ตอนที่ 66 นางกลายเป็นคนแล้ว!

หลังจากศิษย์อาฉินได้แสดง "ความภักดี" ต่อไป๋จิ่วไปยกหนึ่ง พวกเขาก็เก็บข้าวของเตรียมตัวออกเดินทางไปยังหมู่บ้านอู้หยิ่น

ในวันออกเดินทาง หมอกยามเช้ายังไม่ทันจางหาย ไป๋จิ่วก็พลันยกขาหน้าตบหน้าผากตัวเองฉาด คล้ายนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้

"ลูกรัก ไปซื้อไก่ย่างให้แม่สักสิบตัวสิ เอาไว้กินระหว่างทาง ขอแบบเพิ่งย่างเสร็จร้อนๆ เลยนะ"

เซี่ยวเทียนพยักหน้าอย่างว่าง่าย จากนั้นก็แยกตัวออกจากกลุ่ม มุ่งหน้าเข้าเมืองวั่งเยวี่ยไปซื้อไก่ย่าง

พอแน่ใจว่าเซี่ยวเทียนไปไกลแล้ว ไป๋จิ่วก็รีบกระตุกชายเสื้อของศิษย์อาฉินกับหลิงจือทันที หัวกลมๆ ผงกหงึกหงักไปทางหมู่บ้านอู้หยิ่นไม่หยุด นัยน์ตาดำขลับฉายแววกระวนกระวายใจเต็มเปี่ยม

ทั้งฉินไห่และหลิงจือต่างก็ชะงักไปด้วยความสงสัย

[ไปเร็วเข้า รีบไปเร็ว!!]

[พวกท่านยังจะรออะไรกันอยู่อีก อุตส่าห์สลัดเจ้าโง่นี่หลุดได้ทั้งที!]

[ศิษย์อา ศิษย์พี่ รีบไปเซ่!]

[ไม่ไปจะรอให้มันกลับมาหรือไง? เร็วเข้าๆๆ!]

[ขืนให้อยู่ด้วยกันต่อ ถ้าหมอนี่ความจำกลับคืนมา มีหวังได้แลกชีวิตกับข้าแน่!]

ไป๋จิ่วร้อนใจแทบตาย หางปุกปุยปัดแกว่งไปมาไม่หยุด

ขืนไม่ไปตอนนี้ พอเซี่ยวเทียนรู้ทันขึ้นมาคงสลัดไม่หลุดแล้ว

อุตส่าห์มาถึงที่คนพลุกพล่านทั้งที ไม่ชิ่งตอนนี้แล้วจะชิ่งตอนไหน?

ฉินไห่กับหลิงจือสบตากัน

ฉินไห่กระแอมเบาๆ หนึ่งเสียง ก่อนจะเอ่ยว่า "คนผู้นี้ที่มาไม่ชัดเจน พกพาไปด้วยย่อมไม่เหมาะจริงๆ เสี่ยวจิ่ว พวกเราออกเดินทางกันเถอะ"

แม้หลิงจือจะเสียดายใบหน้าหล่อเหลานั่นอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นไป๋จิ่วร้อนรนเช่นนี้จึงได้แต่เก็บงำความเสียดายไว้ ทว่าสายตาที่นางมองศิษย์อาฉินกลับเจือแววสืบเสาะเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน

หรือว่าศิษย์อาฉินก็สามารถได้ยินเสียงในใจของเสี่ยวจิ่วด้วยงั้นหรือ?

แววตาของนางเต็มไปด้วยความสงสัย สายตาที่มองศิษย์อาฉินก็เริ่มแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย

หรือว่าศิษย์อาฉินจะเหมือนกับคนบนยอดเขาจั้ววั่งของพวกนาง ที่เป็นเหยื่อเคราะห์ร้ายบนเส้นทางทะยานขึ้นสู่ที่สูงของฉู่ยวี่หว่าน?

ฝ่ายฉินไห่เองก็สัมผัสได้ถึงสายตาพิลึกพิลั่นของหลิงจือ โดนจ้องเสียจนรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว

เขาอดคิดในใจไม่ได้ว่า ศิษย์หลานหลิงจือผู้นี้คงไม่ได้แอบชอบข้าเข้าหรอกนะ? ไม่ได้เด็ดขาด เรื่องนี้จะยอมให้เกิดขึ้นไม่ได้เป็นอันขาด

เขาแสร้งทำสำรวม จัดคอเสื้อให้เข้าที่เข้าทางแล้วเอ่ยว่า "ศิษย์หลานหลิงจือ ได้เวลาออกเดินทางแล้ว"

แม้หลิงจือจะรู้สึกเสียดายใบหน้าของเซี่ยวเทียนที่ตรงสเปกนางเหลือเกิน แต่เมื่อเทียบกับเสี่ยวจิ่วแล้ว นางย่อมให้ความสำคัญกับเสี่ยวจิ่วมากกว่า

ในเมื่อเสี่ยวจิ่วอยากจะทิ้งเขาไว้ ย่อมต้องมีเหตุผลของเสี่ยวจิ่วเอง

ดังนั้น หลังจากเซี่ยวเทียนกลืนหายไปในฝูงชนได้ไม่นาน พวกเขาก็ออกเดินทางกันทันที

ถึงขั้นควักเอายันต์พันลี้มาใช้เลยด้วยซ้ำ

ซึ่งก็มาจากกองสิ่งของสัพเพเหระที่ไป๋จิ่วกว้านซื้อมานั่นแหละ

แถมยังหมดเงินไปไม่น้อยทีเดียว

คราวนี้จึงนับว่าได้งัดออกมาใช้ประโยชน์เสียที

ไป๋จิ่วไม่กล้าเก็บระเบิดเวลาเอาไว้ข้างตัวหรอก

ตอนนี้เซี่ยวเทียนดูว่านอนสอนง่ายก็จริง แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะฟื้นความจำขึ้นมาตอนไหน

ตอนนางอ่านนิยายชาติก่อน พวกผู้ยิ่งใหญ่ความจำเสื่อมมักจะความจำกลับมาแบบปุบปับทั้งนั้น

แล้วก็หันมาเล่นงานตัวเอกแบบไม่ทันตั้งตัว

ตอนนี้เซี่ยวเทียนฐานะไม่ชัดเจน แถมยังเกี่ยวพันกับเพลิงวิเศษในร่างนาง ดูทรงแล้วก็ไม่ใช่คนฝ่ายธรรมะอะไรด้วย

น่าจะเหมือนกับตัวนางและพวกศิษย์พี่ ที่ล้วนเป็นพวกมารนอกรีต

คนพรรค์นี้ฆ่าคนไม่กะพริบตากันทั้งนั้น

นางย่อมต้องรู้จักพอ ไม่กล้าเก็บเซี่ยวเทียนไว้ข้างกายนานเกินไปหรอก

อีกอย่าง พกตัวภาระติดสอยห้อยตามไปด้วยมันเรื่องอะไรกันล่ะ

ฤทธิ์ของยันต์น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก เพียงไม่นาน เค้าโครงอันทรุดโทรมของหมู่บ้านอู้หยิ่นก็ปรากฏสู่สายตา ทว่าเพิ่งจะแตะพื้น ไป๋จิ่วก็วิ่งแน่บหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

ฉินไห่สงสัย "เสี่ยวจิ่วเล่า?"

หลิงจือชี้ไปยังทิศทางที่ไป๋จิ่วเพิ่งวิ่งจากไป "ดูเหมือนจะมีธุระบางอย่างเจ้าค่ะ"

เมื่อครู่ไป๋จิ่วกระตุกชายกระโปรงของนางแล้วชี้ไปทางนั้น นางจึงรู้ว่าเสี่ยวจิ่วน่าจะมีธุระอะไรสักอย่างจึงต้องขอตัวไปครู่หนึ่ง

ดังนั้นนางจึงไม่ได้ตามไป

นางพลันนึกขึ้นได้ว่า ท่านอาจารย์เคยบอกไว้

เสี่ยวจิ่วถูกเก็บกลับไปจากหมู่บ้านอู้หยิ่นแห่งนี้

ไม่แน่ว่าเสี่ยวจิ่วอาจจะไปตามหาสหายเก่าก็ได้

เมื่อฉินไห่ได้ยินหลิงจือว่าเช่นนั้นก็ไม่ได้สงสัยอันใด

เขารู้ว่าเสี่ยวจิ่วฉลาดเฉลียวมาก จึงไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองที่ไป๋จิ่วผละตัวออกไป

เขาหันมากวาดสายตามองรอบด้านอย่างระแวดระวังแทน "ที่นี่... ดูเหมือนจะไม่ธรรมดาเสียแล้ว ไอหยินหนาทึบนัก ทั้งยังมีร่องรอยการเคลื่อนไหวของผู้บำเพ็ญ ทุกคนจงระวังตัวให้ดี"

บรรดาศิษย์ในกลุ่มที่ฉินไห่นำมาต่างขานรับทันที "ศิษย์จดจำไว้แล้วขอรับ!"

ทว่าในยามนี้ ไป๋จิ่วที่กำลังวิ่งตะบึงไปทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน เงาร่างของสัตว์อสูรยักษ์กับร่างของเด็กสาวกลับสลับซ้อนทับและแปรเปลี่ยนไปมาในชั่วพริบตา

จนกระทั่งสัตว์ร้ายตัวน้อยสีขาวตัวนั้น กลายร่างเป็นเงาร่างของเด็กสาว

เมื่อนางหยุดลงตรงหน้ากระท่อมฟางซอมซ่อหลังหนึ่ง นางก็กลายเป็นเด็กสาวสะพรั่งงดงามไปแล้ว

ตอนที่นางผลักประตูเปิดออก ดูเหมือนเพิ่งจะตระหนักได้ถึงความผิดปกติของมือทั้งสองข้างของตนเอง

สายตาของนางจ้องมองมือตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ในดวงตาสีอำพันพลันผุดประกายยินดีปนประหลาดใจขึ้นมาทันควัน

มือจริงๆ ด้วย!!

มือคนชัดๆ!!

ข้ากลายเป็นคนแล้ว!!

หลังจากดีใจจนเนื้อเต้น ไป๋จิ่วก็ยังไม่ทันได้ดูว่าตัวเองหน้าตาเป็นอย่างไร ก็รีบมองเข้าไปในห้อง กวาดสายตามองหาร่างที่ตนอยากเจอทันที

ถ้ายัยแก่นั่นรู้ว่าข้ากลายเป็นคนแล้ว จะต้องตกใจจนสะดุ้งโหยงแน่!

ในใจของนางรู้สึกตื่นเต้นระคนตื้นตันอยู่บ้าง

ดวงตาทั้งสองข้างกวาดมองหาร่างนั้นไปทั่ว

ภายในห้องโล่งเตียนจนแทบไม่มีสิ่งใด มีเพียงเตียงนอนธรรมดาๆ หลังหนึ่ง กับโต๊ะอีกหนึ่งตัวเท่านั้น

และข้างเตียงนั้น มีเบาะนอนหมาหลังเล็กๆ ที่ทำจากเสื้อผ้าเก่าตัวหนึ่งวางอยู่

ร่างของเด็กสาวก้าวเข้ามาด้านใน ประตูที่ผลักเปิดออกทำให้ห้องที่อับชื้นมีกลิ่นราได้รับแสงสว่างขึ้นมารำไร กลิ่นอับก็เจือจางลงไปมาก

ทว่าห้องก็กว้างเพียงแค่นี้ นางมองปราดเดียวก็ทั่วแล้ว ไม่เห็นคนที่อยากเห็นแม้แต่น้อย

กระทั่งกลิ่นของนาง ไป๋จิ่วก็ไม่ได้กลิ่นแล้ว

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้" ไป๋จิ่วสงสัย

นางยื่นมือออกไปสัมผัสโต๊ะตัวนั้นเบาๆ ในหัวก็พลันปรากฏภาพของคนผู้นั้นกำลังยันกายจับขอบโต๊ะ ค่อยๆ ย่างก้าวเดินทีละก้าว

ราวกับสามารถรับรู้เรื่องราวที่เคยเกิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้ ผ่านสิ่งของที่คนผู้นั้นเคยสัมผัส

นางมองเห็นทุกเศษเสี้ยวชีวิตของยัยแก่นั่นที่เคยอยู่ที่นี่ มองเห็นสภาพที่หลังจากตนจากไปแล้ว ยัยแก่มักจะคอยถอนหายใจพลางร้องเรียกหา "ไอ้ตัวเล็ก" อยู่ในห้อง

"ยัยแก่... เจ้าไปอยู่ที่ไหนกันแน่" น้ำเสียงของไป๋จิ่วเจือเสียงขึ้นจมูกเข้มข้น คล้ายกำลังเศร้าสะเทือนใจ

การไหลเวียนของเวลาบนสำนักปี้อวิ๋นเร็วกว่าในโลกีย์วิสัยอยู่บ้าง

บนสำนักปี้อวิ๋นผ่านไปเกือบครึ่งปีแล้ว เช่นนั้นในโลกีย์วิสัยคงผ่านไปราวๆ แปดเก้าเดือน

และในยามนี้ ภายในห้องมีฝุ่นจับอยู่ชั้นหนึ่งแล้ว ทว่าไม่หนานัก เห็นได้ชัดว่าไม่มีคนอยู่อาศัยมาได้ระยะหนึ่งแล้ว

ตอนที่ไป๋จิ่วเพิ่งทะลุมิติมายังโลกใบนี้ ก็อยู่ที่หมู่บ้านอู้หยิ่นแห่งนี้

และตอนนั้นหลังจากนางคุ้ยขยะกินอยู่สองวัน ก็ถูกหมาดำตัวใหญ่ตัวหนึ่งเล็งเป้าเข้าให้

พอเห็นหมาดำตัวใหญ่ตัวนั้นกำลังจะพุ่งเข้ามากัดนาง เสียงตวาดอันทรงพลังสายหนึ่งก็ตะโกนหยุดมันไว้

ยายแก่คนหนึ่งถือไม้กวาดวิ่งปรี่เข้ามา ไล่หมาดำตัวใหญ่นั้นกระเจิงไป

และก็เป็นยายแก่คนนั้นที่พาไป๋จิ่วที่ใกล้จะอดตายกลับมาที่บ้านตน หาของกินของดื่มให้นาง ทั้งยังทำเบาะนอนหมาให้นางอีกด้วย

วางติดชิดเตียงนอนของตนเอง

เดิมทีนางก็เป็นเด็กกำพร้า มีนิสัยเฉยชาเย็นชา ไม่ชอบกลิ่นคนแก่ และไม่ชอบสุงสิงพูดคุยกับคนแก่

อีกอย่างยัยแก่นี่ยังชอบทำอวดเก่ง คิดเองเออเอง เอาเศษกระดูกที่กินเหลือมาให้นางแทะอยู่เรื่อย

แล้วยังชอบเล่าเรื่องสมัยสาวๆ กรอกหูนางอยู่ตลอด พล่ามจู้จี้ไม่หยุด แถมพูดจาไม่ค่อยจะรู้เรื่อง วนไปเวียนมาซ้ำอยู่แต่ประโยคเดิมๆ...

ทว่า ตอนที่ถูกท่านอาจารย์พาตัวไป

สิ่งที่นางพะวงและคิดถึงที่สุดในใจ กลับยังคงเป็นยัยแก่คนนี้