ตอนที่ 67 ท่านย่าของนาง

ทันใดนั้น นางก็ได้กลิ่นที่คุ้นเคย

มันลอยมาจากที่ที่ไกลแสนไกล

ใบหน้าของนางผุดประกายยินดี หมุนตัววิ่งพรวดออกไป มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่กลิ่นนั้นลอยมา

ทว่านางเพิ่งจะแปลงกายเป็นมนุษย์ อีกทั้งยังชินกับการเดินสี่ขามาเนิ่นนาน วิ่งไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ล้มคะมำ

แต่นางไม่สนใจสักนิด รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นดมกลิ่นต่อ แล้วมุ่งหน้าตามหาไปทางทิศนั้น

ในที่สุดกลิ่นก็มาหยุดลงที่สุสานไร้ญาติแห่งหนึ่ง

สายตาของไป๋จิ่วจับจ้องเนินดินเนินหนึ่งเขม็ง

เป็นกลิ่นของยายเฒ่าคนนั้น แต่กลิ่นนี้...กลับเน่าเหม็นไปหมดแล้ว

นางยื่นมืออันสั่นเทาออกไป ขุดคุ้ยเนินดินนั้นออก

เมื่อเห็นกระดูกขาวโพลนด้านใน นางก็ยืนนิ่งงันไปทั้งร่าง

"ยายเฒ่า..."

เสียงของเด็กสาวคล้ายเพิ่งเคยเปล่งออกมาเป็นครั้งแรก จึงยังมีความอ่อนเยาว์และขัดเขินอยู่บ้าง

นางมองกองกระดูกนั้นนิ่งอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยถามเสียงแผ่ว "ทำไมเจ้าถึงตายล่ะ"

ตอนที่นางจากไปยังดีๆ อยู่แท้ๆ

แต่ทำไมถึงตายได้ล่ะ...

ขนตาดกหนาของไป๋จิ่วสั่นไหวเล็กน้อย จากนั้นจึงวางมือลงบนกองกระดูกขาวนั้น

นางใช้สัมผัสวิญญาณของตนอ่านสิ่งที่โครงกระดูกนี้เคยเผชิญมา...

ร่างนั้นถูกสัตว์ร้ายฉีกทึ้ง กัดกิน จนสุดท้ายเหลือเพียงกองกระดูกขาวโพลนน่าเวทนา

นัยน์ตาสีอำพันค่อยๆ ถูกย้อมด้วยสีแดงฉาน เปลวเพลิงสีครามริบหรี่ราวกับพร้อมจะปะทุออกมาจากแววตา

นางกำหมัดแน่น และในชั่วพริบตานั้น หมัดคู่นั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บสัตว์ร้ายอันน่าสะพรึงกลัว!

ไป๋จิ่วสูดหายใจเข้าลึก

"ถ้าข้ากลับมาเร็วกว่านี้ก็คงดี"

"ขอโทษนะ"

ในหัวของนางผุดภาพความทรงจำยามที่เคยอยู่ร่วมกับยายเฒ่าขึ้นมาทีละฉากละตอน

แม้จะเป็นเวลาเพียงไม่กี่วัน แต่นางกลับรู้สึกราวกับว่าพวกตนเคยอยู่ด้วยกันมาเนิ่นนานเหลือเกิน...

ตอนที่เจอนางครั้งแรก หญิงชราแย้มยิ้มพลางเอ่ยชม

"เป็นลูกหมาที่สวยอะไรอย่างนี้นะ"

ไป๋จิ่วโบกอุ้งเท้าน้อยๆ ประท้วง

ข้าไม่เอาหรอก ข้าไม่ใช่หมาสักหน่อย ใครจะไปอยากอยู่เป็นเพื่อนยายแก่กัน!

ข้าเป็นคนเว้ย ข้าเป็นคน! ชิ!

ยายเฒ่านั้นพูดมากเหลือเกิน ชอบพล่ามเรื่องไร้สาระแล้วก็รำลึกความหลังอยู่เรื่อย

แรกๆ ไป๋จิ่วก็ยกขาหน้าปิดหู ไม่ฟังๆๆ

แถมพอยายเฒ่าเริ่มบ่นพึมพำเมื่อไหร่ นางก็จะชิงหลับเมื่อนั้น

แต่พอตื่นขึ้นมา เห็นสีหน้าอิ่มเอมใจของอีกฝ่าย นางก็คิดว่าฟังๆ ไปหน่อยก็ไม่ได้แย่อะไร

ดังนั้น บางครั้งนางก็ยอมไว้หน้า ตั้งอกตั้งใจฟังยายเฒ่าพูดบ้างเป็นครั้งคราว

ทุกครั้งที่ทำแบบนั้น หญิงชราจะยิ้มจนตาหยีแล้วเอาหน้ามาถูไถแก้มนาง

"เจ้าตัวเล็กดีที่สุดเลย มีแค่เจ้านี่แหละที่อยู่เป็นเพื่อนยายเฒ่าคนนี้"

"เจ้าตัวเล็ก ต่อไปนี้เจ้าอยู่เป็นเพื่อนยายแก่คนนี้ดีหรือไม่" หญิงชราหัวเราะอย่างมีความสุขจนริ้วรอยย่นไปทั้งหน้า

ทุกครั้งที่ได้ยิน นางก็มักจะสะบัดหน้าหนีด้วยความรังเกียจเต็มทน

ก็เพราะบนตัวยายเฒ่ามีกลิ่นที่นางไม่ชอบน่ะสิ

เอาเถอะ จะว่าไปมันก็ไม่ได้เหม็นขนาดนั้นหรอก

ยายเฒ่านี่โง่ชะมัด

ชอบกินแต่กับข้าวค้างคืน บูดแล้วก็ยังจะกิน

ไม่รู้หรือไงว่ากินของบูดแล้วจะป่วยน่ะ?

ดังนั้นทุกครั้งนางจึงแอบเอาไปเททิ้งให้ตลอด

ยายเฒ่ายังเคยโกรธนางเพราะเรื่องนี้ หาว่านางกินทิ้งกินขว้าง

พอมองดูหญิงชราแก่จนป่านนี้แล้วยังมาทำหน้าฮึดฮัดใส่

เห็นแก่ว่าไม่อยากทารุณคนแก่ ไป๋จิ่วจึงยอมเดินเข้าไปเอาอุ้งเท้าดึงแขนเสื้อนางเบาๆ เพื่อประจบเอาใจ

ยายเฒ่าก็หายโกรธเป็นปลิดทิ้งทันที นางยิ้มแก้มแทบปริแล้วอุ้มไป๋จิ่วขึ้นมาอีกครั้ง

จากนั้นก็กอดนางโยกไปโยกมาบนเก้าอี้ตัวนั้นที่หน้ากระท่อมฟาง

พลางขับขานบทเพลงพื้นบ้านเก่าคร่ำครึเพลงนั้น

"โยกเอยโยกไป โยกไปถึงสะพานท่านยาย..."

ในวันที่นางออกไปวิ่งเล่นข้างนอก

ยายเฒ่ายังคอยกำชับนางอยู่เลย

"รีบกลับมานะลูก เห็นพวกหมาใหญ่กับเด็กพวกนั้นก็อยู่ให้ห่างๆ ย่ารอเจ้ากลับมากินข้าวนะ"

นางเบะปาก

ใครจะไปเล่นกับพวกหมาใหญ่และเด็กพวกนั้นกันเล่า

แต่คิดไม่ถึงว่า ผ่านไปได้ไม่ทันไร นางก็ถูกเด็กแสบไม่กี่คนจับตัวเอาไว้

จากนั้นเซียวอวิ๋นก็เหาะลงมาจากฟากฟ้า พานางกลับไปยังสำนักปี้อวิ๋น และทำให้นางตื่นรู้เนื้อเรื่องของโลกใบนี้ขึ้นมา

ท่านอาจารย์พานางจากไปกะทันหันเกินไป จนกระทั่งแม้แต่จะเอ่ยลายายเฒ่านางก็ยังทำไม่ทันด้วยซ้ำ

ยายเฒ่าคือคนคนหนึ่งที่นางได้พบในโลกใบนี้

และยังเป็นคนแรกที่ดีต่อนาง

นางนึกว่าอีกฝ่ายยังร่างกายแข็งแรงดีแท้ๆ คงจะอยู่ไปได้อีกนาน

กลับมาคราวนี้ นางยังพกพาโอสถและหญ้าวิญญาณมาด้วยตั้งมากมาย

นางอยากรู้นักว่าพอยายเฒ่าได้กินเข้าไปแล้ว จะกลับมาอ่อนเยาว์และงดงามขึ้นหรือไม่...

ไม่แน่ว่าตนเองอาจไม่ต้องเรียกอีกฝ่ายว่าท่านยายแล้วด้วยซ้ำ แต่เรียกนางว่าพี่สาวแทนได้เลย

ทว่า ยายเฒ่ากลับตายไปเสียแล้ว

ไป๋จิ่วไม่ปริปากพูดสิ่งใด นางฝังกระดูกของท่านยายลงดินจนเรียบร้อย

แล้วจึงปักป้ายหลุมศพไว้ด้านบนแผ่นหนึ่ง

นางใช้กรงเล็บแหลมคมที่เนรมิตขึ้นมาสลักลงบนป้ายไม้ว่า "สุสานท่านยายของไป๋จิ่ว"

นางโขกศีรษะคารวะหน้าหลุมศพสามครั้ง

ก่อนจะลุกขึ้นยืนในทันที

นางมองตรงไปยังผืนป่าเบื้องหน้า กลิ่นอายของสัตว์ร้ายลอยโชยออกมาจากในป่านั้น ปะปนมากับกลิ่นคาวเลือดจางๆ

แววตาของนางเย็นเยียบ ก้าวเท้าตรงมุ่งหน้าเข้าไปในป่านั้นทันที