกสีดำทะมึนบดบังจนมืดฟ้ามัวดิน เสียงคำรามของสัตว์ร้ายและเสียงกรีดร้องของวิหคจากแดนไกลดังประสานระงม สั่นสะเทือนผืนพิภพจนไหวสะท้าน กระทั่งมวลอากาศยังสั่นระริก

ถัดจากนั้น

ลึกเข้าไปในป่าทึบ เงาร่างของสัตว์อสูรมากมายค่อยๆ ปรากฏขึ้นตะคุ่มๆ

สัตว์ธรรมดาก้มหัว สัตว์วิญญาณคุกเข่า วิหคร้ายหุบปีก ทั้งหมดต่างก้มเศียรลงต่ำ

ในลำคอของพวกมันมีเสียงครางหงิงๆ ที่เปี่ยมด้วยความยำเกรงและหวาดผวา

ยามที่พวกมันเคลื่อนมาถึงเบื้องหน้านาง ทั้งหมดต่างก็หมอบราบคาบแก้วอยู่กับพื้น ร่างสั่นเทาไปทั้งตัว

หมื่นอสูรศิโรราบ ทว่าในแววตากลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด

เพียงแค่กลิ่นอายที่แผ่ออกมา ก็สะกดข่มพวกมันจนขวัญหนีดีฝ่อแล้ว

ทันใดนั้น!

ลมคาวเลือดแหวกฝ่าอากาศ!

เสือร้ายขั้นสูงตัวหนึ่งกลับเปิดฉากจู่โจมใส่เด็กสาวผู้ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงสัตว์ร้ายกะทันหัน!

มันเพิ่งจะคำรามก้องออกมาได้เพียงแว่วเดียว หัวกะโหลกก็ถูกไป๋จิ่วตะปบขยี้แหลกละเอียดผ่านความว่างเปล่าเสียแล้ว!

สัตว์และวิหคตัวอื่นๆ ยิ่งทวีความหวาดกลัวขึ้นเป็นเท่าตัว ต่างพากันส่งเสียงครางยอมจำนนเพื่ออ้อนวอนขอชีวิตระงม

ครึ่งเค่อต่อมา

บนพื้นดินเกลื่อนกลาดไปด้วยซากชิ้นส่วนของสัตว์ร้าย โลหิตไหลนองคละคลุ้ง ทั่วทั้งผืนป่าอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นและกลิ่นเหม็นไหม้จากการถูกเพลิงเผาผลาญ

บนผืนดินสีเลือดนั้น ยังมีเปลวไฟสว่างวาบลุกโชนอยู่เป็นหย่อมๆ ควบคู่ไปกับรอยไหม้เกรียมรอบทิศทาง

ไป๋จิ่วมองสภาพเละเทะเกลื่อนพื้นแล้วหันหลังเตรียมจะจากไป ทว่ากลับพบว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่มีร่างหนึ่งมายืนขวางอยู่เบื้องหน้า

ร่างนั้นเหยียดตรงดั่งสนเขียว หน้าตาหล่อเหลาเป็นเลิศ หากแต่ผิวพรรณกลับซีดขาวเล็กน้อย ใต้หางตามีไฝรูปหยดน้ำตาปรากฏให้เห็นจางๆ

เขาเลิกคิ้วขึ้นเบาๆ "แม่หนูน้อย ออกจะโหดเหี้ยมเกินไปหน่อยหรือไม่"

แต่ไป๋จิ่วกลับมองเห็นความสนใจใคร่รู้และความตื่นเต้นในดวงตาคู่นั้นอย่างชัดเจน

ตอนที่ไป๋จิ่วลงมือฆ่าพวกมันเมื่อครู่นี้นางไม่ได้เผยร่างที่แท้จริงออกมา ดังนั้นเขาจึงไม่น่าจะรู้ว่าร่างจริงของนางคือเทาเถี่ย

พวกศิษย์พี่เคยสั่งสอนนางไว้

ว่ามีวิธีที่สามารถใช้พลังของร่างที่แท้จริงได้โดยไม่ต้องคืนร่างเดิม

ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ จะสะกดกลิ่นอายสัตว์ร้ายของตัวเองเอาไว้หรือไม่

หากสะกดไว้ แน่นอนว่าพลังย่อมจะลดทอนลงตามไปด้วย

พวกศิษย์พี่ต่างสะกดไอปิศาจในร่างและผนึกพลังปิศาจของตนเองไว้ตลอดทั้งปี

ประกอบกับพวกเขาบำเพ็ญเซียน ไอปิศาจจึงถูกปกปิดเอาไว้ได้อย่างมิดชิด

และเมื่อครู่นี้ ตอนที่ไป๋จิ่วลงมือนางก็ได้ปกปิดกลิ่นอายดั้งเดิมของตนไว้เช่นกัน

แถวนี้มีผู้บำเพ็ญเพียรอยู่เพียบ นางกังวลว่ากลิ่นอายดั้งเดิมของตัวเองจะไปสะดุดตาพวกนั้นเข้า

จึงได้นำเพลิงวิเศษออกมาใช้

ตอนนี้นางสามารถควบคุมเพลิงวิเศษได้นิดหน่อยเพื่อเอามาใช้งาน

แต่นางก็นึกไม่ถึงว่า อานุภาพของเพลิงวิเศษจะน่ากลัวเบอร์นี้

นางแค่ใช้ไปนิดเดียว ก็มีพลังรุนแรงถึงขนาดนี้แล้ว

นางหรี่ตาลง เริ่มคิดจะฆ่าคนตรงหน้าทิ้งเสียแล้ว

ไม่รู้ว่าหมอนี่เห็นไปมากเท่าไหร่ และจับสังเกตอะไรได้บ้าง

ชายหนุ่มคนนั้นก้าวไปข้างหน้าสองก้าว สายตากวาดมองความวินาศสันตะโรบนพื้นรอบหนึ่ง

ก่อนจะเอ่ยยิ้มๆ "โหดเหี้ยมปานนี้ คงมิใช่คนของฝ่ายธรรมะกระมัง"

ไป๋จิ่วปรายตามองเขาอย่างเย็นชา แล้วชิงบอกสังกัดตัวเอง "ย่อมไม่ใช่ ข้าเป็นคนของตระกูลมู่หรง"

แววตาของเด็กหนุ่มฉายแววนึกสนุก "ตระกูลมู่หรงรึ"

ไป๋จิ่วโกหกหน้าตาย "ใช่แล้ว ข้าเป็นคุณหนูแห่งตระกูลมู่หรง ออกมาหาประสบการณ์ ฆ่าสัตว์ป่าไปไม่กี่ตัวมันแปลกตรงไหน"

สาเหตุที่อ้างตระกูลมู่หรง ก็เพราะตอนเดินทางมา พวกนางบังเอิญเจอคนของตระกูลมู่หรงระหว่างทางพอดี

ตระกูลมู่หรงเป็นหนึ่งในตระกูลใหญ่สายบำเพ็ญเซียนของมิตินี้ แถมยังอยู่แถวนี้พอดีเป๊ะ

นางถึงได้แอบอ้างสำนักตระกูลนี้ขึ้นมา

ยังไงเสียเวลาอยู่นอกบ้าน ฐานะตัวตนก็เป็นเรื่องที่เราจะอุปโลกน์ขึ้นมาเองทั้งนั้น

ไป๋จิ่วจับสัมผัสได้ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วว่า ตบะของคนผู้นี้น่าจะอยู่ในขั้นจินตาน

ถ้านางจะฆ่า ก็คงไม่ใช่เรื่องง่ายๆ

แถมยังอาจจะลากคนอื่นให้แห่กันมาอีก

ศัตรูไม่ขยับ ข้าก็ไม่ขยับ

แม้เด็กหนุ่มคนนี้จะแต่งกายดูสง่างามผุดผ่องดั่งสายลมใต้แสงจันทร์ ทว่าก้นบึ้งในดวงตากลับทอประกายชั่วร้ายและมืดมนพิกล

ไป๋จิ่วคลุกคลีอยู่กับพวกศิษย์พี่ที่ยอดเขาจั้ววั่งมานาน คนปากปราศรัยน้ำใจเชือดคอแบบนี้ นางมองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง

เด็กหนุ่มยกยิ้มมุมปาก จ้องมองไป๋จิ่วด้วยรอยยิ้มกึ่งขำ "มิได้แปลกอันใด ทว่า ข้าเองก็แซ่มู่หรงเช่นกัน เหตุใดจึงมิเคยเห็นเจ้าในตระกูลมาก่อนเลยเล่า อีกทั้งข้าก็ยังมิติดใจรู้เลยว่า ตระกูลมู่หรงจะมีคุณหนูที่ใช้เพลิงได้อยู่ด้วย"

ดรุณีน้อยมีรูปลักษณ์ราวสิบสามสิบสี่ปี ทว่าทรวดทรงกลับสะโอดสะองผุดผ่องสมวัยแรกแย้ม

รูปโฉมมิได้งดงามล่มบ้านล่มเมือง ทว่าก็นับว่าหมดจดน่ามองยิ่งนัก

ในดวงตาทั้งคู่มีทั้งความไร้เดียงสาราวกับเพิ่งตื่นรู้สู่โลกีย์วิสัย ทว่าขณะเดียวกันก็แฝงความเฉียบแหลมที่มิสมกับวัยเอาไว้สายหนึ่ง

บนร่างของนาง มองเห็นได้อย่างชัดเจนถึงกลิ่นอายเที่ยงธรรมกับไอชั่วร้ายที่หลอมรวมกันอย่างกลมกลืนจนชวนให้รู้สึกประหลาดพิลึก

ยามที่เขาเอ่ยปาก สายตาก็มองตรงไปยังเท้าทั้งสองข้างของนาง

ทั้งที่เหยียบย่ำอยู่บนซากกระดูกและธารโลหิตนับไม่ถ้วน ทว่าเท้าคู่นั้นกลับเกลี้ยงเกลาขาวผ่องผิดประหลาด

มีเพียงรอยแผลที่ถูกบาดกรีดพาดผ่านไขว้ไปมาอยู่บนนั้นเท่านั้น

แววตาของเขาลึกล้ำขึ้น น้ำเสียงเจือแววหยั่งเชิงอันตรายอยู่หลายส่วน "เพลิงนี้... คงมิใช่เพลิงธรรมดาสินะ"

ก้นบึ้งดวงตาของไป๋จิ่วทอประกายสีแดงฉานวาบขึ้นมาสายหนึ่ง

ท่านอาจารย์เคยบอกไว้ว่า เพลิงวิเศษในร่างของนาง ก่อนที่นางจะโตเต็มวัย ไม่อาจให้ผู้ใดล่วงรู้ได้เด็ดขาด

ชั่วพริบตานั้น นางก็หงิกงอฝ่ามือกะทันหัน! หมุนตัวพุ่งตรงไปหมายจะควักหัวใจของอีกฝ่ายทันที!

มู่หรงเซิงคาดไม่ถึงแม้แต่น้อยว่าไป๋จิ่วจะลงมือฉับพลันเช่นนี้!

ร่างของเขาถอยร่นไปเบื้องหลังอย่างรวดเร็วปราดเปรียว!

ทว่าก็ยังหลบไม่พ้น ตำแหน่งหัวใจถูกคว้านออกเป็นรูเลือดเหวอะหวะอย่างจัง!

มู่หรงเซิงพยุงร่างไว้ สายตาจ้องเขม็งไปที่ไป๋จิ่วอย่างเย็นยะเยือก "เจ้าหมายจะเอาชีวิตข้า"

ในมือของไป๋จิ่วเวลานี้พลันปรากฏมีดทำครัวเหล็กดำขึ้นมาเล่มหนึ่ง

มู่หรงเซิงค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้น เอ่ยเสียงเย็น "ข้ามิได้คิดจะทำอันใดเจ้า เหตุใดเจ้าต้องคิดฆ่าข้าด้วย"

ไป๋จิ่วขมวดคิ้ว "เจ้ามิได้คิดจะทำอะไรข้า แล้วเจ้าจะถามซอกแซกไปทำไมมิทราบ"

มู่หรงเซิง "..."

ชั่วขณะนั้น เขากลับรู้สึกว่านางพูดจามีเหตุผลอยู่เหมือนกัน

ทว่ายามนี้เขาถูกลอบโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส ย่อมไม่อาจประมือกับนางต่อไปได้อีกแล้ว

แต่ดูเหมือนไป๋จิ่วจะมิยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ นางสาวเท้าเปล่าก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ประกายเย็นเยียบจากมีดทำครัวเหล็กดำในมือนั้นบีบคั้นกดดันอย่างยิ่ง

"ข้าจะไม่พูดพล่อย ๆ ออกไป" มู่หรงเซิงกุมหน้าอก เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ "เรื่องเมื่อครู่ ข้าจะถือเสียว่าไม่เห็นอันใดทั้งสิ้น"

ไป๋จิ่วจึงชะงักฝีเท้า สายตากวาดมองประเมินเขาอย่างพินิจพิเคราะห์

แม้ภายนอกเขาจะดูจริงใจ ทว่านางกลับสัมผัสได้ถึงความเหี้ยมเกรียมและจิตสังหารที่วาบผ่านก้นบึ้งดวงตาที่หลุบต่ำลงของเขาได้อย่างชัดเจน

ขณะที่นางกำลังจะอ้าปากพูด ในหัวพลันผุดตัวตนของคนตรงหน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และปะติดปะต่อเข้ากับตัวละครในเนื้อเรื่องเดิมได้พอดิบพอดี

นี่มันไม่ใช่ไอ้หนุ่มยันเดเระตัวประกอบที่ฉู่ยวี่หว่านเจอที่หมู่บ้านอู้หยิ่นหรอกเรอะ

มู่หรงเซิง ลูกชายนอกสมรสคนเล็กของตระกูลมู่หรง แต่ตั้งแต่เด็กกลับถูกมองเหยียดและโดนพวกพี่น้องรังแกสารพัด ดูภายนอกอ่อนแอถูกข่มเหงง่าย ทว่าความจริงกลับเจ้าเล่ห์ร้ายลึกแถมจิตใจดำมืด แกล้งทำตัวเป็นหมูกินเสือตัวพ่อ

ตอนโดนคนตระกูลมู่หรงรังแกที่หมู่บ้านอู้หยิ่น ได้ฉู่ยวี่หว่านออกโรงช่วยพูดให้ แถมยังหยอดคำคมโลกสวยบำรุงจิตใจไปอีกนิดหน่อย และยังช่วยชีวิตเขาทางอ้อมที่หมู่บ้านอู้หยิ่นด้วย มู่หรงเซิงก็เลยตกหลุมรักฉู่ยวี่หว่านเข้าเต็มเปา

พอภายหลังได้ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลมู่หรง เขาก็ยอมทำตัวเชื่องเชื่อฟังต่อหน้าฉู่ยวี่หว่านแค่คนเดียว

แม้แต่ตอนที่ฉู่ยวี่หว่านลงเอยกับพระเอกแล้ว เขาก็ยังสรรหาสารพัดวิธีจะมาเป็นมือที่สามคอยปีนขึ้นเตียงนางเอกอยู่ดี

เดี๋ยวสิ แล้วหมอนี่มาโผล่ที่นี่ได้ยังไงกันล่ะเนี่ย??

และเมื่อรู้ว่าคนผู้นี้มีสันดานเสแสร้งแกล้งทำตัวเป็นหมูกินเสือ หน้าไหว้หลังหลอกแบบนี้แล้ว

ไป๋จิ่วย่อมไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่นอน

ในเมื่อเป็นไอ้หมาเลียของฉู่ยวี่หว่าน

งั้นถือโอกาสเชือดทิ้งเสียแต่ตอนนี้เลย วันหน้าจะได้ไม่ต้องมารังควานข้า

ถ้าไม่ถือโอกาสที่ลอบโจมตีสำเร็จปลิดชีพมันตอนนี้ ภายภาคหน้าคงฆ่ามันยากแล้ว

นางจึงเลิกคิ้ว "งั้นหรือ ข้าไม่เชื่อหรอก เจ้ากำลังหลอกข้าอยู่แน่ ๆ"

คลุกคลีอยู่ในดงตัวร้ายเสียนาน ตอนนี้นิสัยใจคอและการกระทำของนางจึงชักจะถอดแบบมาจากพวกท่านอาจารย์และศิษย์พี่เข้าไปทุกที

ดรุณีน้อยวัยสิบสามสิบสี่ ทั้งที่น้ำเสียงยังแฝงแววไร้เดียงสาอยู่บ้าง ทว่าทั่วทั้งร่างกลับแผ่กลิ่นอายสังหารบีบคั้นชวนสะพรึง

สิ้นเสียง มีดทำครัวในมือที่ห่อหุ้มด้วยพลังจิตอันแก่กล้าก็ฟันฉับลงไปทันที!

มู่หรงเซิงสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว รีบถอยกรูดไปเบื้องหลังทันควัน!

เขากัดฟันเอ่ยอย่างเคียดแค้น "คนของตระกูลมู่หรงอยู่แถวนี้ ขอเพียงข้าส่งสัญญาณ เจ้าลองทายดูสิว่าพวกเขาจะรีบรุดมากันหรือไม่"

ทว่าฝีเท้าของไป๋จิ่วกลับไม่หยุดลงแม้แต่น้อย ปากก็ยังมิวายตอกกลับ "ถึงอย่างไรเจ้าตายไปพวกเขาก็มิได้สนใจไยดีอยู่แล้ว" สิ้นคำ คมปราณมีดก็ตวัดฟาดฟันเข้าใส่เขาทันที!

มู่หรงเซิงหลบได้อย่างหวุดหวิด พลางผสานมุทราด้วยมือเดียวในชั่วพริบตา ซัดลมปราณแท้อันทรงพลังสายหนึ่งพุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าของไป๋จิ่ว!

โสตประสาทของไป๋จิ่วรับรู้ได้ว่องไวยิ่ง จึงเบี่ยงกายหลบลมปราณแท้สายนี้ไปได้อย่างฉับไว!

"เจ้ารู้ได้อย่างไร" แววตาของเขาฉายแววดำมืดจ้องมองไป๋จิ่วเขม็ง โลหิตตรงหน้าอกยังคงหยดรินลงมาไม่ขาดสาย "เจ้ารู้หรือว่าข้าเป็นใคร"

ไป๋จิ่วตั้งท่าจะลงมือต่อ ทว่ากลับรู้สึกได้กะทันหันว่าร่างมนุษย์ของตนใกล้จะคงสภาพไว้ไม่อยู่แล้ว