ตอนที่ 52 เจ้าเป็นมนุษย์ ข้าเป็นสัตว์อสูร

จื่อเยี่ยก้าวไปข้างหน้าเพื่อตรวจดู

"วิญญาณแหลกสลายไม่เหลือซาก... นี่มิใช่วิธีการธรรมดาเลย" น้ำเสียงที่กดต่ำของนางแฝงความตระหนกที่ยากจะปกปิด

"หรือว่าจะเป็นฝีมือของคนชั่วแดนมาร" มีคนข้างๆ เอ่ยขึ้นอย่างเดือดดาล "วิธีการเหี้ยมโหดถึงเพียงนี้ ย่อมเป็นพวกนอกรีตแดนมารไม่ผิดแน่!"

เซียวอวิ๋นที่มาช้ากว่าผู้อื่นนิ่งเงียบไม่เอ่ยวาจา สายตาเพียงจับจ้องไปยังรอยกรงเล็บขนาดยักษ์ แววตาทอประกายหม่นลงเล็กน้อย

แม้การต่อสู้จะสิ้นสุดลงไปแล้ว ทว่ากลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่หลงเหลืออยู่ในที่แห่งนี้ ยังคงทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรที่มีตบะต่ำในบริเวณนั้นหนาวสะท้านไปทั้งร่าง

เพียงแค่ไอที่ยังหลงเหลือ ก็ทำให้จิตใจพวกเขาสั่นสะท้านแล้ว

โม่หลีเยวียนก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวเช่นกัน เขามองรอยกรงเล็บที่จมลึกเข้าไปในดินด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "เกรงว่าจะมีสัตว์ร้ายโบราณฟื้นตื่นขึ้นมา สหายเต๋าทั้งหลายโปรดระมัดระวังให้มาก" ก่อนจะเปลี่ยนหัวข้ออย่างกะทันหัน น้ำเสียงพลันเฉียบขาดขึ้นมา "แต่ป่าหมอกลวงเป็นเขตแดนในความดูแลของสำนักปี้อวิ๋น สำนักอวี้ซวีพาเหล่าศิษย์มามากมายโดยไม่ได้รับเชิญเช่นนี้ หรือว่าลืมกฎเกณฑ์ของแดนบำเพ็ญไปแล้วหรือ"

ในแดนบำเพ็ญมีกฎอยู่ว่า หากสำนักใดต้องการเข้าไปในอาณาเขตของสำนักอื่นเพื่อหาประสบการณ์หรือทำธุระ จะต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้าก่อนเสมอ

ผู้ก่อตั้งสำนักย่อมต้องเลือกทำเลที่มีชีพจรพลังไหลมารวมกันเป็นรากฐาน

ต้นไม้ใบหญ้า สัตว์ป่าน้อยใหญ่ ตลอดจนกลิ่นอายฟ้าดินในแดนนี้ ย่อมถือเป็นกรรมสิทธิ์ของสำนักนั้นโดยปริยาย

หากเป็นผู้บำเพ็ญพเนจรทั่วไปผ่านมา แต่ละสำนักก็มักจะเปิดทางให้อย่างสะดวก ทว่าหากเป็นตระกูลใหญ่หรือสำนักบำเพ็ญมาเยือน จำต้องส่งสารบอกกล่าวตามธรรมเนียม

เพื่อไม่ให้สมบัติล้ำค่าที่เกิดจากการหล่อเลี้ยงด้วยไอวิญญาณอันเหนื่อยยากของสำนักตน ต้องกลายเป็นของคนอื่นไปโดยเปล่าประโยชน์

ศิษย์สำนักอวี้ซวีรู้ตัวว่าตนเป็นฝ่ายผิด จึงมิกล้าเอ่ยคำใดในยามนี้ ทว่าเมื่อมองสภาพอันน่าเวทนาของศิษย์ในสำนักตน แต่ละคนก็มีสีหน้าโกรธแค้นเป็นที่สุด

"หากมีสัตว์ร้ายโบราณฟื้นตื่นขึ้นมาจริง เกรงว่าคงจะเป็นภัยพิบัติของแดนบำเพ็ญเป็นแน่ เรื่องในวันนี้ข้าจะกลับไปเรียนท่านเจ้าสำนัก แล้วค่อยปรึกษาหารือกันอีกครั้ง"

ศิษย์จากสำนักอื่นเริ่มเอ่ยปากขึ้นมาแล้ว

หลังจากทุกคนตรวจดูรอบหนึ่งแล้ว จึงแยกย้ายกันไป

และเมื่อคนเหล่านั้นจากไป โม่หลีเยวียนจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "พวกเจ้าสังเกตเห็นหรือไม่ นอกจากสัตว์ร้ายตนนั้นแล้ว ยังมีกลิ่นอายอันแข็งแกร่งอย่างยิ่งหลงเหลืออยู่อีกสายหนึ่ง..."

เหล่าจ้าวยอดเขาได้ยินดังนั้นต่างก็สบตากัน ในแววตามีร่องรอยแห่งความตระหนกสงสัย

ทว่าเซียวอวิ๋นกลับหลุบตาลง คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

ในเวลานี้ ไป๋จิ่วได้พุ่งทะยานรวดเดียวมาถึงป่าทึบเล็กๆ แห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากใต้หน้าผาของถ้ำหมื่นกระบี่แล้ว

ตอนที่นางแตะพื้น ร่างกายก็ค่อยๆ หดเล็กลงราวกับลูกบอลที่ถูกปล่อยลม

กลับคืนสู่สภาพเดิมของนาง

เมื่อนางหดเล็กลง เจ้าหนุ่มน้อยที่อยู่บนหลังก็กลิ้งตกลงมาด้วย

เขามองการเปลี่ยนแปลงของไป๋จิ่วอย่างอยากรู้อยากเห็น จนกระทั่งนางกลายเป็นก้อนกลมๆ เล็กๆ ก้อนนั้น

ไป๋จิ่วก็รู้ตัวว่าตนเองกลับคืนร่างเดิมแล้ว นางรีบวิ่งไปส่องดูสารรูปตัวเองที่ริมแอ่งน้ำข้างๆ ทันที

นางจ้องเงาของตัวเองในแอ่งน้ำจนเหม่อลอย

นี่ข้าแปลงร่างได้ยังไงกันเนี่ย

หรือว่าไอ้ร่างเมื่อกี้คือร่างแท้จริงของข้ากันแน่

แม้ว่านางจะมองไม่เห็นร่างหลังแปลงร่างของตัวเอง แต่ก็รู้อยู่แก่ใจว่า ตอนที่แปลงร่างแล้วมันต่างจากตอนนี้ลิบลับ

"ท่านแม่"

คนที่อยู่ข้างหลังส่งเสียงเรียกขึ้นมาคำหนึ่ง

ไป๋จิ่ว "อย่าเพิ่งกวนน่า"

มากวนตอนที่กำลังขบคิดเรื่องชีวิตสัตว์ของข้าอยู่ได้

เซี่ยวเทียนเห็นสัตว์อสูรตัวน้อยที่สะท้อนอยู่ในแอ่งน้ำเปลี่ยนสีหน้าไปไม่ต่ำกว่าสิบรอบในชั่วเวลาสั้นๆ

เดี๋ยวนางก็ยกอุ้งเท้าขึ้นมาดู เดี๋ยวก็ยิงฟันแยกเขี้ยวสำรวจตัวเอง

ท่าทางนั้นดูตลกแต่ก็น่ารักไม่เบา

ทำให้รู้สึกอยากจะถีบนางลงไปในแอ่งน้ำสักทีเพื่อดูนางตะเกียกตะกายตีน้ำเล่นพิลึก

พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา เขาก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที

นั่นคือท่านแม่ของเขาแท้ๆ เหตุใดถึงได้มีความคิดอกตัญญูเช่นนี้ได้

ทว่าเขาก็ยิ่งมั่นใจขึ้นไปอีก ว่าพวกตนเป็นแม่ลูกกันจริงๆ

ถึงว่าล่ะ ท่านแม่ถึงได้โผล่มาช่วยเขา

ถึงว่าล่ะ วิธีฆ่าคนของพวกตนถึงได้คล้ายกันขนาดนี้

ไป๋จิ่วถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วนั่งแหมะลงกับพื้นตรงนั้น

"ข้าฆ่าคนไปแล้ว แถมยังกินวิญญาณธาตุของมันเข้าไปอีก ข้าคงไม่ใช่ตัวประหลาดหรอกนะเนี่ย"

"หรือว่าข้าก็เกิดมาเป็นตัวร้ายเหมือนกัน ถึงได้จับพลัดจับผลูมาเข้าสำนักนี้เนี่ย ไม่ใช่คนประเภทเดียวกันคงไม่อยู่ร่วมชายคาเดียวกันสินะ"

"แต่ก็เป็นมันที่คิดจะฆ่าข้าก่อนนี่หว่า เพราะงั้นการที่ข้าชิงฆ่ามันก่อนก็สมเหตุสมผลดีออกไม่ใช่เหรอ"

...

นางมัวแต่บ่นพึมพำกับตัวเองอยู่ตรงนั้น

แม้นางจะสับสนว้าวุ่นใจอยู่บ้างเรื่องที่ตนเองฆ่าคนและกลืนกินวิญญาณธาตุของผู้อื่นเข้าไป

แต่ที่น่ากลัวคือ นางสับสนอยู่ได้ไม่นาน ก็ยอมรับการกระทำของตัวเองได้อย่างหน้าตาเฉย

ถ้านางไม่ฆ่ามัน นางเองนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายถูกฆ่า

จะให้นางยอมถูกเอาไปทำเนื้อหมาตุ๋นให้คนกินจริงๆ ได้ยังไงเล่า

พอคิดตกเช่นนี้ นางก็กลับมากระปรี้กระเปร่าอีกครั้งทันที

ใบหูกระดิกดุ๊กดิ๊ก

พอหันขวับกลับไป ก็ประจันหน้าเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาที่ยื่นเข้ามาใกล้จนเต็มตา

ทำเอานางสะดุ้งโหยง!

"เจ้าจะทำอะไรของเจ้า"

เซี่ยวเทียนนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ดวงตาจ้องมองนางไม่กะพริบ ก่อนจะชี้นิ้วไปที่หน้าอกของตัวเอง "ท่านแม่ ตรงนี้เจ็บ"

คิ้วตาอันทรงเสน่ห์เย้ายวนของเด็กหนุ่มตรงหน้าแฝงความน่าสงสารอยู่หลายส่วน แววตาที่เต็มไปด้วยความผูกพันยึดเหนี่ยวนั้น เกรงว่าไม่ว่าใครก็คงยากจะต้านทานไหว

ทว่าหัวใจของไป๋จิ่วทำด้วยเหล็กกล้า นางไม่เพียงแต่กลอกตาบนใส่ ทว่ายังพ่นคำพูดไร้ความปรานีออกมา

"เจ้าเจ็บแล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าเล่า"

สายตาของเซี่ยวเทียนจับจ้องไปที่สร้อยคอเก็บของของนาง "ท่านแม่มียา"

ไป๋จิ่วรีบใช้สองอุ้งเท้ากอดสร้อยคอของตัวเองไว้แน่น ท่าทางราวกับคนขี้เหนียวหวงสมบัติ "เจ้าจะทำอะไร ทั้งหมดนี่เป็นของข้านะ"

เซี่ยวเทียนเม้มปาก ไม่พูดไม่จา ได้แต่จ้องมองนางอยู่อย่างนั้น

ภายใต้สายตาที่จ้องมาตรงๆ เช่นนี้ ในที่สุดไป๋จิ่วก็จำต้องเทเม็ดยาออกจากสร้อยคอเก็บของด้วยความตระหนี่ถี่เหนียวสองเม็ด

"แค่สองเม็ดพอนะ มากกว่านี้ไม่มีแล้วล่ะ!"

เซี่ยวเทียนเม้มปากยิ้ม "ท่านแม่ใส่ใจข้าจริงๆ ด้วย"

ไป๋จิ่วเห็นท่าทางทึ่มทื่อของเขาแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยกอุ้งเท้าขึ้นมาโบกไม้โบกมือไปพลางกล่าวว่า "ถามจริงๆ เถอะ เจ้าคิดว่าพวกเราหน้าเหมือนกันตรงไหน"

เซี่ยวเทียนกลืนเม็ดยาลงคอพลางมองนางด้วยความไม่เข้าใจ "เหตุใดท่านแม่จึงกล่าวเช่นนั้น เราเป็นแม่ลูกกัน ย่อมต้องเหมือนกันอยู่แล้ว"

ไป๋จิ่ว "..."

คุณพระช่วยเถอะ นี่มันลืมตาพูดจาไร้สาระชัดๆ เลยไม่ใช่เรอะ

"เจ้าดูสิ เจ้าเป็นมนุษย์ ข้าเป็นสัตว์อสูร ความต่างของพวกเรามันกว้างขนาดยาาาวขนาดนี้เลยนะ"

เขาขมวดคิ้วเอ่ยขัด "ท่านแม่บอกเองว่าเพราะข้ากินผลโสมเข้าไป จึงกลายร่างเป็นมนุษย์ก่อน"

ไป๋จิ่ว "...เจ้าจำอะไรไม่ได้จริงๆ เลยเหรอเนี่ย"

เซี่ยวเทียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างจริงจัง "จำไม่ได้ขอรับ แต่ข้า..." เขาคลำตามเนื้อตัวของตนด้วยสีหน้างุนงง "เหมือนจะขาดอะไรบางอย่างไป"

ตอนที่พูดประโยคนี้ สายตาของเขายังจ้องไปยังหน้าท้องของไป๋จิ่วด้วยความสงสัย

สายตาคู่นั้นจ้องจนไป๋จิ่วเสียววาบไปถึงหนังศีรษะ

"มองอะไรมิทราบ ท้องขนฟูปุกปุยของแม่เจ้า เจ้ายังจะมองอีกเรอะ" นางตวาดแหว

เซี่ยวเทียนรีบหลุบตาลงทันใด แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ

สัญชาตญาณของไป๋จิ่วบอกว่า เจ้าหมอนี่มีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดาแน่

ในนิยายก็เขียนกันแบบนี้ทั้งนั้น

พวกหนุ่มหล่อความจำเสื่อมที่โผล่มาปุบปับ ล้วนเป็นตัวพ่อระดับบิ๊กที่มีเบื้องหลังทั้งนั้น

ทว่าในพล็อตเรื่องกลับไม่เคยพูดถึงมาก่อนจริงๆ

ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นพล็อตลับที่ซ่อนอยู่

เหมือนตอนที่ข้าลงไปในถ้ำหมื่นกระบี่แล้วขนกระบี่พวกนั้นกลับมา ซึ่งจัดเป็นเรื่องที่ในนิยายต้นฉบับแค่กล่าวถึงผ่านๆ โดยไม่ได้ลงรายละเอียด

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงละก็...

เช่นนั้นในอนาคตพอเขาฟื้นความทรงจำ เห็นแก่สายสัมพันธ์แม่ลูกกำมะลอนี้ จะไม่ให้ผลประโยชน์อะไรข้าบ้างเชียวหรือ หรือไม่ก็คอยเป็นแบ็กคุ้มกะลาหัวให้ข้า

นางคาดเดาว่าหลังจากที่เขาสูญเสียความทรงจำ สิ่งมีชีวิตแรกที่เขาตื่นมาพบ... อ่า ไม่สิ สัตว์อสูรตัวแรกที่เขาเห็น ก็คือตัวนางเอง

สัญชาตญาณลูกนกแรกเกิดบวกกับที่นางหลอกเขาไว้ เขาจึงเชื่อสนิทใจว่าพวกตนเป็นแม่ลูกกัน

ถึงอย่างไรตอนนี้เจ้าคนทึ่มนี่ก็ปักใจเชื่อไปแล้วว่าข้าคือแม่ของเขา

มีลาภลอยมาเกยถึงที่ขนาดนี้ ไม่ตักตวงไว้ก็โง่เต็มทน

"ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของข้า ความจำเสื่อมก็เสื่อมไปเถอะ ขอแค่เจ้าจำได้ว่าข้าเป็นแม่ของเจ้าก็พอแล้ว" นางยกอุ้งเท้าขึ้นลูบหัวเขาเบาๆ

เพียงแต่นางตัวเล็กจ้อยเกินไป จึงต้องเขย่งขาหลังสุดตัวถึงจะเอื้อมไปแตะถึงอย่างทุลักทุเล

ทว่าไป๋จิ่วคิดไม่ถึงเลยว่า วันนี้ได้ตักตวงผลประโยชน์อย่างสาแก่ใจ

ในภายหลัง นางกลับต้องถูกตามล่าจนแทบจะพลิกแผ่นดินหนี ไร้สิ้นที่ให้ซุกหัวนอน